ตอนที่36 หลับใหลไม่ได้สติ

จวนตระกูลลู่

หลังจากหมอหลวงตรวจอาการของลู่เสียนเสร็จ ก็รีบรายงานกับเหว่ยอ๋องที่นั่งอยู่ข้างเตียงด้วยท่าทีสงบนิ่ง เขากุมมือของนางเอาไว้ไม่ปล่อย

“ทูลท่านอ๋องอาการคุณหนูใหญ่ปกติดีทุกอย่างพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงยังไม่ฟื้น ต้องขออภัยที่กระหม่อมไร้ความสามารถ”

เขารับฟังด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขาคิดว่าดวงจิตของนางคงไปที่ไหนสักแห่ง นางถึงไม่ฟื้นขึ้นมาเสียที สิ่งที่เขาเห็นในวันนี้ เขาเชื่อว่านางไม่ใช่คนธรรมดา บาดแผลบนร่างกายของนางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ เลือดของนางก็พิเศษมาก 

เขาสั่งทุกคนให้ปิดปากเรื่องของนาง ไม่ว่าจะเป็นพลังความสามารถและเลือดของนางที่สามารถช่วยเหลือคนได้ โดดเด่นเกินไปใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี เขาบีบมือของนางเบา ๆ และดูเหมือนนางจะบีบมือเขากลับ แต่ยังคงหลับตาอยู่อย่างนั้น

“จิ้งจอกน้อย นางร้ายของข้าตื่นขึ้นมาเถิด เจ้าทำให้ข้าใจไม่ดีหวาดกลัวอย่างบอกไม่ถูกเลยหรือรู้ไม่ ข้าเป็นคนพูดไม่เก่ง แต่ก็อยากจะพูดเพื่อให้เจ้าตื่นขึ้นมาเสียที”

ทุกคนยืนมองเหว่ยอ๋องที่นั่งพูดกับลู่เสียน รู้สึกเจ็บปวดและสะเทือนใจ ไม่อยากเชื่อบุรุษเช่นเขาจะอ่อนโยนได้ถึงเพียงนี้ ลู่เฉิงและลู่ฮูหยินน้ำตาคลอกับภาพตรงหน้า เจียวลู่ยืนโอบลู่อันอย่างปลอบประโลม เช่นเดียวกับรองแม่ทัพฉือ ที่คอยเช็ดน้ำตาให้ลู่เจินที่ร้องไห้ออกมาไม่หยุด ส่วนคนอื่น ๆ พากันไปที่ห้องกราบไหว้บรรพบุรุษ เพื่อขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ลู่เสียนฟื้นขึ้นมา

สามวันผ่านไปลู่เสียนก็ยังนอนหลับไม่ไหวติง ไม่มีวี่แววว่านางจะตื่นฟื้นขึ้นมา สร้างความกังวลและเป็นห่วงให้กับทุกคนเป็นอย่างมาก ลู่เฉิงกินไม่ได้นอนไม่หลับด้วยความเป็นห่วง ส่วนลู่ฮูหยินถึงกับล้มป่วยเพราะกังวลและเครียดเกินไป

ทางด้านวังหลวงก็มีความกังวลไม่ต่างกัน เพราะว่าเป็นวันพรุ่งนี้แล้ว ที่เป็นงานเลี้ยงต้อนรับคณะทูตจากต่างแคว้น ยามนี้ทั่ววังหลวงถูกตกแต่งประดับประดาด้วยดอกไม้และโคมไฟที่แสนงดงาม 

ฮ่องเต้ยืนไพล่หลังมองออกไปทางหน้าต่างด้วยสีหน้าเคร่งเครียด วันนี้ไทเฮา ฮองเฮา รัชทายาทจื้อเหวินเซียว องค์หญิงจื้อเหม่ยฮวา มารวมตัวกันที่ห้องทรงอักษรของฮ่องเต้ เพราะข่าวที่ว่าคุณหนูใหญ่ยังคงหลับใหลไม่ได้สติ สร้างความกังวลใจให้กับทุกคน จนต้องมาหาฮ่องเต้ถึงห้องทรงอักษร

“เสด็จพ่อหากนางยังไม่ฟื้นตื่นขึ้นมาเราจะทำอย่างไรกันดีพ่ะย่ะค่ะ ข้าไม่เชื่อฝีมือของท่านหญิงกับคุณหนูฟู่ ว่าจะรับมือกับต่างแคว้นได้” รัชทายาทเอ่ยขึ้นมาอย่างเป็นกังวล

“นั้นสิฮ่องเต้ เมื่อก่อนข้ายอมรับว่ามีอคติกับนาง แต่ว่าตอนนี้แคว้นโจวอยู่ไม่ได้หากไม่มีนาง หากนางฟื้นตื่นขึ้นมา ข้าสาบานเลยว่าจะดีกับนางให้มาก” ไทเฮาเอ่ยขึ้น ฮ่องเต้ถอนใจออกมาแล้วเดินกลับมานั่งยังโต๊ะทำงาน ก่อนจะหยิบรูปที่นางวาดขึ้นมาดู 

แคว้นโจวถึงแม้จะไม่ใหญ่เหมือนแคว้นอื่น แต่พื้นที่เต็มไปด้วยดินที่อุดมสมบูรณ์ การทำไร่นาเรือกสวนจึงได้ผลิตผลที่ดี อีกทั้งแร่เงินแร่ทองทองคำก็มีมาก จึงเป็นที่มาของสงครามที่ต่างแคว้นยากได้ แต่แคว้นโจวก็ยืนหยัดอยู่ได้อย่างแข็งแกร่ง ท่ามกลางสงครามที่มีขึ้นอย่างไม่หยุดหย่อน 

แม่ทัพฉือเป็นแม่ทัพผู้แข็งแกร่งและมีความสามารถ เมื่อบุตรชายของเขาเติบโตขึ้นมาพร้อมเหว่ยอ๋องและกุนซือเจียวลู่ สามทหารเสือผู้แข็งแกร่ง พวกเขาร่วมกันสู้รบปกป้องดินแดนจนชนะมาได้ทุกครั้ง จนทุกแคว้นต้องขอยื่นสัญญาสงบศึกชั่วคราว

มายามนี้สามแคว้นส่งคณะทูตมาเยือน ดูผิวเผินเหมือนมาแลกเปลี่ยนความรู้และกระชับความสัมพันธ์ แต่แท้ที่จริงก็คือการมาท้ารบกันทางความรู้ความสามารถ โดยเลือกให้สตรีเป็นคนลงประชันความสามารถ แทนบุรุษที่ถนัดด้านการรบมากกว่า

“เมื่อก่อนข้าก็มั่นใจมาโดยตลอดว่า คุณหนูตระกูลฟู่ที่ความงามโดดเด่นและมีความสามารถเป็นที่รับรู้ จะต้องรับมือกับองค์หญิงต่างแคว้นได้แน่ แต่หลังจากงานเลี้ยงชมบุปผา ข้าถึงได้เปิดหูเปิดตาว่ายังมีสตรีที่เก่งกว่านางหลายเท่านัก และสตรีผู้นั้นก็คือคุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ ยามนี้พอคิดว่าจะไม่มีนางเข้าร่วมงาน ข้าก็เห็นความพ่ายแพ้ของแคว้นโจวไว้รอแล้ว”

“ฝ่าบาท ท่านราชครูขอเข้าเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ” ฮ่องเต้ถอนใจออกมา ก่อนจะพยักหน้าว่าให้เข้ามาได้ สองชายชราตำแหน่งราชครู รีบทำความเคารพก่อนจะเอ่ยด้วยสีหน้ากังวล

“ฝ่าบาท ได้ข่าวว่าคุณหนูใหญ่ถูกลอบทำร้าย ป่านนี้ยังไม่ฟื้นคืนสติ เช่นนี้เราจะทำอย่างไรดีพ่ะย่ะค่ะ?”

สองราชครูที่เคยแข่งเดินหมากและวาดภาพกับลู่เสียน ยามนี้ไว้เนื้อเชื่อใจในฝีมือของนางเป็นอย่างมาก แต่พอได้รับข่าวก็รู้สึกเป็นกังวลจนต้องขอเข้าเฝ้า

“คงต้องฝากความหวังไว้กับตระกูลฟู่ และเราก็ต้องช่วยกันสวดมนต์ภาวนา ให้คุณหนูใหญ่ฟื้นตื่นขึ้นมาทันเวลา”

สองชายชราเมื่อได้ยินคำตอบก็ตกใจหน้าซีด แคว้นโจวเป็นหนึ่งมาโดยตลอดไม่ว่าจะด้านไหน เมื่อก่อนเขาก็คิดว่าคุณหนูตระกูลฟู่มีความสามารถที่สุด แต่พอเขาสองคนได้เห็นฝีมือของคุณหนูใหญ่ เขาก็คิดว่านางนี่แหละที่นำพาแคว้นให้ได้เชิดหน้าชูตาอย่างยิ่งใหญ่ไม่อายแคว้นใด แต่หากเป็นเช่นนี้ก็คงต้องแล้วแต่บุญแต่กรรมก็แล้วกัน

จวนตระกูลลู่

เช้าตรู่วันต่อมา ทุกคนก็รีบตื่นขึ้นมาแต่เช้าแล้วรีบมาที่เรือนของคุณหนูใหญ่ด้วยความหวัง ประตูเรือนของนางยังปิดสนิท เหว่ยอ๋องได้ยินเสียงฝีเท้าของทุกคนมายืนรอ ก็หันไปจุ๊บหน้าผากของลู่เสียนเบา ๆ นางยังคงนอนหลับใหลไม่มีทีท่าว่าฟื้นตื่นขึ้นมา เขายกมือลูบแก้มของนาง

“ชายารักเจ้าจะนอนเป็นผักแบบนี้ไปถึงเมื่อใด ตื่นขึ้นมาเสียเถิด ใจของข้าเจ็บปวดเหลือเกิน ที่เห็นเจ้านอนอยู่แบบนี้” จู่ ๆ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่ ความเจ็บปวดอัดอั้นที่ต้องเห็นนางนอนมีลมหายใจ แต่ไม่ยอมตื่นฟื้นขึ้นมาเสียที มันทรมานเหมือนมีใคร เอามีดมากรีดใจเขาอยู่ตลอดเวลา

“เป็นบุรุษร้องไห้ได้อย่างไรเพคะ?” ลู่เสียนยกมือมาปาดน้ำตาให้เขาอย่างอ่อนโยน แล้วระบายยิ้มออกมามองเขาอย่างเอ็นดู บุรุษผู้นี้ก็มีมุมนี้ด้วยหรือช่างน่าเอ็นดู

“จิ้งจอกน้อย! นางมารน้อย! นางร้ายอันดับหนึ่งของข้า! ตื่นมาได้เสียทีนะ” กล่าวจบเขาก็ดึงร่างของนางมากอดด้วยความดีใจ ใจเขาเต้นแรงราวกับกลองรัวเขาคลี่ยิ้มออกมาด้วยปลาบปลื้มยินดี จนต้องกอดรัดร่างของนางแน่น