บทที่ 5 ทานข้าวเช้าด้วยกัน

           เมื่อเดินเข้าไปในโรงอาหาร บรรยากาศก็เป็นไปอย่างเรียบง่าย มีนายทหารบางส่วนกำลังนั่งทานอาหารอยู่ อวี้หนิงรู้สึกถึงสายตาที่มองมาบ้าง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร เฉินอี้เดินนำเธอไปยังมุมหนึ่งที่ค่อนข้างเงียบสงบ

          "คุณอยากทานอะไร? ที่นี่มีโจ๊ก หมั่นโถว และผัดผัก"

          อวี้หนิงรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก การที่เขาพาเธอมาทานอาหารด้วยตัวเอง แสดงให้เห็นถึงความห่วงใยที่เธอไม่เคยได้รับในชาติที่แล้ว เธอคิดว่านี่คือโอกาสที่จะได้สร้างความสัมพันธ์ที่ดีขึ้นกับเขา

          "โจ๊กก็ดีค่ะท่านนายพันเฉิน"

          เฉินอี้พยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปตักอาหารมาให้เธอ เขาตักโจ๊กร้อนๆ พร้อมกับหมั่นโถว และผัดผักบางอย่างมาวางตรงหน้าเธอ "อร่อยดีครับอันนี้ ผมชอบทานบ่อย"

          อวี้หนิงมองอาหารตรงหน้า ดวงตาแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน เธอไม่เคยคิดว่าเธอจะได้ทานอาหารกับเขาในบรรยากาศแบบนี้

          "ขอบคุณมากค่ะท่านนายพันเฉิน"

          เธอก้มหน้าลงทานโจ๊กอย่างช้าๆ รสชาติที่เรียบง่ายแต่ทว่ามันทำให้อบอุ่นหัวใจยังไงก็ไม่รู้

           เฉินอี้นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ ทานอาหารของเขาไปอย่างเงียบๆ แต่ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจหรืออึดอัดใดๆ ทำให้อวี้หนิงแอบเหลือบมองเขาเป็นครั้งคราว และในเวลานั้นเอง เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าการย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ คือโอกาสที่พระเธอประทานให้เธอได้แก้ไขทุกสิ่งจริงๆ

          บรรยากาศในโรงอาหารยังคงเป็นไปอย่างเรียบง่าย มีเสียงจานชามกระทบกันเบาๆ และเสียงพูดคุยของนายทหารที่ดังสลับกันไปมา อวี้หนิงพยายามทานโจ๊กตรงหน้าให้หมด แต่ดูท่าว่าจะเยอะเกินไปสำหรับเธอ หญิงสาวรับรู้ได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จับจ้องมาที่เธอเป็นระยะ เธอรู้ดีว่าการที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ใช่ทหาร แถมเธอยังเป็นดาราที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง มานั่งทานอาหารเช้ากับนายทหารยศสูงอย่างเฉินอี้ในโรงอาหารของค่ายทหาร ย่อมเป็นเรื่องที่น่าสนใจสำหรับคนทั่วไป

          ไป๋อวี้หนิงแอบเหลือบมองไปรอบๆ ก็เห็นนายทหารหลายนายทำทีเป็นก้มหน้าก้มตาทานอาหาร แต่ก็มีบางคนแอบชำเลืองมองมาทางเธออย่างไม่ปิดบัง บางคนกระซิบกระซาบกันเบาๆ

อวี้หนิงรู้สึกอึดอัดเล็กน้อย แต่ก็พยายามไม่แสดงออก เธอจำได้ว่าในชาติภพก่อน สิ่งเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้มักถูกขยายความให้กลายเป็นเรื่องใหญ่และถูกนำไปเป็นหัวข้อซุบซิบนินทา เธอรู้ว่านี่คือสิ่งที่เธอต้องเผชิญ และเธอต้องเข้มแข็งให้มากกว่าเดิม

          ในขณะที่เฉินอี้นั้นดูเหมือนจะไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นเลย เขาทานอาหารของเขาอย่างเงียบๆ และเป็นธรรมชาติ ใบหน้ายังคงสุขุมนิ่งงัน แต่ก็ไม่ได้เย็นชาเหมือนอย่างที่อวี้หนิงเคยรับรู้ เขาดูสงบและเป็นผู้ใหญ่ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่ออยู่ใกล้เขา

          "อาหารที่นี่อร่อยนะคะท่านนายพันเฉิน"

          เฉินอี้เงยหน้าขึ้นมองเธอเล็กน้อย ดวงตาคมคู่นั้นยังคงจับจ้องเธออย่างพิจารณา

          "ที่นี่ไม่ค่อยมีอาหารพิเศษอะไรหรอก มีแต่ของที่ทำง่ายๆ เพื่อความรวดเร็วและเพียงพอต่อกำลังพล"

          "แต่ก็ดูสะอาดและน่าทานนะคะ" เธอยิ้มให้เขา พยายามแสดงออกถึงความรู้สึกขอบคุณอย่างจริงใจ "ขอบคุณมากนะคะที่พามาทานอาหาร ดิฉันเกรงใจจริงๆ"

          "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ ผมเองก็ยังไม่ได้ทาน"

          เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ เธอรู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดด้วยความประชดประชันหรือแกล้งทำดี แต่เขากำลังแสดงออกถึงความใส่ใจในแบบของเขา

          ขณะที่อวี้หนิงกำลังจะทานโจ๊กต่อ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

          "ตายจริง! ไม่คิดว่าจะเจอท่านนายพันเฉินที่นี่นะคะ"

          อวี้หนิงชะงักช้อนในมือแทบหลุด เธอรู้จักเสียงนี้ดีเหลือเกิน... เสียงของฟางซินเหยียน ลูกของน้าซูเหลียนผู้ตั้งตัวเป็นศัตรูกับเธอมาโดยตลอดตั้งแต่ที่เจอหน้ากันครั้งแรก

          อวี้หนิงกัดฟันแน่นพยายามสงบสติอารมณ์ หญิงสาวค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองฟางซินเหยียนยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะของพวกเขาในชุดที่ดูหรูหราและสง่างามกว่าชุดลำลองที่อวี้หนิงสวมอยู่หลายเท่า ใบหน้าสวยหวานไร้ที่ติ แต่ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันเมื่อมองมาที่อวี้หนิง

          ฟางซินเหยียนหันไปยิ้มหวานให้เฉินอี้

          "สวัสดีค่ะท่านนายพันเฉิน ไม่คิดเลยว่าวันนี้ท่านจะมาทานข้าวเช้าที่โรงอาหารเล็กๆ แบบนี้"

          เฉินอี้มองฟางซินเหยียนด้วยสายตาเรียบเฉย ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด "สวัสดีครับคุณฟาง"

          ฟางซินเหยียนทำเป็นไม่สนใจอวี้หนิง เธอหันไปพูดกับเฉินอี้ต่อด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

          "วันนี้ซินเหยียนแวะมาเยี่ยมคุณพ่อที่ค่ายทหาร เลยว่าจะชวนท่านนายพันไปทานอาหารเช้าที่ร้านอาหารข้างนอก ไม่ทราบว่าท่านนายพันพอจะว่างไหมคะ?"

          อวี้หนิงได้ยินดังนั้นก็รู้สึกปวดหนึบในอก เธอจำได้ว่าในชาติภพก่อน ฟางซินเหยียนพยายามสร้างความสัมพันธ์กับเฉินอี้ในทุกวิถีทาง และเฉินอี้ก็ไม่ได้ปฏิเสธอย่างชัดเจน ซึ่งทำให้เกิดความเข้สใจผิดต่างๆ นานาเกิดขึ้น

          เฉินอี้หันไปมองอวี้หนิงที่กำลังก้มหน้าทานโจ๊กอยู่เล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองฟางซินเหยียนด้วยแววตาที่อวี้หนิงไม่สามารถคาดเดาได้

          "ผมทานอาหารเช้ากับคุณอวี้หนิงเรียบร้อยแล้วครับคุณฟาง" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ เป็นการปฏิเสธอย่างสุภาพแต่หนักแน่น

          ฟางซินเหยียนถึงกับหน้าเสียไปเล็กน้อย แต่ก็พยายามยิ้มกว้างกว่าเดิม

          "อ้าว... ทานแล้วหรือคะ? โธ่... น่าเสียดายจังเลยค่ะ ซินเหยียนอุตส่าห์ตั้งใจมา" เธอแสร้งทำเป็นถอนหายใจ ก่อนจะเหลือบตามามองอวี้หนิงอีกครั้งด้วยสายตาเหยียดหยาม "แต่ก็ดีแล้วค่ะที่ได้เจอท่านนายพัน"

          "ว่าแต่... คุณนักแสดงอวี้หนิง มาทำอะไรที่นี่คะ? ไม่ได้กำลังถ่ายละครเรื่องใหม่แนวโศกนาฏกรรมอยู่หรอกหรือ? เห็นว่าช่วงนี้กำลังดังเรื่องบทนางร้ายนี่คะ" (เธอเน้นคำว่า "นางร้าย" อย่างจงใจ)