บทที่ 2 มีพ่อก็เหมือนไม่มี

          หลังจากที่อวี้หนิงและหลี่เหมยฮวาขับรถจี๊ปเข้ามาในค่ายทหาร บรรยากาศรอบตัวก็ยิ่งทำให้ใจของอวี้หนิงกระตุกถี่ระรัวไปกับความทรงจำที่ตีตื้นขึ้นมา ภาพของเธอในชุดนักแสดงแต่งหน้าจัดจ้านที่ต้องมายืนอยู่ท่ามกลางนายทหารผู้เคร่งขรึม ภาพที่ถูกมองด้วยสายตาตำหนิจากคนรอบข้าง... มันยังคงฝังแน่นอยู่ในใจ

          "ถึงแล้วจ้ะ!"

          หลี่เหมยฮวาจอดรถลงหน้าอาคารฝึกงานของนักศึกษาสื่อสารมวลชน อวี้หนิงลงจากรถ ก้าวเท้าลงบนพื้นดินแดงกรวดหยาบ สูดลมหายใจลึกๆ พยายามเรียกสติกลับมา

          "ขอบใจนะเหมยเหมย" เธอยิ้มบางๆ ให้เพื่อนสนิท "แล้วนี่เธอจะทำอะไรต่อ?"

          หลี่เหมยฮวา: "ฉันต้องไปรายงานตัวกับอาจารย์น่ะ แล้วก็จัดของในห้องพักนักศึกษาด้วย คืนนี้คงค้างที่นี่" เธอทำหน้ายู่เล็กน้อย "น่าเบื่อจังเลย ไม่อยากอยู่ค่ายทหารเลย"

          "ทนหน่อยสิ นี่มันโอกาสดีๆ ที่เธอจะได้ฝึกงานในหน่วยงานสำคัญนะ"

          เธอพยายามพูดให้กำลังใจ แม้ในใจจะรู้ดีว่าที่นี่มีบางอย่างที่ทำให้เธอไม่อยากเหยียบเข้ามาอีกแล้ว

          "นั่นสินะ... เอ่อ อวี้หนิง แล้วเธอจะกลับยังไง? ให้ฉันโทรเรียกแท็กซี่ให้ไหม?"

          "ไม่เป็นไรหรอกเหมยเหมย เดี๋ยวฉันว่าจะแวะไปหาคุณพ่อก่อนเธอรีบไปทำธุระของเธอเถอะ"

          "แน่ใจนะ? แถวนี้รถไม่ค่อยผ่านมานะ" เธอแสดงสีหน้าเป็นห่วง

          "แน่ใจสิ ไม่ต้องห่วง" เธอโบกมือไล่"รีบไปเถอะ"

          หลี่เหมยฮวาพยักหน้า ก่อนจะรีบเดินหายเข้าไปในอาคาร อวี้หนิงยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบสงบของค่ายทหารที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของเมืองหลวง เธอถอนหายใจยาว พยายามรวบรวมความคิด ความทรงจำจากชาติที่แล้วยังคงชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

          อวี้หนิงเธอเดินทอดน่องไปตามถนนลูกรังภายในค่ายทหาร ทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา การตัดสินใจที่ผิดพลาดครั้งแล้วครั้งเล่า ไหนจะเรื่องหารหมั้นหมายที่ครอบครัวจัดการไว้ให้กับคนที่เธอไมได้รักทำ ซึ่งนั่น้ป็นสิ่งให้เธอต้องก้าวเข้าไปอยู่ในวงสังคมของคนเลวๆ พวกนั้น อย่างไม่ทันได้ระวังตัว

          "คุณอวี้หนิง?"

          อวี้หนิงสะดุ้งเล็กน้อยหันขวับกลับไป ภาพตรงหน้าทำให้เธอใจเต้นแรงอีกครั้ง เฉินอี้ยืนอยู่ไม่ไกลจากเธอมากนักในชุดทหารเต็มยศ ดูสง่างามและน่าเกรงขามกว่าเมื่อครู่ที่อยู่หลังพวงมาลัยรถจี๊ปหลายเท่า เขาไม่ได้มีท่าทีเร่งรีบเหมือนตอนแรกที่บอกว่ามีประชุม

          "ท่านนายพันเฉิน... เอ่อ... ทำไมยังไม่ไปประชุมอีกล่ะคะ?"

          เฉินอี้ดินเข้ามาใกล้อีกก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าที่แดงก่ำของเธออย่างพิจารณา

          "การประชุมเลื่อนไปเป็นช่วงบ่าย คุณไม่ได้มากับรถ แล้วจะกลับยังไง?"

          คำถามของเขาดูเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความห่วงใยที่อวี้หนิงไม่เคยได้รับจากเขาในชาติภพก่อน เธอรู้ว่าในชาตินั้น เขาไม่เคยแสดงความรู้สึกใดออกมาเลย จนกระทั่งทุกอย่างสายเกินไป

          "อ่อ... เอ่อ... ดิฉันจะเดินออกไปเรียกแท็กซี่ข้างนอกน่ะค่ะ"

          เฉินอี้เลิกคิ้วเล็กน้อย

          "ระยะทางจากตรงนี้ถึงถนนใหญ่ค่อนข้างไกล และแถวนี้ไม่มีรถแท็กซี่วิ่งประจำ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่แฝงความไม่เห็นด้วยเล็กน้อย "ให้ผมไปส่งคุณที่ปากทางเข้าค่ายดีกว่า รถผมจอดอยู่แถวนี้"

          อวี้หนิงรู้สึกถึงความอบอุ่นบางอย่างที่แผ่ซ่านเข้ามาในหัวใจ เธอไม่รู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลง หรือเป็นเพียงโชคชะตาที่กำลังเล่นตลกกับเธอ แต่ไม่ว่าอย่างไร เธอจะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้หลุดลอยไปอีก

          อวี้หนิงยิ้มอย่างจริงใจที่สุดเท่าที่เคยยิ้มให้เขา) "จะไม่รบกวนท่านนายพันเกินไปหรือคะ?"

          เฉินอี้ส่ายหน้าเล็กน้อย

          "ไม่รบกวนหรอกครับ อีกอย่าง การปล่อยให้คุณเดินกลับคนเดียวก็ไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำ" เขาไม่ได้อธิบายอะไรมากกว่านั้น แต่คำพูดของเขากลับทำให้หัวใจของอวี้หนิงพองโต

          ร่างสูงหันหลังเดินนำไปทางที่จอดรถโดยที่อวี้หนิงแทบไม่ต้องเอ่ยปาก อวี้หนิงเดินตามเขาไปอย่างเงียบๆ ลืมนึกถึงว่าธุระที่เธอมาค่ายทหารนี้ ก็เพื่อมาพบกับคุณพ่อ เพื่อพูดคุยเรื่องการหมั้นหมายที่กำลังจะเกิดขึ้น

          "ท่านนายพันเฉิน... เอ่อ... คุณชอบดูละครไหมคะ?"

          เฉินอี้ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอด้วยแววตาที่อวี้หนิงตีความไม่ออก

          "ผมไม่ค่อยมีเวลาดูละครหรอกครับ งานของผมค่อนข้างยุ่ง" เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าจริงจังกับงานมาก

          "อ๋อ... ฉันเข้าใจค่ะ" เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ท้อถอย "แต่ถ้ามีโอกาส... ดิฉันอยากให้ท่านนายพันลองดูละครที่ดิฉันแสดงดูบ้างนะคะ"

          เฉินอี้ไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่พยักหน้าเล็กน้อยและหันกลับไปเดินต่อ อวี้หนิงรู้สึกว่านี่เป็นก้าวแรกที่สำคัญ เธอรู้ว่าการเปลี่ยนแปลงความคิดของเฉินอี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอจะพยายามให้ถึงที่สุด

          ทั้งคู่เดินมาถึงรถจี๊ปคันเดิม เฉินอี้เปิดประตูให้เธอ อวี้หนิงกำลังจะก้าวขึ้นรถ ทันใดนั้นเองเสียงเรียกที่บาดหูและคุ้นเคยก็

ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

          "อวี้หนิง! แกมาทำอะไรที่นี่!"