ตอนที่16 วาดรูป

ทุกคนต่างพากันลุกมาดูรูปที่ลู่เสียนวาด ต่างพากันตกตะลึง ไม่คาดคิดว่านางจะวาดภาพนี้ออกมาได้อย่างงดงามเช่นนี้ ลู่เสียนเองก็ไม่อยากเชื่อว่าเหมือนกันว่า บรรพบุรุษจะวาดภาพได้งดงาม จึงเอ่ยกับพวกเขาในใจ

“ท่านปู่ภาพนี้งดงามมากเลยเจ้าค่ะ”

“ที่จริงมันเป็นความสามารถของข้าและพลังในกายของเจ้าที่มีติดตัวมา จึงทำให้ภาพนี้งดงามและสมบูรณ์แบบ ดูท่าไทเฮาและฮองเฮา มีอคติต่อเจ้ามาก เจ้าลองเสนอวาดภาพเหมือน ให้กับพวกนาง รับรองเจ้าได้ใจพวกนางแน่” ลู่เสียนครุ่นคิด การมีพรรคพวก ดีกว่าหัวเดียวกระเทียมลีบ ลองดูก็ดีเหมือนกัน

“ฝ่าบาทหม่อมฉันเห็นว่า พระพันปีและองค์ฮองเฮา วันนี้ทรงงดงามและพระสิริโฉมมาก อย่างไรให้หม่อมฉันวาดภาพเอาไว้ เพื่อเป็นระลึกดีหรือไม่เพคะ?” เป็นอย่างไรให้นางพูดจาประจบประแจง นางก็ทำได้หากต้องทำ

ไทเฮาและฮองเฮาถึงกับตัวแข็งค้าง เมื่อถูกเอ่ยพาดพิงถึง นางบอกว่าอย่างไรนะ วันนี้พวกนางงดงามและสิริโฉมมาก เจ้าเด็กคนนี้ช่างปากหวานเสียจริง นางถึงกับจะวาดรูปพวกนางเป็นที่ระลึก ก็ว่าจะไม่ได้เห็นว่ามีความสามารถหรอกนะ ถึงให้วาด

“ไทเฮา ฮองเฮา เจ้าว่าอย่างไร หากไม่ให้วาดข้าจะให้นางวาดรูปของข้าแทน”

“ฝ่าบาทในเมื่อนางอยากจะวาด หม่อมฉันกับไทเฮาจะขัดน้ำใจได้อย่างไรเพคะ”

“คุณหนูใหญ่ เช่นนั้นเจ้าวาดพวกนาง เสร็จแล้ววาดข้าด้วยได้หรือไม่?” ลู่เสียนอมยิ้ม ฮ่องเต้ผู้นี้บุคลิกไม่แตกต่างจากบิดาของนางเท่าใดนัก ดูอบอุ่นและใจดี

“ได้เพคะ” จากนั้นลู่เสียนก็เริ่มวาดรูปไทเฮา ไม่นานก็เสร็จลงอย่างรวดเร็ว นางส่งให้ขันทีนำไปให้ไทเฮา จากนั้นก็ลงมือวาดรูปของฮ่องเฮาต่อ นางวาดรูปอย่างคล่องแคล่วว่องไว และพลิ้วไหวราวสายลม

บรรพบุรุษที่เข้ามาสวมร่างของนาง ก็ยังเกิดความสงสัยว่าเหตุใด ความสามารถในการวาดรูปถึงก้าวกระโดดได้ถึงเพียงนี้ “เด็กน้อยเหมือนเจ้าจะมีพลังบางอย่าง” เขาเอ่ยขึ้น”

“พลังบางอย่างหรือเจ้าคะ?”

“อืม พลังที่ส่งเสริมให้ความสามารถดียิ่งๆ ขึ้นไป และรวดเร็วดั่งเนรมิตมันขึ้นมา” ลู่เสียนได้ยินก็ระบายยิ้ม “ข้าก็แปลกใจเช่นกันเจ้าค่ะ แต่ว่าเสร็จเร็วแบบนี้ก็ดี เพราะต้องวาดรูปของฝ่าบาทอีก”

ไทเฮาเมื่อรับภาพมาดูถึงยกยิ้มอย่างพอใจ นี่นางงดงามถึงเพียงเลยหรือ แม้จะออกว่าเป็นสตรีสูงวัย แต่ยังคงความสง่างาม นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นภาพที่เหมือนจริงเช่น น้ำตาแห่งความดีใจล้นเอ่อ ฮองเฮาชะโงกหน้าใบหน้าไปดู

“เสด็จแม่! ภาพนี้งดงามมากเพคะ” ฮองเฮาร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น รอไม่ไหวที่จะเห็นรูปของนาง คราวนี้นางจึงหันไปมองลู่เสียนอย่างพิจารณา นางก็งดงามถึงเพียงนี้ อีกทั้งความสามารถก็โดดเด่น หากตัดอคติออกไปที่ว่า ตระกูลของนางเป็นเพียงพ่อค้า คุณหนูใหญ่ก็จะกลายเป็น คุณหนูผู้เพียบพร้อม แต่ว่าชื่อเสียงของนางในยามนี้ ช่างไม่ดีเอาเสียเลย

“เสร็จแล้วเพคะ” ขันทีรีบเดินลงไปรับรูปที่วาดเสร็จ แล้วนำมาถวายให้กับฮองเฮา นางรับมาดูอย่างพึงพอใจ นี่นางงดงามถึงเพียงนี้เลย นางช่างมีฝีมือจริง ๆ นางคงต้องเก็บภาพนี้เอาไว้เป็นอย่างดี

“งดงามมากจริง ๆ ขอบใจเจ้ามาก นำไปมอบให้นาง” จู่ ๆ ฮองเฮาก็ดึงปิ่นที่ปักอยู่บนเกศา ยื่นให้ขันที

“นำไปมอบให้นาง”

“พ่ะย่ะค่ะ”

ทุกการกระทำของฮองเฮาตกอยู่ในสายตาของทุกคน โดยเฉพาะตระกูลฟู่ เพราะยังไม่มีการประกาศออกมา ว่าผู้ใดคือคนที่ราชวงศ์เลือก ให้แต่งกับรัชทายาท ทางตระกูลฟู่ก็ไม่อาจนิ่งนอนใจ

การที่เห็น ฮ่องเต้ ไทเฮาและฮองเฮา มีท่าทีเปลี่ยนไปเช่นนี้ สร้างความกังวลใจ ให้กับเสนาบดีฟู่ไม่น้อย เขาจะปล่อยให้คุณหนูใหญ่ สร้างผลงานสร้างความประทับใจแบบนี้ไม่ได้

“ฝ่าบาทรูปของพระองค์เสร็จแล้วเพคะ”

“จริงเหรอฮ่า ๆ ขอข้าดูหน่อย จะหล่อเหล่าสง่างามสักเพียงใด” ฮ่องเต้ลุกขึ้นก้าวลงไปดูด้วยตนเอง ก่อนจะตาเบิกกว้าง บุรุษในชุดมังกรสีทอง ช่างหล่อเหล่าสง่างามไร้ที่ติ

“ฝ่าบาท ภาพนี้ลงลายพู่กันได้งดงามมากจริงๆ พ่ะย่ะค่ะ คุณหนูใหญ่ช่างมีฝีมือ ในใต้หล้านี้คงหาใครเทียบได้” เป็นท่านราชครู ที่มีหน้าที่สอนวาดภาพ ในวังหลวงเอ่ยขึ้น ยามนี้เขายอมรับฝีมือ ของคุณหนูใหญ่ อย่างไร้ข้อกังขาแต่อย่างใด

“ฝ่าบาท ไหน ๆ นางก็ได้แสดงฝีมือให้เห็นแล้ว กระหม่อมอยากได้คำชี้แนะ จากนางสักหน่อย เกี่ยวกับการเขียนอักษร โคลงกลอน เพื่อนำไปให้บุตรสาวได้ปรับปรุงพ่ะย่ะค่ะ” เสนาบดีฟู่เอ่ยขึ้น ทำให้ฮ่องเต้ถอนใจออกมาอีกครั้งอย่างเบื่อหน่าย

พวกเขาอายุมากเสียเปล่า รุมรังแกเด็กสาวผู้หนึ่ง ได้อย่างไร้ยางอายที่สุด หมากล้อมนางก็ทำให้เห็นแล้ว วาดภาพนางก็ทำได้ยอดเยี่ยม คราวนี้เรียกร้องให้นางเขียนอักษรกาพย์กลอน คุณหนูใหญ่ยิ่งพวกเขารุมรังแกเจ้ามากเท่าใด ก็ยิ่งทำให้ข้าเอ็นดูเจ้ามากขึ้นเท่านั้น

เหว่ยอ๋อง เจียวลูและรองแม่ทัพฉือ เริ่มโกรธเคืองเสนาบดีฟู่ขึ้นมา จะอะไรกับคุณหนูใหญ่มากมาย ทั้งเดินหมากและวาดภาพ ยังไม่พอใจอีกหรือ?พวกเขาเริ่มเข้าใจนางมากขึ้น ที่ลุกขึ้นมาทำอะไรมากมาย โดยไม่สนใจคำพูดใคร

ยิ่งมาตอนนี้ข่าวในทางไม่ดีของนาง ก็ยิ่งมีมากขึ้นเรื่อย ๆ แต่นางกลับไม่สนใจ นางบอกว่า หากคนไม่ชอบเรา ถึงจะพยายามทำดีเพียงใด คนที่ไม่ชอบ ก็จะหาข้ออ้างมาตำหนิอยู่ดี แต่ต่างจากคนที่ชอบ เขาจะพยายามหาเหตุผลว่า นางทำไปเพราะเหตุผลใด และจะไม่เชื่อสิ่งที่ฟังจากปากคนอื่น

ซึ่งพอมาเห็นในวันนี้ พวกเขายิ่งอยากสนับสนุนความคิดของเหว่ยอ๋อง ที่ว่าให้นางร้ายอย่างเต็มตัว เป็นนางร้ายอันดับหนึ่งในแคว้นโจว

“คุณหนูใหญ่ หากเจ้าเหนื่อยแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำตามคำพูดของใคร” ฮ่องเต้เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่เสนาบดีฟู่ถึงกับสะดุ้ง แต่ลู่เสียน กลับตอบออกมาอย่างร่าเริง

“ฝ่าบาท หม่อมฉันไม่เหนื่อยเลยเพคะ หากมีคนอยากให้ชี้แนะ หม่อมฉันยิ่งตื่นเต้น ตอนนี้อยากชี้แนะจนรอไม่ไหวแล้วเพคะ” เหว่ยอ๋องเห็นนางตอบออกไปเช่นนั้น ก็นึกมันเขี้ยวนางขึ้นมา นางยิ่งเหมือนนางจิ้งจอกน้อยเก้าหางเข้าไปทุกที เจ้าเล่ห์เสียจริง สมกับที่นางอยากเป็นนางร้าย เพราะดู ๆ แล้ว ทุกคนเหมือนจะผลักดัน ให้นางเป็นนางร้ายโดยสมบูรณ์