บทที่ 2

เมื่อฟู่เยียนหลิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง สิ่งแรกที่เห็นคือเพดานไม้แกะสลักลวดลายมังกรทอง กลิ่นกำยานลอยอวลอยู่ในอากาศ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นใต้ร่าง

“องค์หญิงใหญ่สักวันข้าจะฆ่าเจ้าซะ!”

“อะๆ ไรกันเนี่ย…”

ฟู่เยียนหลิงกระพริบตาปริบ ๆ เธอกำลังนอนทับร่างสูงกำยำของชายแปลกหน้า ที่สำคัญ…เขาหล่อจนวัวตายควายล้ม แต่แววตานั้นน่ากลัวมาก เวลาที่จ้องมองมาที่เธอแบบนั้น

ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนของตนในกระจกทองเหลือง

หญิงสาวในกระจกนั้น…งดงามร้ายกาจ ดวงตาเย่อหยิ่ง งามล่มเมืองและเป็นใบหน้าที่เธอจำได้ดีจากคำบรรยายในนิยาย หัวใจของฟู่เยียนหลิงแทบหยุดเต้น

“…เดี๋ยวก่อนนะ”

“…นี่มัน…”

ริมฝีปากของเธอสั่นเล็กน้อย ก่อนจะหลุดคำพูดออกมาอย่างสิ้นหวัง เพราะชายหนุ่มรูปงามตรงหน้าเรียกเธอว่า องค์หญิงใหญ่ แถมยังแต่งกายราวกับหลุดออกมาจากซีรีส์จีนโบราณอีกด้วย

“ฉัน…กลายเป็นนางร้าย ฟู่เยียนหลัว ไปแล้วงั้นเหรอ!?”

แต่เรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นก็คือ ตามเนื้อเรื่องของนิยายตอนนี้…องค์ชายเชลยจากแคว้นเทียนเซิ่ง

กำลังถูกเธอนั่งคร่อมตัวเขาอยู่ เธอรีบดีดตัวลุกออกจากตัวเขา พร้อมโยนแส้ในมือทิ้งไปทันที

“ไม่!!!” ฟู่เยียนหลิงลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันที

“แบบนี้ฉันต้องตายแน่!” หญิงสาวกำหมัดแน่นด้วยสีหน้าจริงจัง

“ไม่ได้…ฉันต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้ได้!”

“พระเอกน่ะ…ฉันจะส่งคืนให้นางเอกอย่างดี!”

“ส่วนฉัน…” ดวงตาของนางเป็นประกายเจ้าเล่ห์

“ขอไปรับสนมชายหล่อ ๆ เข้าตำหนักแทนก็แล้วกัน!”

“นั่นเจ้าจะทำสิ่งใดกับข้าอีก ฟู่เยียนหลัว…!” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟันอย่างเคียดแค้น

“ข้าจะฆ่าเจ้าแน่ สตรีชั่วเช่นเจ้าจะไม่มีวันตายดี!”

“เอ๊ะ…?”

อึก!ร่างเล็กที่เพิ่งตั้งสติได้สะดุ้งเฮือก ก่อนจะหันไปมองบุรุษที่นอนอยู่บนฟูกทันที และทันทีที่สายตากวาดผ่านเรือนกายกำยำซึ่ง ไร้อาภรณ์แม้แต่น้อย ใบหน้าสวยก็แดงวาบ

“อะ…อ๊ะ!” เธอรีบหันหน้าหนีแทบไม่ทัน

เพราะสิ่งที่ชี้โด่เด่ตรงหน้าเธอนั้น…มัน ใหญ่เกินไปแล้ว! ฟึ่บ! เยียนหลินรีบคว้าผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายของเขาอย่างลนลานทันที หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึก

“ฉะ…ฉัน เอ่อ…ข้าขอโทษนะ เซี่ยหรงเฉิน!” เธอพูดตะกุกตะกัก

“เมื่อกี้ข้าไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ สิ่งที่เกิดขึ้นมัน…มันไม่ใช่ตัวข้าที่ทำนะ!”

ดวงตาคมกริบของบุรุษบนฟูกจ้องเธอเขม็ง สายตานั้นเย็นเยียบราวกับคมดาบ เยียนหลินกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ

‘โอย…สายตาแบบนั้นมันอะไรเนี่ย…’

‘เหมือนกำลังคิดจะแร่เนื้อเฉือนหนังฉันอยู่เลย!’

‘พระเอกเรื่องนี้ตอนโกรธน่ากลัวเกินไปแล้ว!’

“เอ๊ะ…เดี๋ยวก่อน…” หญิงสาวขมวดคิ้วทันที ‘นางกำนัลของนางร้ายชื่ออะไรนะ…’

สมองเริ่มหมุนวุ่นวาย แล้วจู่ๆ ก็ร้องออกมา “อ้อ!”

“ชุนเถา! ชุนฮวา! พวกเจ้าเข้ามาเร็วเข้า!”

ประตูตำหนักถูกเปิดออกทันที “เพคะ องค์หญิงใหญ่” นางกำนัลสองคนรีบคุกเข่าลงกับพื้น

เยียนหลินก้มลงมองตนเอง…แล้วแทบอยากมุดดินหนี ชุดที่นางร้ายใส่อยู่ช่าง วาบหวิวเหลือเกิน ไหนจะโซ่…แส้…เทียน…

‘นี่นางร้ายเล่นอะไรกับพระเอกกันแน่เนี่ย!’

‘ฉันตายแน่…’

“อุ้ย!” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง เพราะเมื่อเงยหน้าขึ้น ก็พบว่าสายตาคมดุของเซี่ยหรงเฉินยังคง จ้องเธอไม่กระพริบ ไอสังหารแทบจะพุ่งออกมาจากดวงตาคู่นั้น

‘อย่ามองแบบนั้นสิ!’

‘ฉันไม่ใช่นางร้ายตัวจริงนะ!’

“เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเพคะ องค์หญิงใหญ่” ชุนเถาถามอย่างระมัดระวัง

เยียนหลินรีบพูดทันที “ข้าอยากได้ ยาถอนพิษ นั่น”

“ยาถอนพิษหรือเพคะ?” ชุนฮวาถามด้วยความงุนงง

เยียนหลินชี้นิ้วไปทางฟูก “ก็ยานั่นแหละ…ยาถอนพิษน่ะ!”

นางกำนัลทั้งสองมองตามนิ้วขององค์หญิงใหญ่ แล้วก็…หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที เพราะใต้ผ้าห่มนั้น อาวุธร้ายขององค์ชายเซี่ยหรงเฉินยังคงแข็งโด่เด่อย่างชัดเจน

ชุนเถาและชุนฮวารีบหันหน้าหนีแทบไม่ทัน ทั้งสองคนเข้าใจทันทีว่า “ยาถอนพิษ” ที่องค์หญิงใหญ่พูดถึงคืออะไร

“สิ่งนั้น…มีเพคะ” ชุนเถาพูดเสียงสั่น

“แต่ว่าองค์หญิงใหญ่เคยสั่งให้พวกบ่าวเก็บมันไว้ ห้ามนำออกมาใช้…”

เพราะเมื่อก่อนองค์หญิงใหญ่ตรัสไว้ว่า นางเป็นคนวางยาเอง ก็จะเป็นคนถอนพิษให้เขาเอง

“ตอนนี้ไม่ได้!” เยียนหลินรีบโบกมือ

“ข้าต้องการยานั่นเดี๋ยวนี้ เห็นหรือไม่ เขาจะตายอยู่แล้ว!”

พูดจบเธอก็เผลอหลุดคำ “รีบไปเอายามาให้ฉัน เอ้ย! มาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”

“เพคะ!” สองนางกำนัลรีบวิ่งออกไปทันที ห้องทั้งห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

เยียนหลินค่อยๆ หันกลับไปมองบุรุษบนฟูก ก่อนจะยิ้มแห้งๆ “แฮร่…”

สายตาของเซี่ยหรงเฉินยังคงเย็นชา เย็นเสียจนเธอขนลุก

“เอ่อ…มาเถอะ…” เธอกระแอมเล็กน้อย “ข้าจะแก้มัดให้ท่านก่อน”

เยียนหลินรีบเดินเข้าไปแก้เชือกที่มัดแขนเขาไว้อย่างลนลาน แต่ยิ่งเข้าใกล้ ก็ยิ่งรู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาของเขา

เซี่ยหรงเฉินจ้องเธอเขม็ง ราวกับกำลังจดจำใบหน้าของศัตรูให้ลึกที่สุด เพื่อวันหนึ่ง…จะได้ฆ่านางด้วยมือตนเอง เยียนหลินกลืนน้ำลายอีกครั้ง

‘เขาแค้นนางร้ายคนนี้ขนาดไหนกันนะ…’

‘แค่จ้องยังน่ากลัวขนาดนี้’

‘อนาคตฉันจะไม่ถูกเขาฆ่าจริงๆ ใช่ไหม…’

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังฝืนยิ้มออกมา “ใจเย็นๆ นะ…องค์ชาย”

“ข้าไม่ได้จะทำร้ายท่านแล้วจริงๆ” ในใจเธอร้องไห้แทบตาย

‘ได้โปรดอย่าเกลียดฉันเลยนะ…’

‘ฉันเพิ่งมาอยู่ในร่างนางร้ายเมื่อกี้เอง!’

หมับ! เซี่ยหรงเฉินคว้ามือเดียวบีบลำคอเล็กขององค์หญิงใหญ่ทันทีที่แขนของเขาหลุดพ้นจากเชือก แรงบีบรัดนั้นรุนแรงจนร่างเล็กแทบยกจากพื้น

“อึก…!” ลมหายใจของเยียนหลินติดขัดทันที ใบหน้าสวยซีดเขียวขึ้นอย่างรวดเร็ว “ปะ…ปล่อย…ข้าก่อน…!”

เธอทุบฝ่ามือลงบนแขนเขาแรงๆ เพื่อให้ปล่อย แต่บุรุษตรงหน้ากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย ดวงตาคมของเซี่ยหรงเฉินแดงก่ำ แววตานั้นเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งและความแค้นที่สะสมมานาน

ยิ่งเขามองใบหน้าของ “ฟู่เยียนหลัว” แรงบีบที่ลำคอก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเยียนหลินเริ่มเห็นภาพพร่าเลือน

‘โอ๊ย…’

‘พระเอกเรื่องนี้มันโหดจริงๆ ด้วย!’

‘นี่ฉันเพิ่งทะลุมิติมาไม่ถึงชั่วโมง จะถูกพระเอกบีบคอตายแล้วเหรอ!’