บทที่ 3 ภาพและเสียงในคลิป

หลังจากเสียงทักทายแสนอบอุ่นเงียบลง ทุกคนในบ้านยังคงยืนล้อมวงอยู่ในห้องรับแขก บรรยากาศอบอวลด้วยความรู้สึกของครอบครัวที่พร้อมโอบรับนงนาทไว้ทั้งใจ

แต่แล้ว…พรพรรณก็หันกลับไปทางกลุ่มคนงานที่ยังยืนยิ้มกันอยู่ เธอพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนิ่ม

“ทุกคนออกไปก่อนนะ ฉันมีเรื่องจะคุยกับหนูนาทเป็นการส่วนตัว”

ทุกคนพยักหน้ารับรู้ทันที

ตุ้มพยักหน้ารัว “ค่ะคุณพร!” ก่อนจะลาก ป้าน้อย ป้ายา ป้าไพร ลุงริด ลุงจื่อ สมหมายและศักดิ์ ออกไปด้วยจังหวะกึ่งวิ่งกึ่งเดิน

ป้าน้อยเดินตามออกไปคนสุดท้าย หันมายิ้มให้นงนาทอีกรอบ “ไว้เจอกันใหม่นะลูก เดี๋ยวป้าจะทำของว่างไว้ให้นะ”

ประตูปิดลงอย่างเงียบงัน เหลือเพียง เพิ่ม พรพรรณ และ นงนาท ในห้องรับแขก

พรพรรณนั่งลงช้า ๆ ตรงหน้าเด็กสาว กุมมือเธอไว้อย่างมั่นคง แววตาเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ป้าจะพูดอะไรบางอย่างกับหนูเรื่องที่คนอื่นยังไม่รู้ เป็นเรื่องที่แม่หนูฝากไว้ก่อนจากไป เรื่องที่จะเปลี่ยนชีวิตของหนูไปตลอด”

นงนาทเม้มริมฝีปากแน่น เธอรับรู้ได้ทันทีจากน้ำเสียงของพรพรรณ ว่าสิ่งที่กำลังจะได้ยินนั้นไม่ใช่เรื่องเล็ก

พรพรรณสูดลมหายใจก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “แม่ของหนูรู้ตัวดีว่าเธอจะอยู่ได้อีกไม่นาน และเธอไม่ได้ห่วงตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว”

“แต่สิ่งที่เธอห่วงที่สุด…คือ หนูคนเดียว”

นงนาทน้ำตารื้นขึ้นอีกครั้งเพียงได้ยินคำว่า แม่ พรพรรณบีบมือนงนาทแน่นขึ้นเล็กน้อย

“ก่อนที่แม่หนูจะจากไป เธอมอบอำนาจทั้งหมดให้ป้ากับลุงเพิ่มดูแลทรัพย์สินของตระกูลแสงชัยไว้ชั่วคราว”

“เพราะอรอนงค์รู้ว่า ชัยวัตไม่ใช่คนที่ควรจะเชื่อใจ”

“อรอนงค์กลัวว่าเขาจะพยายามเข้าหาหนู ใช้ความเป็นผู้ปกครองในทางกฎหมาย หรือใช้ความอ่อนแอของหนูในตอนนี้ เพื่อฮุบทุกอย่างที่อรอนงค์สร้างมา”

เพิ่มพูดต่อ “และเพื่อปกป้องทุกอย่างให้แน่นหนาที่สุด แม่ของหนูจึงขอร้องให้เราจัดการ บางอย่าง ไว้ให้หนูล่วงหน้า”

นงนาทเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ดวงตาสั่นไหว

พรพรรณสบตาเธอตรง ๆ แล้วพูดประโยคที่เปลี่ยนชีวิตเด็กสาวไปตลอดกาล

“แม่ของหนูขอให้หนูแต่งงานกับ พี่พร้อม”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ นงนาทเบิกตาเล็กน้อย ริมฝีปากอ้าเหมือนจะถามอะไรสักอย่าง แต่ถ้อยคำใด ๆ ก็ไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้

พรพรรณพูดต่อเสียงแผ่วลง

“ไม่ใช่เพราะแม่อรอยากบังคับหนูนะลูก แต่มันคือการคุ้มครอง ที่ดีที่สุดที่แม่ของหนูคิดได้ในนาทีสุดท้ายของชีวิต”

“การที่หนูมีสามีตามกฎหมายที่ครอบครัวเรารับผิดชอบและเป็นผู้ปกครอง มันจะไม่มีใครหน้าไหนสามารถเข้าถึงทรัพย์สินของหนูได้อีก”

คุณเพิ่มเสริมเสียงเรียบ “เราไม่เร่งรัด เราจะรอจนหนูพร้อม แต่ลุงกับป้าต้องบอกเรื่องนี้ให้หนูรู้ก่อน เพราะนี่คือสิ่งที่แม่ของหนูขอไว้ด้วยน้ำตา และลมหายใจสุดท้ายของเธอ”

นงนาทนิ่งงัน หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับไม่รู้ว่าความรู้สึกที่ถาโถมอยู่ข้างในคือ ตกใจ กลัวหรือ สั่นไหว

“พี่พร้อม…” นงนาทพึมพำ ชื่อที่เหมือนจะห่างไกล แต่ก็ใกล้เข้ามาทุกทีในชีวิตจริงของเธอ

พรพรรณวางมือลงบนบ่าของนงนาท

“หนูไม่ต้องให้คำตอบตอนนี้นะลูก แค่รู้ไว้ว่าแม่หนูรักหนูมากพอจะทำทุกอย่างเพื่อปกป้องหนู แม้ในวินาทีสุดท้าย”

พรพรรณนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนหันหน้ามองสามีข้างตัว แววตาเธอแน่วแน่และจริงจังกว่าทุกคำพูดที่ผ่านมา “พี่เพิ่ม…ไปหยิบโทรศัพท์ให้พรหน่อยค่ะ”

เพิ่มพยักหน้าเงียบ ๆ ลุกขึ้นช้า ๆ แล้วเดินออกจากห้อง ไม่มีคำถาม ไม่มีความลังเล เพราะเขารู้ดีว่า…พรพรรณหมายถึงอะไร

นงนาทมองอย่างสงสัย

พรพรรณหันกลับมามองเด็กสาวอีกครั้ง จับมือเธอไว้แน่น

“ป้ามีบางอย่างที่อยากจะให้หนูดูนะลูก”

“สิ่งที่แม่ของหนูได้พูดไว้ด้วยตัวเอง”

เสียงในห้องเงียบลงอีกครั้ง ราวกับแม้แต่ลมหายใจก็อยากจะฟังสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น ไม่นาน เพิ่มก็กลับเข้ามาในห้อง พร้อมกับโทรศัพท์มือถือในมือ เขายื่นมันให้พรพรรณโดยไม่พูดอะไร

พรพรรณเปิดเครื่อง เลื่อนหาไฟล์วิดีโอที่ถูกจัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อย ในนามสกุลไฟล์ที่เธอไม่มีวันลืม

“คำขอสุดท้ายของอรอนงค์.mp4”

พรพรรณเธอกดเล่นวิดีโอ…

ภาพและเสียงในคลิปวิดีโอ

หน้าจอแสดงให้เห็นภาพของอรอนงค์ ผอมซูบ หน้าซีดแต่แววตาแน่วแน่ เธอนั่งอยู่บนเตียงในโรงพยาบาล เสียงเครื่องวัดชีพจรดังอยู่ในพื้นหลัง และเสียงของพรพรรณเองที่เป็นคนถามอรอนงค์ในตอนต้นคลิป

“แน่ใจนะอร…ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องการ”

เสียงอรอนงค์ตอบกลับมา ชัดเจนแม้จะเจือด้วยความเหนื่อยอ่อน

“ฉันแน่ใจที่สุด ฉันขอให้พวกเธอดูแลทรัพย์สินของฉันและลูกสาวของฉัน”

กล้องสั่นเล็กน้อย ก่อนภาพจะตัดไปอีกมุมที่อรอนงค์พูดทั้งน้ำตา น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความกลัว ความรัก และความสิ้นหวังที่กลั่นกรองออกมาจากหัวใจของแม่คนหนึ่ง

“ใช่…ฉันเตรียมพินัยกรรมไว้แล้ว ให้ทั้งหมดตกเป็นของนงนาททันทีที่ฉันตาย แต่ฉันอยากให้มีคนดูแล มีคนที่ปกป้องนงนาทได้ และเป็นคนที่ฉันไว้ใจได้จริง ๆ”

“คนๆก็นั้นคือ…เจ้าพร้อม ลูกสาวของพวกเธอ…พรพรรณ…เพิ่ม!“

พรพรรณเหลือบมองสามี ก่อนจะเอ่ยออกมา “เธอหมายถึงให้ลูกเรากับลูกเธอ…?”

อรอนงค์พยักหน้า “แต่งงานกัน! ในนามก็ได้ ไม่ต้องรักก็ได้ ขอแค่อยู่ด้วยกันตามกฎหมาย 5ปี แค่นั้นก็พอให้ทรัพย์สินทั้งหมดปลอดภัยจากชัยวัต”

เพิ่ม หลับตาแน่น นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าเจ้าพร้อมยินดี ฉันจะจัดการให้ทุกอย่างและทำให้ถูกต้องตามกฎหมาย”

พรพรรณมองหน้าอรอนงค์ด้วยน้ำตา “แต่…ลูกเรายังไม่รู้เรื่องนี้เลยนะ”

อรอนงค์ยิ้มจาง ๆ เหมือนคนที่เหนื่อยเต็มที

“อย่าเพิ่งบอกเจ้าพร้อมเลย…ฉันกลัวรายนั้นจะปฏิเสธ ถ้ารู้ว่ามันคือภาระ”

อรอนงค์เงยหน้ามองเพดานห้อง ใจลอยไปไกล “แต่ถ้าเจ้าพร้อมเจอกับยัยนาท ได้อยู่ด้วยกันบางทีเจ้าพร้อมอาจจะรักลูกสาวของฉันขึ้นมาจริงๆก็ได้ เพราะเด็กสองคนนั้น ชอบพอกันมาตั้งนาน แต่ความห่างไกลจากระยะทาง ทำให้เจ้าพร้อมกับยัยนาทเริ่มห่างกันมากขึ้น ความผูกพันก็อาจจะลดน้อยลง“

“เพิ่ม…พรพรรณ…ได้โปรด…รับปากฉันที…”

“ช่วยดูแลนงนาทลูกสาวของฉัน…และช่วยดูแลทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน อย่าให้ชัยวัตมันแตะต้องยัยนาทและทรัพย์สินของฉันเป็นอันขาด!“

เสียงเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่เธอจะยื่นข้อเสนออย่างที่เธอเก็บไว้ในใจมาตลอด

“ฉันรู้ว่านี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก…ฉันให้พวกเธอ 30% จากทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน เป็นค่าตอบแทน…ไม่ใช่การขอเปล่า ๆ …”

“ฉันจะเขียนเพิ่มไว้ในพินัยกรรม…ทำทุกอย่างให้ถูกต้องตามกฎหมาย เพิ่มนายช่วยได้ใช่มั้ย? นายเป็นนักกฎหมาย นายทำได้อยู่แล้ว…”

เสียงของเธอสั่นเครือ

“อย่าให้ฉันตายไปแล้วต้องมานั่งห่วงลูก…ฉันไม่อยากตายแบบนี้…ฉันขอร้องเธอ…ได้โปรด…ช่วยให้ฉันได้ตายตาหลับเถอะ…”

พรพรรณถึงกับต้องเอาผ้าเช็ดหน้าขึ้นปาดน้ำตา เธอพยักหน้าทั้งน้ำตา จับมือเพื่อนแน่น

“อร…เราจะไม่ทอดทิ้งนงนาทแน่นอน เธอวางใจได้เลยนะ”

เพิ่มวางมือของตัวเองทับมือทั้งสองคน แววตาแน่นิ่ง “ฉันจะจัดการให้ทุกอย่างรัดกุมที่สุด…ทั้งเรื่องทรัพย์สินและเรื่องชีวิตของลูกเธอ…เธอเชื่อในตัวเราได้เสมออร”

อรอนงค์ยิ้มจาง ๆ ดวงตาเริ่มพร่ามัว แต่หัวใจของเธอเหมือนได้ปลดภาระสุดท้าย เธอพูดเสียงเบา…แทบกลายเป็นเสียงลมหายใจสุดท้ายของผู้หญิงคนหนึ่ง

“ขอบใจนะ…เพื่อนรัก…ขอบใจจริงๆ …”

หลังคำพูดสุดท้ายของอรอนงค์จบลง เสียงในห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงัน…

คุณพรพรรณยังคงกุมมือเพื่อนรักไว้แน่น น้ำตาหยดหนึ่งหล่นลงบนหลังมือที่เริ่มเย็นลงช้า ๆ ส่วนคุณเพิ่ม แม้ภายนอกจะสงบนิ่ง แต่หัวใจกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

…แล้วทันใดนั้น

ปี๊ดดดดดดด…ดดดดดด!!!!

เสียงเครื่องวัดชีพจรที่เคยดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับเปลี่ยนเป็นเสียงยาวที่เย็นเยียบ ทะลุผ่านผนังห้องและแทงเข้าไปกลางหัวใจของทั้งคู่

พรพรรณหันขวับไปมองจอหัวเตียง เส้นกราฟหัวใจกลายเป็นเส้นตรง

“อร…! อร!!!” เธอเรียกชื่อเพื่อนรักอย่างสิ้นหวัง

เพิ่มรีบลุกขึ้น กดปุ่มเรียกพยาบาลอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าวิ่งวุ่นดังขึ้นจากทางเดินข้างนอก

และภาพในคลิปวิดีโอก็ตัดไป….

พรพรรณปิดคลิปลงในจังหวะที่เสียงในนั้นเริ่มแผ่วลง เธอหันมาสบตากับนงนาทอีกครั้ง

“นี่คือความตั้งใจของแม่หนู ไม่ใช่แค่คำสั่งจากใคร และเราแค่ทำหน้าที่ให้คำขอสุดท้ายนั้นกลายเป็นจริง”

พรพรรณเอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาบนแก้มนงนาทอย่างอ่อนโยน หลังจากคลิปวิดีโอจบลง บรรยากาศในห้องยังคงเงียบงัน หัวใจของเด็กสาวยังเต้นแรงจากถ้อยคำสุดท้ายของแม่ที่บันทึกไว้

แต่ก่อนที่นงนาทจะเอ่ยอะไรออกมา พรพรรณกลับพูดขึ้นต่อด้วยน้ำเสียงชัดเจน

“หนูคงได้ยินแล้ว…ในคลิป แม่ของหนูพูดเรื่องเงิน 30% ที่จะมอบให้ป้ากับลุงใช่มั้ยลูก?”

นงนาทพยักหน้าเบา ๆ

พรพรรณยิ้มบาง แต่แววตานั้นจริงจังที่สุด

“ป้าไม่เอานะลูก” คำพูดนั้นหนักแน่นจนทำให้นงนาทเงยหน้าขึ้นมาสบตาทันที

“ป้ากับลุงชัดเจนตั้งแต่วันแรกแล้ว ว่าเราจะช่วยหนู ช่วยด้วยใจไม่ใช่เพราะเงินหรือทรัพย์สิน”

“ลุงเพิ่มเองก็คิดเหมือนกัน เรารับปากแม่หนูว่าจะปกป้องหนูจนถึงที่สุด เราไม่หวังอะไรตอบแทนเลย สมบัติและเงินเป็นของหนูคนเดียว แต่หนูต้องจัดการให้ดีนะลูก เพราะแม่ของหนูหามันมาด้วยความยากลำบาก…“

เพิ่มพยักหน้าเบา ๆ เสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงของผู้ที่เห็นโลกมามากเกินพอ “ของที่ได้มาง่ายๆ โดยไม่ได้บริหารเอง บางทีมันก็หายไปง่ายเหมือนกัน หนูต้องบริหารจัดการให้ดี”

พรพรรณลูบหลังมือเด็กสาวอย่างแผ่วเบา ก่อนจะพูดประโยคสำคัญที่ทำให้นงนาทตาเบิกกว้าง

“อีกไม่กี่เดือนข้างหน้าพอหนูอายุครบ 18 ปีเมื่อไหร่ ทุกอย่างไม่ว่าจะเป็น บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของแม่อร เงินสด หุ้น จะกลายเป็นของหนูแต่เพียงผู้เดียว”

ภายในใจของนงนาทสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อได้รับรู้ว่า ท่ามกลางโลกที่กำลังหมุนวนด้วยผลประโยชน์และความโลภของคน เธอกลับถูกโอบอุ้มไว้ด้วยความรักที่บริสุทธิ์ที่สุดจากเพื่อนแท้ของแม่ การที่ผู้ใหญ่ทั้งสองยืนหยัดปฏิเสธเงินมหาศาลถึง 30% จากกองมรดก ทั้งที่เป็นสิทธิ์ที่ควรจะได้ตามคำขอของแม่ ทำให้นงนาทรักและเทิดทูนลุงเพิ่มกับป้าพรมากขึ้นไปอีกเป็นเท่าทวี

เด็กสาวมองสบตาป้าพรด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่เอ่อล้น เธอสัมผัสได้ว่ามือคู่นี้ที่กุมมือเธออยู่ ไม่ได้หวังจะฉกฉวยเอาสิ่งใดจากเด็กสาวที่ไร้ทางสู้คนนี้เลย แต่กลับพยายามยัดเยียด "ความเข้มแข็ง" และ "ความมั่นคง" ใส่มือเธอเพื่อให้เธอสามารถยืนหยัดได้ด้วยขาของตัวเองในอนาคต

ความรู้สึกปลอดภัยที่เธอได้รับในวินาทีนี้นั้นล้ำค่ากว่าทรัพย์สินนับหลายร้อยล้านที่แม่อรทิ้งไว้ให้เสียอีก