ค่ำคืนแสนสุข

ตอนที่19 ค่ำคืนแสนสุข

            ยิวนั่งกินข้าวจนอย่างเอร็ดอร่อยถึงแม้รสชาติจะไม่ถูกคอ ด้วยความหิวโหยเขาจึงกินไม่มีเหลือแม้แต่อย่างเดียว จนสร้างความประหลาดใจแกแม่ทัพวิศรุฒอย่างมาก

            “เอ็งอดอยากมาจากไหน ถึงกินซะไม่มีเหลือแม้แต่ข้าวเม็ดเดียว”แม่ทัพวิศรุฒจ้องมองยิวด้วยตาไม่กระพริบแม้แต่ทีเดียว

            “ใช่ เราไม่ค่อยได้กินเลย กินวันละมื้อเอง แถมเป็นมื้อที่นิดหน่อยเท่านั้น”

            “ดูท่าจะจริง เพราะไม่มีน้ำมีนวลเหมือนอย่างแต่ก่อน”

            “จะมีได้ไง อยู่กลางป่ากลางเขากินอดกินอยากทุกวัน”

            “ถ้าเป็นเช่นนั้นก็กินซะให้อิ่มแล้วค่อยไปอาบน้ำ หลังจากนั้นค่อยมาคุยกัน”

            เมื่อยิวได้กินข้าวจนอิ่ม เขาก็ลงไปอาบน้ำในอ่าง แล้วก็เข้ามาในห้องแม่ทัพวิศรุฒตามเดิม

            “เอ็งมาหาข้าได้อย่างไรกัน”แม่ทัพวิศรุฒมีสีหน้าที่สงสัยยิ่งนัก

            “หลังจากเราโดนเสือเข้มจับตัวไป พอมีโอกาสเราก็หนีเสือเข้มมา แล้วก็หยิบถุงย่ามของเสือเข้มติดมาด้วยอย่างที่นายเห็นนั่นแหละ”

            เช่นนั้น ข้าของถามอีกครั้ง เอ็งมาหาข้าที่นี่ได้อย่างไรกัน”

            “พอเราหนีเสือเข้มมานะ  ก็เจอขบวนอพยพเราก็เลยติดมาด้วย”

            “ช่างเก่งนักเอ็งนิ แต่ข้าไม่สนใจตรงนี้เท่าไร เพราะคนเจ้าเล่หเพทุบายอย่างเอ็ง สามารถเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว แต่ที่ข้าสงสัยทำไมต้องปลอมตัวเป็นผู้หญิงมาหาข้า เอ็งรู้ไหมมันทำให้ข้าลำบากยิ่งนัก”

            “ลำบากอย่างไงเราไม่เข้าใจ”

            “ก็เอ็งเป็นผู้ชาย ตอนนี้พ่อแม่ของข้าเข้าใจว่าเอ็งเป็นผู้หญิง ต่อไปนี้จะทำอย่างไรกัน”

            “จริงด้วย”ยิวเริ่มหวั่นกลัวขึ้นมาทันที เพราะต่อไปนี้จะเป็นเรื่องที่เขาต้องแก้ไข

            “ต่อไปเอ็งจะทำอย่างไร ในวันพรุ่งจะออกไปพบปะผู้คนในสภาพไหน”

            “จะสภาพไหนล่ะ ก็ต้องสภาพนี้แหละตอนนี้ข้าก็ผมยาวแล้ว ก็เหมือนผู้หญิงอยู่นะ”ยิวอมยิ้มจับผมม้วนเล่น

            “เอ็งไม่มีหน้าอก จะปลอมตัวได้นานแค่ไหนกันเชียว”

            “เอาน่า เรามาอยู่ไม่นานหรอก เดี๋ยวเราก็แกล้งหายตัวไปแล้วกลับมาอีกทีเป็นผู้ชายก็ได้”

            “ทำไมเอ็งถึงไม่บอกเหล่าทหารว่าเป็นผู้ชายแล้วมาหาข้าก็ได้”

            “บอกไปใครจะเชื่อ ถ้าบอกว่าเป็นเมียค่อยน่าเชื่อหน่อย ไม่งั้นเราก็คงไม่ได้เจอกันหรอก”

            “เอ็งนี่สร้างความเดือดร้อนให้ข้าอยู่ร่ำไป”

            “ไม่ต้องห่วงเดี่ยวเราจะแก้ปัญหานี้เอง แต่ตอนนี้ข้าง่วงนอนมากเลย เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาเรานอนกลางดินกินกลางทรายตลอด”

            “เอ็งลำบากขนาดนั้นเชียว”

            “ใช่ ลำบากมากแต่มันก็ผ่านมาแล้วเราขอนอนก่อนนะ ก่อนนอนหาชุดผู้หญิงมาให้เราใส่ด้วยนะ”

            “ข้าจะไปหาที่ไหนล่ะ”

            “เราไม่รู้เป็นหน้าที่นาย เราขอนอนก่อนนะไม่ไหวแล้ว”

            ยิวไม่สามารถที่จะพูดคุยกับท่านแม่ทัพวิศรุฒได้อีกต่อไป เพราะเขาอ่อนเพลียและหมดเรี่ยวแรงหมดปัญญาที่จะสู้ความเหนื่อย  ยิวจึงขึ้นไปบนเตียงนอนอย่างอ่อนแรง เขาล้มตัวลงนอนในทันทีไม่นานมากยิวก็หลับไปในที่สุด

            เมื่อยิวหลับแม่ทัพวิศรุฒจึงออกไปนอกห้อง และให้บ่าวหนุ่มไปตามทันมาหา เพราะจะปรึกษาเรื่องเสื้อผ้าผู้หญิง ไม่นานทันก็มาหาและได้เสนอว่าจะเอาเสื้อผ้าของเมียมาให้ แม่ทัพวิศรุฒรออยูเรือนชานพักใหญ่ ทันก็นำเสื้อผ้าอาภรณ์ของเมียเขามาให้ท่านแม่ทัพวิศรุฒ

            “ขอบใจเอ็งมากนะ”

            “เรื่องมันจะบานปลายไปใหญ่นะขอรับ เพราะโสพลไม่ใช้ผู้หญิงมันจะยุ่งเหยิงนะขอรับ”ทันเอ่ยขึ้น

            “ค่อยแก้ๆไป เอาล่ะเอ็งกลับไปได้แล้ว”

            “ไล่ข้าน้อยกลับเลย จะทำอะไรกันเหรอ”

            “ไอ้ทันมึงวอนหาเรื่องโดนเตะแล้วนะมึง”

            “พูดเล่นข้านี้ก็โกรธ ข้าน้อยไปก้ได้ขอรับ”

            เมื่อทันได้กลับเรือนตัวเองไปแล้ว แม่ทัพวิศรุฒจึงเข้าไปในห้องนำเสื้อผ้าไปเก็บไว้ หลังจากนั้นก็เดินมายังเตียงนอน และแม่ทัพวิศรุฒก็นั่งลงมองหน้ายิวที่ดูอ่อนเยาว์ ยิ่งมองนานเท่าไรเขายิ่งหวั่นไหว แม่ทัพวิศรุฒพยายามหักห้ามใจไม่ให้คิดเช่นนั้น เพราะเขามองว่ามันผิดครรลองครองธรรม แม่ทัพวิศรุฒจึงล้มตัวลงนอนข้างๆยิว จนถึงรุ่งอรุณเบิกฟ้า ซึ่งเขาก็ได้ตื่นนอนก่อนยิวทุกคราที่ได้นอนเคียงกายกัน เมื่อตื่นขึ้นมาเขาจึงรีบปลุกยิวทันที

            “โสพล โสพล”ตื่นได้แล้ว”แม่ทัพวิศรุฒเขย่าร่างของยิว

            ดวงตาของยิวได้เบิกกว้างขึ้นและได้เห็นหน้าแม่ทัพวิศรุฒ เขาถึงกับตกใจรีบลุกขึ้นนั่งทันที

            “เช้าแล้วเหรอนี่”ยิวบิดแขนสองข้างไปมา

            “เช้าแล้ว เอ็งรีบแต่งตัวจะออกไปหาพ่อกับแม่ของข้า”

            “ได้ชุดผู้หญิงมาแล้วเหรอไปเอามาจากไหน”

            “ข้าให้ไอ้ทันไปเอาของเมียมันมา”

            “อุ๊ย”ยิวหัวเราะออกมานิดหน่อย

            “เอ็งไม่ต้องมาหัวเราะข้าเลย รีบแต่งตัวเถอะป่านนี้พ่อแม่ของข้ารอเอ็งอยู่”

            ยิวหยิบเสื้อผ้าถุงมาดูแล้วเขาก็มึนงง สับสนว่าจะใส่อย่างไรดี เขาจับพลิกไปพลิกมาดูหลายตลบ

            “คือว่า เอ่อ อ่า เอ่อ”

            “เป็นอะไรอีกเอ็งนี่เรื่องมากจริงๆเลย”แม่ทัพวิศรุฒถอนหายใจเฮือกใหญ่

            “เราใส่ไม่เป็น นายใช่เป็นไหม สอนเราใส่หน่อย”ยิวอมยิ้มนิดๆเขินหน่อยๆด้วยความอาย

            “ข้าจะไปใส่เป็นได้อย่างไรกัน”

            “ก็ได้ นุ่งๆไปเหอะไม่ให้ผ้าถุงหลุดเป็นพอ”ยิวไม่รอช้าหยิบผ้าถุงมาสวมใส่และใช้เข็มขัดรัดไว้จนแน่น ส่วนเสื้อก็ยังดีหน่อยใส่ง่าย แต่ติดปัญหาตรงที่ไม่มีหน้าอก ยิวจึงเอาผ้ามาพันรอบอกไว้แล้วยัดผ้าเข้าไปข้างให้ดูนูนเป็นอก หลังจากนั้นเขาจึงสวมใส่เสื้อ

            เมื่อยิวแต่งตัวเสร็จเขาก็เงยหน้าขึ้นและได้เห็นแม่ทัพวิศรุฒยืนมองเขาไม่คาดสายตา จนทำให้ยิวเขินอายนิดหน่อยเพราะสายตาแม่ทัพวิศรุฒ ได้จ้องเขาอย่างหยดย้อยหวานฉ่ำ

            “มองอะไร”

            “ข้าก็มองเอ็งนั่นแหละ พอแต่เป็นผู้หญิงก็สวย แต่น่าเสียดายที่เอ็งเป็นผู้ชาย”

            “ไม่ต้องมาเสียดงเสียดายหรอก”

            “อือ ข้าลืมบอกเอ็งวันมะรืนข้าจะไปทำศึกที่ชายแดน”

            “อ้าว เอ่อ ถ้างั้นเราไปด้วยได้ไหม”

            “ไม่ได้หรอก เอาเป็นว่าเอ็งก็อยู่นี่ไปก่อนจนกว่าข้าจะกลับมา หลังจากนั้นค่อยมาคุยกันเรื่องของเรา”

            “โอ๊ย นึกว่าจะหมดเรื่องยุ่งยาก ดันมีเรื่องใหม่เข้ามาอีก”

            “ไปเหอะ ป่านนี้พ่อแม่ของข้ารอเราสองคนอยู่ที่หน้าเรือนชาน”

            “อือ”ยิวพยักหน้าและเดินตามแม่ทัพวิศรุฒไปเรื่อยๆจนถึงหน้าเรือนชาน

            สายตาของยิวได้มองไปยังอำมาตย์วิษณุและแม้นผู้เป็นแม่ของวิศรุฒ ซึ่งได้หันมาประจัญหน้ากันพอดี จนทำให้ยิวต้องหลบตาต่ำลงด้วยความกลัว

            “เป็นสาวเป็นนางตื่นสายตะวันโด่งขนาดนี้ ใครได้เป็นเมียถือว่ามีกรรมมาก”แม่แม้นเอ่ยวาจาขึ้นด้วยท่าทีเย้ยหยัน

            “ก็ลูกคุณป้าไงได้รับกรรม”ยิวพูดโดยไม่ทันได้คิด

            “เด็กนี้พูดจาไม่รู้จักเด็กจักผู้ใหญ่ ไม่มีมารยาทไร้สกุลสิ้นดี”

            “นามสกุลหนูสืบเชื้อสายมาหลายชั่วอายุคนด้วยนคะ”

            “เถียงคำไม่ตกฟาก คนอย่างนี้ข้าไม่สามารถที่จะรับมาเป็นลูกสะใภ้ได้ อย่างมากที่สุดก็เป็นได้นางบำเรอ”

            “ไม่เกี่ยวกับป้าเลยมันเรื่องของคนสองคน”

            “พอได้แล้ว”แม่ทัพวิศรุฒจับแขนของยิวไว้แล้วเขย่า

            ยิวรู้สึกไม่ค่อยพอใจแม่ของแม่ทัพวิศรุฒที่พูดจาดูถูกเขาอยูตลอดเวลา แต่เมื่อแม่ทัพวิศรุฒเขย่าแขนจึงทำให้เขาได้สติขึ้นมา ยิวจึงยืนเงียบลง

            “พอกันทั้งคู่ ทะเลาะเป็นเด็กไปได้ เอาอย่างนี้แม่แม้นก็อบรมบ่มนิสัยสิ เดี๋ยวข้ากับลูกต้องเข้าไปในวังประชุมเรื่องทำสงคราม เพราะพรุ่งนี้ลูกของเราต้องไปสนามรบแล้ว”อำมาตย์วิษณุเอ่ยขึ้น

            “อะไรกันเล่า พึ่งกลับมาได้ไม่นานจะไปอีกแล้ว”

            “ลูกเราเป็นชายนักรบ เป็นเรื่องธรรมดาที่ต้องไปออกปกป้องบ้านเมือง วิศรุฒก็หาลูกสะใต้มาอยู่เป็นเพื่อนแล้วนี่ แม่แม้นจะกลัวเหงาไปใย”

            ความรู้สึกของยิวตอนนี้ใจของเขาหายรู้สึกหวั่นไหว ถ้าแม่ทัพจากไปสนามรบเขาจะอยู่กับแม่ของวิศรุฒได้อย่างไรกัน ในส่วนผู้เป็นพ่อเท่าที่ยิวดูเขาก็ไม่ได้รังเกียจรังงอนแต่อย่างใด ในระหว่างที่ยิวกำลังคิดเรื่องราวนี้อยู่ ก็ได้มีบ่าวคนหนึ่งมาบอกกล่าวว่ามีคนมาหา

            “ท่านอำมาตย์ มีพ่อลูกคู่หนึ่งมาหา เอ่อ คนชื่อ โสพล เขาก็บอกว่ามาอยู่ตั้งแต่เมื่อวานนี่ขอรับ”

            ยิวสลัดความคิดในตอนนี้ทิ้งไปทันที เพราะมีเรื่องใหม่ที่น่ากังวลกำลังจะเกิดขึ้น  เพราะทุกสายตาจ้องมาทีเขาเป็นทางเดียวกัน

            “เอ่อ น้องชายเราเอง เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน”ยิวพูดขึ้นมาใกล้ๆหูของแม่ทัพวิศรุฒ

            “เอ็งมีน้องชายตั้งแต่เมื่อไร”แม่ทัพมองหน้าของยิวด้วยสายตาใคร่รู้และหวาดระแวง

            “ถ้างั้นก็พาเข้ามาได้เลย”อำมาตย์วิษณุเอ่ยขึ้น

            “มาคนเดียวไม่พอกะจะมาอาศัยที่นี่ทั้งบ้านเลยกระมั้ง”

            “เอาน่า เขาอาจมีธุระต้องคุยกันก็ได้”ท่านอำมาตย์กล่าวขึ้น

            “ใช้ น้องของหนูเขาอยากเป็นทหารน่ะ คุณลุงกับท่านแม่ทัพจะรับไว้ไหม”ยิวมองหน้าของท่านอำมาตย์วิษณุและท่านแม่ทัพ

            “เอ่อ น่าสนใจดีนะ เอ็งยังขาดคนสนิทอยู่เลยวิศรุฒ เพราะไอ้ทันมันมีเมียแล้วจะไปไหนต่อไหนก็ไม่สะดวกเหมือนแต่ก่อน ถ้าได้น้องของโสพล เอ๊ะ มันชื่อผู้ชายนี่”อำมาตย์วิษณุมีท่าทีสงสัย

            “ชื่อ โสภี พี่คนนั้นคงเรียกผิด”ยิวรีบแก้ต่างทันที

            “อือ โอ้ โน้นมาแล้ว”ท่านอำมาตย์เอ่ยขึ้น

            “ถ้างั้นเดี๋ยวหนูลงไปหาสองคนนั่นก่อน”

            ยิวไม่รอได้รับคำอนุญาตเขาเดินลงบันได้ไปหาทั้งสองทันที ซึ่งเมื่อลงบันไดไปถึงสองคนนั่นก็มีท่าทีตกใจอย่างมาก

            “ลุง กับ จอม อย่าพูดอะไรไปนะ”

            “ทำไมเอ็งแต่งเป็นผู้หญิง”ลุงนำขบวนพูดขึ้นด้วยทาทีสงสัย

            “แต่พี่โสพลแต่งเช่นนี้ก็เหมือนผู้หญิงนะขอรับ แถมสวยด้วยกระผมว่าสวยกว่าผู้หญิงอีก”จอมมองตาค้าง

            “อย่าพูดแบบนี้ พี่บอกเราว่าเป็นน้อง คือ เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน จอมต้องเรียกว่าพี่ แทนตัวเองว่าน้องเข้าใจไหม”

            “ขอรับพี่โสพล”

            “บอกแล้วไงพูดครับ ไม่ต้องขอรับ เข้าใจไหม และอีกอย่างพี่ชื่อโสภี”

            “เข้าใจครับ”

            “ดีมากหัวไวนะเราน่ะ”

            “ทำไม่เอ็งแต่งผู้หญิง แล้วมาอยู่ในฐานะอะไร”

            “เมียท่านแม่ทัพ”

            “ฮ่ะ”ทั้งสองพูดเสียงพร้อมกันด้วยความแปลกใจ และตกใจอย่างหนักกับคำพูดของยิว

            “ท่านแม่ทัพไม่รู้ว่าเอ็งเป็นผู้หญิงเหรอ”ลุงนำขบวนพูดค่อยๆ

            “รู้ แต่ลุงอย่าพึ่งรู้เลยขึ้นไปข้างบนก่อนดีกว่า”

            หลังจากที่ยิวจัดการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าเสร็จ เขาก็พาสองพ่อลูกขึ้นมาข้างบนเรือนชาน ซึ่งพ่อแม่ลูกที่รออยู่ข้างบน ต่างมองจอมเป็นตาเดียว