บทที่ 4 อบอุ่นใจ

ช่วงเวลาที่เปลี่ยนผัน

          เฉินอี้ยังคงยืนอยู่ข้างๆ เธอ เขามองตามร่างของบิดาและแม่เลี้ยงของเธอจนลับสายตา ก่อนจะหันกลับมามองอวี้หนิง ใบหน้าของเขายังคงสุขุม แต่แววตาดูอ่อนโยนลงเล็กน้อย)

          “คุณไม่เป็นไรนะครับ?”

          เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้สติของอวี้หนิงกลับคืนมา เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็พยายามยิ้มให้

           “ไม่เป็นไรค่ะท่านนายพันเฉิน ขอบคุณนะคะที่ช่วยดิฉันเอาไว้”

          “คุณดูไม่ค่อยสบายใจนัก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความห่วงใย “เรื่องการหมั้นหมาย... คุณไม่เห็นด้วยหรือครับ?”

          อวี้หนิงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่รู้ว่าจะพูดความจริงได้มากแค่ไหน แต่ก็ตัดสินใจที่จะเปิดใจบางส่วนกับเขา

           “ดิฉันไม่ต้องการหมั้นหมายกับใครทั้งนั้นค่ะท่านนายพันเฉิน ดิฉันอยากมีชีวิตของตัวเอง อยากทำในสิ่งที่ตัวเองรัก และถ้าฉันจะหมั้นหมายหรือแต่งงานกับใคร ฉันก็จะทำเพราะว่าฉันรักเขา ซึ่งนั่นแปลว่าเขาก็ต้องรักฉันด้วยค่ะ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความในใจ พร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปยังใบหน้าของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้านี้ เพื่อที่บอกให้เขารู้ถึงความนัยในสิ่งที่เธอเอ่ยออกมา

          “การเป็นนักแสดงคือความฝันของดิฉัน ดิฉันไม่อยากให้ใครมาบังคับให้ดิฉันทิ้งความฝันเพื่อผลประโยชน์ของคนอื่น”

          เฉินอี้ฟังเธออย่างตั้งใจ ใบหน้าของเขายังคงนิ่งงัน แต่แววตาของเขาดูซับซ้อนขึ้น เขาเคยได้ยินเรื่องการถูกบังคับแต่งงานในครอบครัวชนชั้นสูงมาบ้าง แต่ไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นกับตาตัวเองเช่นนี้

           “ผมเข้าใจครับ ผมเองก็เหมือนกัน”เขาพูดเพียงแค่นั้น แต่คำพูดสั้นๆ นั้นกลับทำให้หัวใจของอวี้หนิงรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด “คุณยังไม่ได้ทานอาหารเช้าใช่ไหมครับ?”

          อวี้หนิงพยักหน้าเล็กน้อย ท้องของเธอเริ่มส่งเสียงร้องเบาๆ อีกครั้ง

           “งั้นก็ถือว่าโชคดี” เขากล่าว ก่อนจะเดินนำไปยังรถจี๊ปที่จอดอยู่ “ผมจะไปส่งคุณที่โรงอาหารของค่าย เราไปทานข้าวเช้ากันก่อนดีกว่า แล้วเดี๋ยวผมค่อยไปส่งคุณ”

          อวี้หนิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เธอคิดว่าเขาจะขับรถไปส่งเธอที่ปากทางเข้าค่ายเท่านั้น ไม่คิดว่าเขาจะพาเธอไปโรงอาหารด้วยตัวเอง การกระทำของเขาแตกต่างจากในชาติที่แล้วอย่างสิ้นเชิง

          “แต่ว่า... ดิฉัน... ไม่รบกวนท่านนายพันหรือคะ?”

           “ไม่รบกวนหรอกครับ อีกอย่าง ผมเองก็ยังไม่ได้ทาน” เขาไม่ได้มองเธอโดยตรง แต่คำพูดนั้นทำให้เธอรู้สึกถึงน้ำใจ “คุณแม่ของผมเคยบอกว่าการอดอาหารเช้าไม่ดีต่อสุขภาพ”

          อวี้หนิงรู้สึกอบอุ่นในใจอย่างบอกไม่ถูก การที่เขาพูดถึง

แม่ของเขา ทำให้เธอรู้สึกว่าเขาเริ่มเปิดเผยเรื่องส่วนตัวกับเธอมากขึ้น เธอจำได้ว่าในชาติที่แล้ว เขาแทบไม่เคยพูดเรื่องส่วนตัวกับเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

          เธอตัดสินใจที่จะเชื่อใจเขา และก้าวขึ้นไปนั่งในรถจี๊ป เฉินอี้ปิดประตูรถให้เบาๆ ก่อนจะเดินอ้อมไปขึ้นรถฝั่งคนขับ เสียงเครื่องยนต์สตาร์ทติด ก่อนที่รถจี๊ปจะค่อยๆ แล่นออกไปมุ่งหน้าไปยังโรงอาหารของค่าย อวี้หนิงหันไปมองกำไลหยกที่ข้อมืออีกครั้ง แสงเรืองรองจางๆ ของมันดูเหมือนจะบอกว่า การย้อนเวลากลับมาครั้งนี้ กำลังนำพาเธอไปสู่เส้นทางที่ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

          อวี้หนิงนั่งเงียบๆ ข้างเฉินอี้ มองทิวทัศน์สองข้างทางที่เต็มไปด้วยต้นไม้และอาคารทหาร ท่ามกลางความเงียบนั้น หัวใจของเธอก็ยังคงเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความประหม่าอีกต่อไป แต่เป็นความหิวที่เริ่มก่อกวน

          หญิงสาวเพิ่งลงจากรถไฟเมื่อเช้าตรู่ และรีบเดินทางมายังค่ายทหารแห่งนี้โดยยังไม่ได้แตะอาหารเช้าเลยแม้แต่น้อย ท้องของเธอจึงเริ่มส่งเสียงประท้วงเบาๆ แต่เธอก็พยายามข่มมันไว้ ไม่อยากให้เฉินอี้ได้ยิน

          ในตอนนี้เฉินอี้ขับรถด้วยท่าทางสุขุมนิ่งงัน แขนซ้ายวางอยู่บนพวงมาลัย ส่วนแขนขวาวางพาดอยู่ที่เบาะข้างๆ ใบหน้าคมคายของเขามองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า ไม่ได้หันมามองเธอเลยแม้แต่น้อย อวี้หนิงแอบเหลือบมองเขาเป็นครั้งคราว แอบชื่นชมในความสง่างามและมาดมั่นของเขา

ทว่าจู่ๆ เสียง "โครกคราก" ดังขึ้นอย่างชัดเจนในความเงียบ อวี้หนิงสะดุ้งเฮือก หน้าแดงก่ำ หญิงสาวรีบเอามือกุมท้องตัวเองไว้แน่นด้วยความอับอาย

          เฉินอี้หันมามองอวี้หนิง ดวงตาคมกริบเหลือบมองใบหน้าที่แดงก่ำของเธอ ก่อนจะเลื่อนสายตาลงไปที่มือของเธอที่กุมท้องอยู่ มุมปากของเขาเผยยิ้มจางๆ ที่แทบจะมองไม่เห็น "คุณคงจะหิวมากสินะ"

          "เอ่อ... คือว่า... ดิฉันยังไม่ได้ทานอาหารเช้าน่ะค่ะ"

          เฉินอี้นกลับไปมองถนนเบื้องหน้าอีกครั้ง แต่รอยยิ้มจางๆ ยังคงปรากฏบนใบหน้า "คุณแม่ของผมเคยบอกว่าการอดอาหารเช้าไม่ดีต่อสุขภาพ"

          "ค่ะ... ดิฉันก็ทราบดีค่ะ แต่เมื่อเช้ารีบไปหน่อยเลยไม่ได้ทาน"