LOGINShare
ตอนที่10
publish date:
2026-11-02 21:25:04ซินฉีลุกหนีแต่ก็ไม่อาจสลัดให้พ้นมือที่ยังพยายามกระชากเสื้อออก พอเห็นเนินอกเล็กน้อยดวงตามันก็เป็นประกายเจิดจ้า
“เป็นสตรีจริง ๆ ด้วย ฮะ ๆ โชคดีอะไรอย่างนี้” “นี่คุณหนูในเมื่อเรามีวาสนามาเจอกัน ทำไมเจ้าไม่มาเป็นเมียข้าดูเล่า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง” เพล้ง! ไหเหล้าทุ่มใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายแตกกระจาย เสียงร้องโหยหวนดังพร้อมกับเลือดที่ไหลอาบหน้าชายร่างท้วมกุมบาดแผลและหยิบเศษไหบางส่วนที่ทิ่มแทงออกท่าทางบาดเจ็บหนักทำให้ความโกรธขึ้นสูงเกินระงับ มือพุ่งเข้ามาเตรียมจะทำร้าย ซินฉีตกตะลึงจะวิ่งหนีแต่ไม่มีทางให้ถอย ทันใดนั้นดาบของใครบางคนก็ตวัดขวางไว้จนเกือบฟันมือชายที่กำลังโกรธขาด กว่าจะรู้ตัวว่าเกือบจะพิการก็ตอนที่ชายคนหนึ่งปกปิดใบหน้าจนเห็นเพียงดวงตาทั้งสองมายืนบังตัวซินฉีไว้ “จะ..เจ้าเป็นใคร” “เป็นใครไม่สำคัญแต่หากเจ้ากล้าทำร้ายนาง เจ้าต้องตาย!” ทุกคนต่างเงียบไม่คาดคิดว่าจะมีคนมาช่วยทั้งยังมีอาวุธแม้คนบาดเจ็บจะโกรธมากแค่ไหนแต่เมื่อเห็นดาบมีหรือจะโวยวายได้อีก “เอ่อ...พี่ชายถ้ายังไงเรามาคุยกันดี ๆ เถิด” “เจ้าขอโทษนางซะ” ซินฉีขมวดคิ้วสงสัยว่าใครมาช่วยเหลือไม่คุ้นเคยแม้แต่นิดทั้งยังสั่งให้เจ้าร่างใหญ่มาขอโทษตนแม้จะอยากเอ่ยถามในเวลานี้คงไม่เหมาะจึงรอชมว่าเจ้าบ้านั่นจะขอโทษหรือไม่ “พี่ชาย…ข้าบาดเจ็บนะ” “แต่เจ้าหาเรื่องสตรีก่อนอีกทั้งยังลวนลามพยายามฉีกกระชากเสื้อ” ที่จริงองค์ชายเจ็ดคิดมาช่วยเหลือแต่แรกแต่เขาก็ยังอยากเห็นว่าซินฉีจะแก้สถานการณ์อย่างไร พอเห็นเอาไหเหล้าฟาดใส่เขาก็ยิ้มพอใจ ช่างเหมาะสมที่จะให้ความสนใจอย่างยิ่ง “เจ้าจะขอโทษหรือจะตายเลือกเอา” “เอ่อ…” ชายร่างท้วมกัดฟันพลางเหลือบมองรอบข้างที่ต่างจับจ้องเขานั้นเป็นนักเลงจอมอาละวาดจนผู้คนเกรงกลัวแต่ในตอนนี้กลับต้องมายอมสยบแบบนี้รึ ท่ามกลางคนมากมายเช่นนี้อีกฝ่ายไม่มีทางลงมือเด็ดขาดคิดแล้วยิ้มลำพองตน “น้องชายข้านั้นไม่ผิด จะให้ข้าขอ…” ฉวะ! “อ๊ากกกกก” ใบหูหนึ่งข้างถูกฟันกระเด็นขาดเลือดสาดไหลจนรดเปื้อนลำคอ ผู้คนที่เห็นร้องอุทานหวาดกลัว บ้างรีบหนีเพราะกลัวคนฟันจะบ้าขึ้นมา ชายผู้เคยหยิ่งทะนงทรุดตัวกุมใบหูร้องลั่นอย่างเจ็บปวดใบหน้าแดงก่ำเพราะเจ็บเกินทน เขาเงยหน้ามองชายปริศนาที่เดินมาใกล้พร้อมกับดาบเปื้อนเลือดในมือจึงรู้ซึ้งแล้วว่าอีกฝ่ายเอาจริง “พะ...พี่ชายข้าผิดไปแล้วข้ายอมแล้ว…คุณหนูข้าขอโทษ…ข้าผิดไปแล้วข้ายอมรับผิดทั้งหมด” พูดเสียงสั่นบอกขอโทษทั้งชายถือดาบและซินฉี “ครั้งนี้ข้าจะไว้ชีวิตแต่ครั้งต่อไปหากเห็นเจ้าทำแบบนี้กับนางหรือใครอีก เจ้าตาย!” “ขอรับ ๆ ข้าไม่ทำแล้ว” องค์ชายเจ็ดมองอย่างเย็นชาที่จริงอยากสังหารแต่เพราะอยู่ในที่แจ้งเกินไป ทั้งทางการจะตามตัวเขาได้สุดท้ายจึงเดินไปหาซินฉีแล้วพาจากไป ซินฉียังตกตะลึงกับเหตุการณ์และเพิ่งเคยเห็นคนบาดเจ็บเลือดไหลออกมาขนาดนี้จึงอึ้งไปชั่วครู่กว่าจะตั้งสติได้ก็ถูกพามายังที่ลับตาคนแล้ว “เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” สายตามองเสื้อที่ขาดบางส่วนจนเผยให้เห็นผิวสีขาวเนียนจนจ้องมองเผลอตัว ซินฉีเพิ่งได้สติจึงกระชับเสื้อผ้า รีบถอยห่างแล้วก้มหัวขอบคุณ “ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าไว้” จะพูดว่าขอตอบแทนบุญคุณก็ยังไม่ไว้ใจ “ไม่เป็นไร” พูดแล้วสายตายังคงมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้าสร้างความไม่ชอบใจแก่ซินฉีอย่างมากนางอุตส่าห์คิดว่าจะได้คนช่วยชีวิตแต่ที่ไหนได้กลับมาเจอหายนะเช่นกัน
Latest chapter
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่11
“น้ำใจท่านที่ช่วยข้าไว้…ข้าไม่มีอะไรตอบแทนนอกจากคำขอบคุณ”“อืม…”“ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”“เดี๋ยว เจ้าจะไปไหน”“ข้าจะไปเดินเล่น”“ข้าไปด้วย”ซินฉีขมวดคิ้วแต่ก็พยายามยิ้ม“แต่เราไม่รู้จักกัน”“ข้าคือคนที่ช่วยเจ้า”‘…’“ข้าจะให้เจ้าได้เห็นหน้าข้าด้วยก็ได้”พูดพลางเปิดผ้าที่ปิดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและกำลังยิ้มอย่างขี้เล่น ช่างไม่เหมือนคนที่เพิ่งฟันดาบใส่ผู้คนอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นเมื่อครู่เลยซินฉีตกใจเพราะคิดว่าต้องหน้าตา โหดเหี้ยมเท่าการกระทำแน่ ๆ แต่กลับผิดคาดทั้งยังหน้าตารูปงามกว่าองค์ชายสามเสียอีก“เป็นอย่างไรเห็นหน้าข้าแล้วตกใจในความหล่อเลยรึ”“ท่านหลงตัวเองเกินไปแล้ว” ซินฉีหงุดหงิดเต็มทนอยากเดินหนีไปเดี๋ยวนี้ให้พ้นหน้า……………“เจ้าจะไปที่ใด”ซินฉียังนิ่งก่อนจะควักเงินที่เหลือของตนหนึ่งถุงให้ แม้จะอยากร้องไห้ที่สูญเสียเงินมากในคืนนี้แต่ก็ดีกว่าต้องถูกคนแปลกหน้าตามติด“น้ำใจที่ช่วยเหลือข้ามีเพียงเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตอบแทนให้ท่านได้”องค์ชายเจ็ดอึ้งมองถุงเงินหนักในมืออีกฝ่ายแล้วยิ้ม พลางลูบคางเล็กน้อยท่าทางเหมือนกำลังคิดไม่ตกว่าควรจะรับดีหรือไม่ซินฉีก็พยายามย
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่10
ซินฉีลุกหนีแต่ก็ไม่อาจสลัดให้พ้นมือที่ยังพยายามกระชากเสื้อออก พอเห็นเนินอกเล็กน้อยดวงตามันก็เป็นประกายเจิดจ้า“เป็นสตรีจริง ๆ ด้วย ฮะ ๆ โชคดีอะไรอย่างนี้”“นี่คุณหนูในเมื่อเรามีวาสนามาเจอกัน ทำไมเจ้าไม่มาเป็นเมียข้าดูเล่า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง”เพล้ง!ไหเหล้าทุ่มใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายแตกกระจาย เสียงร้องโหยหวนดังพร้อมกับเลือดที่ไหลอาบหน้าชายร่างท้วมกุมบาดแผลและหยิบเศษไหบางส่วนที่ทิ่มแทงออกท่าทางบาดเจ็บหนักทำให้ความโกรธขึ้นสูงเกินระงับ มือพุ่งเข้ามาเตรียมจะทำร้าย ซินฉีตกตะลึงจะวิ่งหนีแต่ไม่มีทางให้ถอยทันใดนั้นดาบของใครบางคนก็ตวัดขวางไว้จนเกือบฟันมือชายที่กำลังโกรธขาด กว่าจะรู้ตัวว่าเกือบจะพิการก็ตอนที่ชายคนหนึ่งปกปิดใบหน้าจนเห็นเพียงดวงตาทั้งสองมายืนบังตัวซินฉีไว้“จะ..เจ้าเป็นใคร”“เป็นใครไม่สำคัญแต่หากเจ้ากล้าทำร้ายนาง เจ้าต้องตาย!”ทุกคนต่างเงียบไม่คาดคิดว่าจะมีคนมาช่วยทั้งยังมีอาวุธแม้คนบาดเจ็บจะโกรธมากแค่ไหนแต่เมื่อเห็นดาบมีหรือจะโวยวายได้อีก“เอ่อ...พี่ชายถ้ายังไงเรามาคุยกันดี ๆ เถิด”“เจ้าขอโทษนางซะ”ซินฉีขมวดคิ้วสงสัยว่าใครมาช่วยเหลือไม่คุ้นเคยแม้แต่นิดทั้งยังสั่งให้เจ้าร่างใหญ่มาข
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่9
“น่าสนใจ”“องค์ชาย…งานเริ่มแล้วนะพะย่ะค่ะ” ชายผู้ติดตามเอ่ยบอกเพราะงานโคมลอยได้เริ่มแล้ว“ข้าไม่เข้าร่วมแล้ว”“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะตามคนผู้หนึ่งไป”“ไม่ได้พะย่ะค่ะ”แต่เมื่อเห็นดวงตาเย็นชาจ้องมองมาเขาถึงกับหยุดปากเงียบทันทีและไม่ได้รั้งอีก ทำได้เพียงมององค์ชายเจ็ดที่จากไป……… การเสียสองเหรียญเงินนี้แม้จะเจ็บใจก็ถือว่าน่าจะได้ใจเจ้าพวกเด็กนั่นบ้างเพราะก่อนที่จะตัดสินใจจ่ายเงินเห็นเด็กคนนั้นแอบมองอยู่ไม่ใช่เพราะซินฉีจิตใจดีหรืออะไรแต่เพราะในนิยายที่เคยอ่าน นางพบว่าเด็กขอทานเหล่านี้คือกลุ่มเด็กที่องค์ชายเจ็ดชุบเลี้ยงเพื่อเป็นกำลังพลในอนาคตดังนั้นการทำดีด้วยเล็กน้อยน่าจะพอซื้อใจได้บ้าง หวังว่าเจ้าเด็กพวกนั้นจะจำเรื่องเหตุการณ์วันนี้ได้แต่สองเหรียญเงินมันก็ไม่ใช่เล็กน้อยแต่อย่างใดเมื่อเทียบกับราคาที่าดไว้แต่แรก คิดแล้วก็ย่ำเท้าตึงตังอยู่ดีซินฉีเดินไปยังร้านขายผ้าจากนั้นเปลี่ยนชุดเป็นบุรุษเจ้าสำราญจนแทบแยกหญิงแยกชายไม่ออก จากนั้นเขียนคิ้วให้เข้มหนา วาดไรหนวดเล็กน้อยจึงกลายเป็นบุรุษที่ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกคนหนึ่งเหล่าหญิงสาวผู้เป็นคนงานร้านต่างตกตะลึงไม่คาดคิดว่าคนเมื่อ
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่8
องค์ชายสามได้ยินก็ยิ่งชื่นชมทั้งยังคิดว่านางช่างกตัญญูยิ่ง เพราะส่วนมากอนุภรรยาจะไม่กลมเกลียวกับภรรยาเอกนักแต่ตระกูลนี้กลับไม่ใช่ นางรักท่านแม่ทั้งสองคนไม่ใช่แค่องค์ชายสามที่ชื่นชม ผู้คนที่ลอบสังเกตต่างก็พยักหน้ายกย่องนอกจากใบหน้างดงามแล้วแต่จิตใจก็งามไม่ต่างกันรุ่ยอี๋ตึงเครียดเพราะมันไม่เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้ว ซินฉีที่ควรพูดให้นางอับอายเหตุใดถึงกลับชื่นชมเช่นนี้ คนรอบข้างไม่มีใครมองมาอย่างดูแคลนจนนางรู้สึกเจ็บปวดอับอายต้องวิ่งหายไปดั่งครานั้นเพราะอะไรกัน!“พี่รุ่ยอี๋คืนนี้เจ้าคงได้คู่ลอยโคมแล้ว ข้าไม่ขอรบกวน”นางก้มหัวแล้วทำท่าจะเดินจากไป อีกฝ่ายไม่รอช้ารีบรั้งไว้“น้องซินฉีเดี๋ยวก่อน!”“มีอะไรหรือ”“คือ..ข้า..เพิ่งเคยมาและไม่คุ้นเคย…เจ้าจะทิ้งข้าไปรึ”“จะกลัวอะไรคุณชายท่านนี้จะดูแลเจ้าเอง ในเมื่อมาแล้วก็ต้องมีความกล้า”องค์ชายสามมองซินฉีแล้วรู้สึกใจสั่นแปลก ๆ แม้จะมีผ้าบังใบหน้าครึ่งหนึ่งแต่รับรู้ความงามสะท้านใจ แต่สิ่งที่ทำให้สนใจกว่าคือความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคยทว่าสุดท้ายก็ละสายตาแล้วหันมามองรุ่ยอี๋“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”“เอ่อ…”“คุณชายขอฝ
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่7
ทั้งสองต่างไม่คาดคิดว่าจะได้เจอองค์ชายสามเร็วขนาดนี้ใบหน้าของรุ่ยอี๋ซีดเผือด ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ดวงตาทั้งสองสบกันมีเพียงองค์ชายสามที่มองอย่างลึกซึ้งและพอใจพลางพิจารณาใบหน้างามที่สะท้านความรู้สึกเกินกว่าจะปล่อยมือส่วนนางมองชายตรงหน้าด้วยความ เกลียดชังแต่ก็พยายามซ่อนไว้ จะไม่ให้โกรธแค้นได้อย่างไรเพราะในอนาคตชายคนนี้จะกลายเป็นศัตรูและเป็นสามีของซินฉีทั้งสองยังอยู่ในท่าทางโอบกอดครู่หนึ่ง สุดท้ายรุ่ยอี๋จึงแสร้งสงวนท่าทีขัดขืนอย่างสุภาพ“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”“เจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไร”“เจ้าชื่ออะไรหรือ เป็นบุตรีของตระกูลใด”“หม่อมฉันมาจากตระกูลหลิน ชื่อรุ่ยอี๋เพคะ”คำพูดของนางทำให้สีหน้าขององค์ชายสามและองครักษ์เปลี่ยน แม้งานปล่อยโคมลอยนี้จะมีเหล่าองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์มาร่วมแต่ตอนนี้องค์ชายสามยังไม่เผยตัวตนแต่นางรู้ได้อย่างไรหรือจะเคยพบเจอกันมาก่อนจนทั้งสองเกิดความระแวงส่วนซินฉีที่เงียบมานานก็แสร้งทำสีหน้าตกใจว่านางกำลังพูดกับองค์ชายอย่างนั้นหรือ ท่าทางที่แสดงออกจึงค่อนข้างตลกแต่ก็น่าเอ็นดูตอนแรกนางยังไม่เข้าใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีระวังตัวแต่พอนึกได้ว่าพูดอะไรผิดจึง
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่6
ทุกคนที่ได้ยินต่างงุนงง“พรหมลิขิต!” เจียเหวินแค่นหัวเราะพลางหยิบพัดขึ้นโบก ส่ายหน้าเหมือนมองคนโง่“รุ่ยอี๋เจ้าพูดอะไรน่าตลกอย่างยิ่ง...ท่านพ่อในเมื่อนางไม่อยากเข้าร่วมงานก็หาบุตรชายของใครสักคนให้เลยจะดีกว่า”ทันทีที่เอ่ยพูดนางก็ลอบมองตาขวางทันที ปากเม้มจนสั่น“ท่านพ่อ...ข้าไม่ต้องการ”“อะไรเจ้าก็ไม่ต้องการข้าอุตส่าห์หาพรหมลิขิตให้เจ้าแล้วนะยังจะเรื่องมากอีก…ท่านพ่อบุตรชายของพ่อค้าปลาก็ดีนะ”“ทะ...ท่านพ่อ...ข้าไม่...”“ลูกข้าอุตส่าห์หาคู่ให้เจ้ายังคิดจะปฏิเสธ อีกรึ โน่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่เอาเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครทั้งที่เป็นแค่ลูกของอนุใกล้ตายยังจะมาเลือกได้อีก!”มือทั้งสองของรุ่ยอี๋สั่นเมื่อได้ยินคำของ เจียเหวินที่พูดจาถึงมารดา นางกัดฟันและสัญญาว่าจะต้องฆ่าหญิงนางนี้ให้ได้แน่นอนว่าพฤติกรรมของนางล้วนอยู่ในสายตาของซินฉี พลางลอบหัวเราะทว่าตอนนี้ต้องปิดกั้นนางทุกทางเพื่อไม่ให้หนีงานไปได้เพราะเกรงว่าจะไปหาจุดนัดพบที่เจอองค์ชายสามเหมือนชาติที่แล้ว“เอาละ พอก่อน…รุ่ยอี๋ข้าถามเจ้าอีกครั้งเจ้าจะเข้าร่วมงานหรือไม่”นางแม้ลังเลแต่พอนึกถึงสภาพคนหาปลาจึงต้องยินยอมไป“ข้าขอเข้าร่วมงานเจ้าค่ะ”สุดท้าย
You May Also Like
บ่วงดวงชะตา พระชายาหมอดูมือฉมัง
เจียงหนานเยียน97.7K viewsหญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง
ฮวาฮวาน่งหยวี่194.7K viewsยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว344.9K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong26.0K viewsพี่เขยสอนรัก
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko480 viewsหวนคืนครานี้ ข้าจะไม่เป็นไทเฮา
พิชชาพร29 viewsท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena146 viewsต่างภพมาพบรักท่านแม่ทัพ
บ้านนิยายบายโซ226 views
