บทที่ 1 พบกันอีกครั้ง

         ณ ค่ายทหารในชานเมืองเป่ยจิงยังคงเงียบสงบในยามสาย เสียงผู้คนพลุกพล่านน้อยกว่าในตัวเมือง มีเพียงเสียงนกหวีดที่ดังแว่วมาจากลานฝึกซ้อม และเสียงฝีเท้าของทหารที่เดินสวนกันไปมา อวี้หนิงยืนอยู่หน้าป้อมยามของค่ายทหาร เธอมาถึงที่นี่ก่อนเวลาเล็กน้อยตามที่นัดกับเหมยฮวาไว้ เพื่อนสนิทของเธอที่กำลังฝึกงานด้านสื่อสารมวลชนที่นี่

          กลิ่นอายของดินปืนและระเบียบวินัยทางทหารทำให้เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด ความทรงจำเกี่ยวกับค่ายทหารแห่งนี้ยังคงแจ่มชัดในสมอง เธอจำได้ว่าครั้งแรกที่มาที่นี่ในชาติที่แล้ว เธอรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นเพียงใด แต่ในชาตินี้... ความรู้สึกเหล่านั้นถูกแทนที่ด้วยความตั้งใจอย่างแน่วแน่

          ทว่า ความคิดของเธอหยุดชะงัก เมื่อรถจี๊ปสีเขียวทหารคันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจอดเทียบตรงหน้า และนั่นมะนทำให้อวี้หนิงเบิกตากว้างขึ้นทันที ภาพของคนขับที่คุ้นเคยปรากฏขึ้นตรงหน้า เขานั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถคันนั้น... เฉินอี้!

          หลี่เหมยฮวาลดกระจกลง พร้อมรอยยิ้มร่าเริงสดใส

          “อวี้หนิง! ทางนี้จ้ะ!”

          อวี้หนิงก้าวเข้าไปใกล้รถ พลางสำรวจใบหน้าของเฉินอี้ที่อยู่หลังพวงมาลัย เขายังคงสุขุม นิ่งเฉย และสง่างามเช่นเดิม ราวกับเวลาไม่เคยพรากอะไรไปจากเขาได้เลย

          อวี้หนิงพยายามยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด แต่ในใจกลับเต้นระรัว

          “เหมยเหมย มาช้าไปหน่อยนะ”

          “ขอโทษทีจ้ะ พอดีติดธุระนิดหน่อย แล้วพี่ชายฉันก็เลยอาสามาส่ง” หลี่เหมยฮวาหันไปยิ้มให้เฉินอี้ “พี่ใหญ่ นี่อวี้หนิง เพื่อนสนิทของเหมยเหมยค่ะ”

          เฉินอี้หันมามองอวี้หนิง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างรวดเร็วและละเอียดถี่ถ้วน แววตาของเขาไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมา แต่แฝงไว้ด้วยการประเมินอย่างเงียบเชียบ ทำให้อวี้หนิงใจเต้นระรัว เธอพยายามควบคุมสีหน้าและแววตาไม่ให้แสดงพิรุธใดๆ ออกมา

          “คุณอวี้หนิง? ดูเหมือนคุณจะเพิ่งกลับจากแสดงละคร?” เขาเหลือบไปเห็นกระเป๋าผ้าใบเล็กที่อวี้หนิงถืออยู่ ซึ่งภายในบรรจุบทละครเล่มใหม่

          อวี้หนิงรู้สึกใจหายวาบ คำพูดของเขาทำให้เธอตระหนักว่าในชาตินี้ เขายังรู้จักเธอในฐานะนักแสดง ไม่ใช่เพื่อนของน้องสาวที่สนิทสนมกันเหมือนในอดีตที่เธอจำได้ในชาติภพก่อน ภาพลักษณ์ของเธอในสายตาเขายังคงเป็นเพียง "นักแสดง" ซึ่งส่วนใหญ่เธอ

รับแต่บทนางร้าย

          “เปล่าหรอกค่ะท่านนายพันเฉิน พอดีดิฉันเพิ่งไปคุยเรื่องบทละครกับผู้กำกับมาน่ะค่ะ ไม่ได้กลับจากแสดง” อวี้หนิงพยายามยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติที่สุด

          “อืม...” เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อย ใบหน้ายังคงไร้อารมณ์ แต่แฝงไว้ด้วยความสนใจบางอย่าง

          หลี่เหมยฮวาสังเกตเห็นบรรยากาศที่เริ่มเงียบงันและอึดอัดเล็กน้อย “พี่ใหญ่ไม่ไปส่งเหมยเหมยข้างในหน่อยเหรอคะ? เหมยเหมยเอาของเยอะแยะเลยนะ”

          รถผ่านป้อมยามเข้าไปไม่ได้ เธอลงตรงนี้แหละ” เขายื่นกุญแจรถให้หลี่เหมยฮวา “ขับเข้าไปเองแล้วกัน ฉันมีประชุม”

          หลี่เหมยฮวารับกุญแจอย่างงุนงง แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรอีก เธอหันไปยิ้มให้อวี้หนิงก่อนจะรีบลงจากรถและเดินอ้อมไปนั่งฝั่งคนขับ

          “อวี้หนิง เดี๋ยวเหมยเหมยไปส่งเธอข้างในเลยนะ จะได้เข้าไปด้วยกัน”

          ไม่เป็นไรหรอกเหมยเหมย ฉันรออยู่ตรงนี้ก็ได้” (เธอรีบปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้เฉินอี้รู้สึกอึดอัดที่ต้องอยู่ใกล้เธอ หรือทำให้เขามีข้อสงสัยใดๆ มากไปกว่านี้

          เฉินอี้ที่กำลังจะเปิดประตูลงจากรถเพื่อไปทำธุระ ชะงักไปเล็กน้อย เขาเหลือบมองอวี้หนิงอีกครั้ง แววตาของเขายังคงนิ่งเรียบจนยากจะคาดเดา แต่ก็ไม่ได้มีท่าทีรังเกียจอย่างที่เธอเคยกลัว

          “ไปส่งเพื่อนให้เรียบร้อยแล้วกัน” ขาเน้นคำว่า "เพื่อน" เล็กน้อย ทำให้หัวใจอวี้หนิงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อยอย่างบอกไม่ถูก)

          อวี้หนิงยิ้มให้อีกครั้งเป็นการขอบคุณ แม้เขาจะไม่ได้หันมามองเธอโดยตรง)

          “ขอบคุณค่ะท่านนายพันเฉิน”

          เฉินอี้เพียงพยักหน้าให้เบาๆ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถและเดินจากไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังอาคารหลังหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลนัก ทิ้งไว้เพียงกลิ่นดินปืนจางๆ และความรู้สึกคุ้นเคยที่โอบล้อมอวี้หนิงไว้ เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะก้าวขึ้นรถไปพร้อมกับหลี่เหมยฮวา

          “ทำไมเธอถึงรู้จักพี่ใหญ่ของฉันดีจัง? ปกติพี่ใหญ่ไม่ค่อยคุยกับคนที่ไม่รู้จักนะ” หลี่เหมยฮวาหันมามองอวี้หนิงอย่างแปลกใจ ดวงตาเป็นประกายด้วยความอยากรู้

          “ก็... เคยได้ยินชื่อเสียงท่านนายพันมาบ้างน่ะสิ” เธอเลี่ยงที่จะบอกความจริงทั้งหมด แต่ในใจก็เริ่มวางแผนแล้วว่า ในชาตินี้ เธอจะไม่ยอมให้เฉินอี้เข้าใจผิดในตัวเธออีกเด็ดขาด!