ตอนที่20 ยาพิษกำหนัด

หลังจากพวกเขารับอาหารเย็นเสร็จ ขอตัวกลับ ลู่เสียนก็ตรงมาแช่อ่าง เพราะรู้สึกเหนื่อยล้า วันนี้นางทำงานหนักจริง ๆ ในคราแรกนางคิดว่า จะนั่งตรวจบัญชี แต่นางรู้สึกว่า อยากนอนพักผ่อนมากกว่า ลู่เสียนจึงตัดสินใจดับเทียน และขึ้นไปนอนก่อนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

ผ่านไปราว ๆ หนึ่งชั่วยาม ลู่เสียนก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เพราะร่างกายรู้สึกแปลก ๆ ร่างกายร้อนรุ่ม เหงื่อผุดออกมามากมาย เกิดอะไรขึ้น! ความร้อนภายในร่างกาย ยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ นี่ร่างกายของนางเป็นอะไร สติก็เริ่มพร่าเลือน 

“ท่านปู่ช่วยข้าด้วย! ท่านปู่!” ลู่เสียนตัดสินเรียกท่านปู่ เพราะยามนี้นางไม่มีแรง แม้จะตะโกนเรียกใคร ชายชราที่กำลังนอนสะดุ้งตื่น เมื่อได้เสียงของนางเรียกให้ช่วย “ท่านปู่ช่วยด้วยเจ้าค่ะ”

บรรพบุรุษที่อยู่ในกำไล ต่างพากันปลุกทุกคนให้ตื่น เมื่ออาการของนางก็เดาได้ทันที

“แย่แล้ว!เจ้าถูกยาปลุกกำหนัด” พอเขาเอ่ยเช่นนั้น เสียงบานประตู ก็ดังเหมือนมีใครผลักเข้ามา “แอ๊ด!” ก่อนจะมีชายฉกรรจ์สามคน ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาอย่างระแวดระวัง

เหล่าบรรพบุรุษตกใจมาก แบบนี้ไม่ดีแน่ พวกเขาจะช่วยนางได้อย่างไร “พวกเราจะช่วยนางอย่างดี?”

“ข้าคิดออกแล้ว ห้องข้างมีตงหานและผิงอันนอนอยู่พวกเราต้องทำให้เกิดเสียง พวกเขาจะได้มาช่วยนาง”

ชายฉกรรจ์เดินย่างสามขุมเข้ามา ก่อนจะแสยะยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเห็นลู่เสียนนอนกระสับกระส่าย ทุรนทุรายอย่างทรมาน พวกเขามองนางด้วยสายตาหื่นกระหาย ยาพิษกำหนัดชนิดนี้ ไม่มียาถอนพิษ นอกจากเสพสมเพียงเท่านั้น คุณหนูห้าบอกว่านางมีองครักษ์ นอนอยู่ห้องข้าง ๆ ห้ามทำเสียงดังเด็ดขาด 

หนึ่งในชายฉกรรจ์จุดเทียน เพื่อที่จะได้มองเห็นนางได้ชัดขึ้น แต่แล้วทุกคนก็ต้องตกใจ ผงะถอยหลังแทบสิ้นสติ ร่างของนางเต็มไปด้วยเลือด อีกทั้งมีหนอนชอนไชและไตไปตามร่างของนาง ก่อนที่นางจะลุกพรวดขึ้นมานั่ง

“ผี! ช่วยด้วยผีหลอก! ช่วยด้วย!” ชายทั้งสามด้วยความตกใจและหวาดกลัว ร้องออกมาอย่างไม่คิดชีวิต ตงหานและผิงอัน รีบวิ่งมาที่ห้องคุณหนูใหญ่ทันที 

“พวกเจ้ามาทำอะไรที่ห้องคุณหนูใหญ่?” ตงหานตะคอกออกไปอย่างกราดเกรี้ยว ก่อนพุ่งเข้าไปพร้อมดาบในมือ ผิงอันก็รีบตรงเข้าไปช่วย เสียงต่อสู้ดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงร้อง อย่างเจ็บปวดของเหล่าชายฉกรรจ์ ไม่นานร่างของพวกเขาสามคน ก็หมอบอยู่กับพื้น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือดเต็มตัว

ผิงอันรีบวิ่งไปดูคุณหนูใหญ่ ที่มีอาการแปลก ๆ “พี่ผิงอันข้าถูกพิษกำหนัด”

“คุณหนูใหญ่!” ผิงอันร้องขึ้นมาด้วความตกใจใครกันกล้าวางยานางเช่นนี้ ไม่นานทุกคนก็วิ่งกรูกันเข้ามา เพราะได้ยินเสียงเอะอะ 

“เกิดอะไรขึ้นเสียนเอ่อร์ เป็นอะไรลูก?” ฮูหยินใหญ่ร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นผิงอันประคองร่างของลู่เสียนเอาไว้ ผิงอันรีบเอ่ยบอกฮูหยินใหญ่ทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” ลู่เลิ่งวิ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง เอ่ยถามขึ้น

“คุณหนูใหญ่ถูกวางยาพิษกำหนัดขอรับ”

“บัดซบ! ใครกันกล้าทำเรื่องเช่นนี้ในจวนของข้า! พวกเจ้ารีบพานางไปหาเหว่ยอ๋อง”

“ขอรับ”

“พ่อบ้านจับพวกเขามัดเอาไว้ให้แน่น ๆ แล้วจับไปไว้กลางลานของจวน ให้คนเฝ้าเอาไว้ รอเหว่ยอ๋องมาไต่สวน”

“ขอรับ” ยามนี้ไฟทุกดวงถูกจุดให้สว่างโร่ ลู่เฉิงโกรธจนแทบ อยากคว้าดาบมาฆ่าพวกเขา แต่ฮูหยินใหญ่ห้ามเขาไว้เสียก่อน ซึ่งเขาก็คิดว่า หน้าที่นี้ควรให้บุตรเขยของเขา เป็นคนจัดการ น่าจะสะใจกว่า เพราะความโหดเหี้ยมของเขา ไม่มีใครไม่รู้

เสียงเคาะประตูจวนอ๋อง ดังขึ้นในยามวิกาล ทหารองครักษ์รีบวิ่งมาเปิดประตู แต่ต้องเลิกคิ้วด้วยความสงสัย เมื่อเห็นบุรุษผู้หนึ่ง อุ้มร่างของสตรีอยู่ในอ้อมแขน และมีสตรีอีกผู้หนึ่งยืนอยู่เคียงข้าง 

“ไปทูลท่านอ๋องคุณหนูใหญ่ไม่สบาย” เมื่อได้ยินว่าเป็นคุณหนูใหญ่ เขาก็รีบวิ่งไปรายงานท่านอ๋องทันที ไม่นานท่านอ๋องก็ออกมา พร้อมชุดคลุมอย่างเร่งรีบ ตงหานรีบยกร่าง ของคุณหนูใหญ่ให้เขาท่านที

“นางถูกพิษกำหนัดชนิดรุนแรง คนร้ายถูกจับเสียก่อนยังไม่มีอะไรเสียหาย นายท่านลู่ให้พานางมาหาท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”

“พวกเจ้าไปเถอะ ข้าดูแลนางเอง พรุ่งนี้เอาชุดมาให้นางเปลี่ยนด้วย”

“กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”

เหว่ยอ๋องรีบพานางมาที่ห้องของเขา ก่อนจะวางร่างของนาง ลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน ลู่เสียนรับรู้ว่าถูกพามาที่จวนเหว่ยอ๋อง สติของนางพร่าเลือนเต็มที แต่ในโสตประสาท นางมองเห็นเขาชัดเจน ยามนี้นางนอนอยู่บนผ้าผืนใหญ่ กลางทุ่งหญ้าเขียวขจี โดยมีเขานั่งอยู่เคียงข้าง

“ท่านอ๋อง” นางโน้มคอเขาลงมาหา เหว่ยอ๋องรู้ว่านางไม่มีสติ แต่อดเขินอายไม่ได้อยู่ดี

“คืนนี้เป็นของข้านะเพคะ?”

“อืม”

พอได้ยินคำตอบ นางก็หัวเราะออกมาอย่างพอใจ ก่อนจะผลักเขานอนลง ก่อนจะขึ้นไปทาบทับบนตัวของเข้า

“ตัวของท่านหอมมากเลย” กล่าวจบนางก็ก้มลงไปจูบเขาอย่างร้อนแรง เหว่ยอ๋องก็ไม่ได้ปฏิเสธ ตอบรับการจูบของนางเป็นอย่างดี เสียงแลกจูบดังขึ้นมา เพราะไม่มีใครยอมใคร ลิ้นร้อนต่างเกี่ยวกระหวัดดูดดึง สลับกันไปมาอย่างแสนเสน่หา

“จิ้งจอกน้อยเจ้าช่างร้อนแรง”

“แล้วชอบหรือไม่เพคะ?”

“ชอบมาก ให้ข้าช่วยเจ้าปลดอาภรณ์เจ้า ดีหรือไม่?”

“ดีเพคะ” ตอบเสร็จนางก็ล้มตัวลงนอน ปล่อยให้เขาช่วยถอดชุดที่นางสวม เหว่ยอ๋องใจเต้นแรง มองร่างกายขาวผ่องนวลเนียนดั่งผลลูกท้อ เขาสัมผัสร่างกายของนางอย่างหลงใหลและคลั่งไคล้ นางงดงามมากจริง ๆ ดอกบัวคู่งามยืนเด่นอย่างสวยงาม เอวของนางเล็กบอบบางแต่ผายได้รูป รูปร่างของนางสวย จนลมหายใจเขาสะดุด

“เด็กน้อยเจ้างดงามมาก”

เขาเอ่ยจบก็ก้มลงมา บดจูบนางอย่างเร่าร้อน จากนั้นเขาก็เริ่มดึงอาภรณ์ ออกจากร่างของเขาอย่างรวดเร็ว มังกรของเขาดีดผึงออกมาอย่างตื่นเต้น ก่อนที่เขาจะปล่อยให้ มังกรหนุ่มบดเบียดดอกได้งาม อย่างวาบหวามรัญจวน

“เสียงหัวใจท่านอ๋องเต้นแรงมากเพคะ”

“ก็ข้าตื่นเต้น” เมื่อนางได้ยินเช่นนั้น ก็รีบผลักเขานอนลง ก่อนจะเป็นคนสอนบทเรียนรักเขาเอง ยุคก่อนนางผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้ว พอมาอยู่ในร่างนี้ นางจึงเป็นงานมากกว่าเขา ที่ยังไม่เคยมีอะไรกับสตรีมาก่อน

“ให้หม่อมฉันเป็นคนทำดีกว่าเพคะ” เอ่ยจบนางก็ถอยลงไปยังมังกรของเขา ที่ยืนรอท้ารบอยู่ ลู่เสียนคว้ามังกรผู้ฮึกเหิม ก่อนจะส่งลิ้นเข้าไปทักทาย เหว่ยอ๋องสะดุ้ง รู้สึกวาบหวิวรัญจวนขึ้นมา ก่อนจะครางออกมาอย่างพอใจ

“อืมมม อ่าาา” ลู่เสียนเห็นเขาพอใจ ก็เร่งการดูดดึงปรนเปรออย่างเอาใจ

“เสียนเอ่อข้าไม่ไหวแล้ว” กล่าวจบมังกรของเขา ก็พ่นพิษออกมามากมาย ลู่เสียนกลืนมันลงท้องจนหมด ก่อนจะเข้านั่งยอง แล้วจับมังกรดันเข้าไป ยังดงดอกเหม่ยอย่างช้า ๆ ร่างนี้ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่เพราะฤทธิ์ของพิษกำหนัด นางทนรอไม่ไหว จึงตัดสินใจดันลงไปจนสุด

เขามองใบหน้าของนางที่เหยเก บ่งบอกว่านางเจ็บแต่นางกัดริมฝีปากเอา ก่อนนางจะค่อย ๆ ขยับ จากนั้นก็เริ่มเร็วและแรงขึ้น ตามแรงอารมณ์ปรารถนาที่ลุกโชน เหว่ยอ๋องช่วยจับเอวบางของนาง ก่อนจะกระแทกใส่ร่างของเขาดังสนั่น

“ท่านอ๋อง งือออท่านพี่”

“เด็กดี ยอดดวงใจของข้า”

สองร่องกอดกระหวัดรัดกันแน่น เมื่อได้ไปเยือนยังแดนฉิมพลี แต่ใช่ว่านางจะหยุดอยู่แค่นั้น แต่คราวนี้เหว่ยอ๋องเป็นคนจัดการเอง ลู่เสียนยกขามาเกี่ยวเอวเขาเอาไว้ เพราะเขาตอกนางเร็วและแรงไม่หยุด 

“พรุ่งนี้เจ้าห้ามตำหนิข้า”

“ไม่อยากแน่นอนเพคะ”

“ดี”

“แรง ๆ เลยเพคะ อ้ายยยย” ลู่เสียนร่างกายเกร็งกระตุก ปลดปล่อยน้ำรักออกมา ส่วนเขาก็ตามนางมาติด ๆ

“อ่าาาา”

บทรักคืนนี้เหมือนจะไม่จบลงง่าย เหว่ยอ๋องยิ้มรับอย่างพอใจ ยาพิษกำหนัดจะหมดในยามใด ใครสนกันละ ยามนี้เขามีความสุขจนล้น ใกล้รุ่งสางเขาอุ้มนางไปชำระร่างกาย แม้ยามนี้บนเตียงจะเลอะด้วยคราบที่เขาร่วมรัก แต่ยามนี้เขาและนางเหนื่อย จนไม่สนสิ่งได้เพราะง่วงเต็มที ก่อนจะล้มตัวลงนอน กอดร่างของนางแล้วหลับไปทันที

 

ต่อไปน้องจะเริ่มร้ายขึ้นเรื่อยแล้วนะคะ เพราะร้ายกับน้องก่อน ฝากกดไลท์ กดเพิ่มเข้าชั้นด้วยนาาาา