บทที่ 3 แม่เลี้ยงใจร้าย

         อวี้หนิงหันขวับไป ภาพที่เห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ฟางซูเหลียนแม่เลี้ยงของเธอกำลังเดินตรงมาหาด้วยท่าทางถมึงทึง ข้างกายเธอคือ ท่านนายพลไป๋บิดาของอวี้หนิง ใบหน้าของท่านเรียบเฉย แต่แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด

          น้าซูเหลียนเดินเข้ามาประชิดตัวเธอ พร้อมกับใช้สายตาจ้องมองตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรังเกียจ "นึกว่าหนีหายไปอยู่ไหน ที่แท้ก็มาเกาะแกะพวกทหารอยู่นี่นี้เอง แกไม่อับอายบ้างหรือไงยะ! ท่านนายพันเฉินคะ ดูสิคะ ลูกสาวคนนี้ของน้า ช่างไม่รู้จักระมัดระวังตัวเสียจริง"

          เฉินอี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหันไปมองอวี้หนิงสลับกับคุณน้าซูเหลียน ดวงตาคมกริบกำลังประเมินสถานการณ์อย่างเงียบๆ พ่อของอวี้หนิงไม่พูดอะไร เพียงแต่ถอนหายใจ สายตาเลื่อนลอยไปที่อื่น

          อวี้หนิงพยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นเครือ เธอรู้ว่าคุณน้าซูเหลียนคืออีกหนึ่งคนที่คอยบงการชีวิตเธอในชาติที่แล้ว "คุณน้าคะ หนูมาเยี่ยมเพื่อน ไม่ได้มาเกาะแกะใคร!"

          "ปากกล้า! แกมีหน้ามาเถียงฉันอีกหรือ? หรือว่าแกอยากจะเป็นขี้ปากชาวบ้านให้มากไปกว่านี้อีก!" คุณน้าซูเหลียนทำท่าจะยกมือขึ้นตบหน้าอวี้หนิง โดยไม่มีความยำเกรงใครเลยสักนิด

          ในจังหวะนั้นเองเฉินอี้ขยับตัวเข้ามาเล็กน้อย ยืนคั่นกลางระหว่างอวี้หนิงกับคุณน้าซูเหลียน ทำให้คุณน้าซูเหลียนชะงักมือค้างกลางอากาศ

          เฉินอี้เอ่ยเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยอำนาจ "คุณนาย อย่าเพิ่งเข้าใจผิดครับ คุณอวี้หนิงเป็นเพื่อนของน้องสาวผม และผมกำลังจะไปส่งเธอที่ปากทางเข้าค่าย"

          คุณน้าซูเหลียนเห็นดังนั้นจึงหันไปยิ้มปั้นหน้าให้เฉินอี้ทันที

          "โถ่... ท่านนายพันเฉินคะ ไม่ต้องปกป้องยัยเด็กคนนี้หรอกค่ะ ดิฉันในฐานะผู้ปกครอง ต้องสั่งสอนให้ลูกสาวรู้จักผิดชอบชั่วดีบ้าง"

          เธอหันกลับมาจ้องอวี้หนิงด้วยสายตาเหี้ยมเกรีย  

          "พูดถึงเรื่องนี้ก็พอดี ท่านนายพลไป๋คะ เรามาคุยเรื่อง การหมั้นหมาย ของยัยอวี้หนิงกับลูกชายท่านรองผู้บัญชาการทหารกันหน่อยดีกว่าไหมคะ? จะได้ให้ท่านนายพันเฉินเป็นพยานด้วย"

          คำว่า "การหมั้นหมาย" ทำให้เลือดในกายอวี้หนิงเย็นเฉียบ เธอจำได้ว่าในชาติที่แล้ว เธอถูกบังคับให้หมั้นหมายกับชายที่ไม่ได้รัก เพื่อผลประโยชน์ของครอบครัว และนั่นคือหนึ่งในจุดเริ่มต้นของความทุกข์ระทมของเธอ

          "คุณน้าพูดเรื่องอะไรคะ! หนูไม่เคยตกลงเรื่องการหมั้นหมายอะไรทั้งนั้น!"

          "แกหุบปากไปเลยนะ! เรื่องนี้เป็นเรื่องของผู้ใหญ่! แกเป็นแค่ผู้หญิง ก็ควรจะทำตามที่ครอบครัวจัดการให้!" คุณน้าซูเหลียนจ้องหน้าอวี้หนิงอย่างเอาเรื่อง

          "แกน่ะดีแต่สร้างปัญหา หาเรื่องอื้อฉาวมาให้ครอบครัวมาตลอด! ถ้าไม่ได้ถูกจับหมั้นหมาย ก็คงจะไปสร้างเรื่องอะไรอีกไม่รู้!"

          อวี้หนิงรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดของคุณน้าซูเหลียน แต่ในขณะเดียวกันก็มีความโกรธแค้นที่พลุ่งพล่าน เธอรู้ว่านี่คือโอกาส เธอจะไม่ยอมให้ใครมาบงการชีวิตเธออีกแล้ว โดยเฉพาะเรื่องสำคัญอย่างการแต่งงาน

          “นั่นมันลูกคุณน้าหรือเปล่าคะ ที่คุณน้าพูดถึงน่ะ”

          หญิงสาวพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองพ่อของเธออย่างตัดพ้อ

          "คุณพ่อคะ คุณพ่อจะยอมให้คุณน้าบังคับหนูแบบนี้จริงๆ หรือคะ? หนูไม่ต้องการหมั้นหมายกับใครทั้งนั้น!"

          ท่านนายพลไป๋เพียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ แววตาเต็มไปด้วยความหนักใจและอ่อนแรง เขาไม่ได้พูดอะไร เป็นเหมือนเดิมในชาติที่แล้วที่ไม่เคยเข้าข้างเธอเลย

          บรรยากาศรอบรถจี๊ปเต็มแด้วยความตึงเครียด สายตาคมกริบของเฉินอี้จับจ้องการโต้เถียงตรงหน้าอย่างเงียบๆ

          ใบหน้าของเขาเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาความคิด แต่ภายในแววตากลับแฝงความหนักใจ ส่วนอวี้หนิงนั้น รู้สึกถึงแรงกดดันจากสายตาของทั้งพ่อและคุณน้าซูเหลียน แต่ครั้งนี้เธอจะไม่ยอมถอย เธอจำได้ดีว่าในชาติภพก่อน เธออ่อนแอเกินไป และยอมให้ทุกคนบงการชีวิตจนนำไปสู่จุดจบที่แสนเลวร้ายที่สุด

          “คุณน้าคะ นี่มันยุคไหนแล้วคะ? การบังคับหมั้นหมายเพื่อผลประโยชน์น่ะ มันโบราณไปแล้ว! หนูเป็นนักแสดง มีสิทธิ์ที่จะเลือกเส้นทางชีวิตของตัวเอง!”

          ซูเหลียนหัวเราะเยาะเสียงแหลม

          “นักแสดงงั้นเหรอ? แกคิดว่าตัวเองเป็นใครกัน? แค่เด็กสาวหน้าตาดีที่หาเลี้ยงตัวเองไปวันๆ เท่านั้นแหละ! อย่าลืมสิว่าทุกวันนี้แกยืนได้เพราะใคร! ครอบครัวนี้ดูแลแกมาตั้งแต่แม่แกตาย ถ้าไม่มีพวกเรา แกจะไปอยู่ที่ไหน! จะไปเป็นขอทานข้างถนนหรือยังไง!”

          คำพูดของซูเหลียนเหมือนคมมีดที่กรีดแทงลงบนแผลสด อวี้หนิงรู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นมาถึงขีดสุด เธอกำมือแน่น พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมาก่อน แต่สายตาของเธอกลับฉายแววดื้อรั้นไม่ยอมแพ้

          “ไม่ว่าหนูจะไปอยู่ที่ไหน หนูก็จะไม่อยู่ใต้การบงการของใครอีกแล้ว! โดยเฉพาะการเอาชีวิตหนูไปแลกกับผลประโยชน์ของคนอื่น!”

          เธอหันไปมองบิดาที่ยืนเงียบงัน ใบหน้าของท่านเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและหลบหลีกสายตา ไม่ต่างจากในความทรงจำที่ผ่านมา

          ท่านนายพลไป๋เพียงถอนหายใจยาว พยายามหลบสายตาของลูกสาว เขารู้สึกอับจนหนทางและไม่อยากเผชิญหน้ากับปัญหาในครอบครัวของตัวเอง

          “อวี้หนิง... เรื่องนี้... เราจะคุยกันที่บ้าน”

          “คุยอะไรกันอีกล่ะคะ! ยิ่งคุยยิ่งเหลวไหล! ยัยเด็กคนนี้มันดื้อรั้น ไม่รู้จักบุญคุณ!”

          จังหวะนั้นเอง เฉินอี้ที่ยืนสังเกตการณ์มาตลอด ก็ตัดสินใจแทรกขึ้น เสียงของเขาทุ้มต่ำและหนักแน่นแต่แฝงความไม่พอใจเล็กน้อย

          “คุณนายซูเหลียนครับ ผมคิดว่าเรื่องภายในครอบครัว ควรจะคุยกันภายในครอบครัวจะดีกว่านะครับ การนำมาเปิดเผยในที่สาธารณะแบบนี้ อาจไม่เหมาะสมนัก”

          คำพูดของเฉินอี้ทำให้คุณน้าซูเหลียนถึงกับชะงัก เธอหันมามองเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ไม่กล้าแสดงออกอย่างชัดเจน เนื่องจากเฉินอี้มีตำแหน่งสูงกว่า และมีเส้นสายที่แข็งแกร่งกว่าสามีของเธอมาก

          ซูเหลียนปรับสีหน้าเป็นยิ้มแห้งๆ

          “โถ่... ท่านนายพันเฉินคะ ดิฉันก็แค่เป็นห่วงลูกสาว ไม่อยากให้สร้างปัญหาค่ะ” เธอเหลือบมองอวี้หนิงด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะหันไปพูดกับท่านนายพลไป๋

          “เอาล่ะค่ะท่านนายพล ดิฉันว่าเราควรจะรีบจัดการเรื่องหมั้นหมายให้เร็วที่สุด ก่อนที่ยัยเด็กคนนี้จะไปสร้างเรื่องให้มากกว่านี้!”

          คุณน้าซูเหลียนจับแขนท่านนายพลไป๋และลากเขาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ท่านนายพลไป๋เพียงหันมามองอวี้หนิงด้วยสายตาขอโทษเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามแม่เลี้ยงไปอย่างจำยอม

          ในขณะอวี้หนิงได้แต่ยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังของบิดาที่เดินจากไป หัวใจของเธอเจ็บปวดกับการถูกทอดทิ้งครั้งแล้วครั้งเล่า เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวกลางสายลมอันหนาวเหน็บ

          ตั้งแต่ที่แม่ตายจากไป คุณพ่อก็ไม่เคยเหลียวแลเธออีกเลย