LOGINShare
ตอนที่11
publish date:
2026-11-10 10:03:18“น้ำใจท่านที่ช่วยข้าไว้…ข้าไม่มีอะไรตอบแทนนอกจากคำขอบคุณ”
“อืม…” “ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” “เดี๋ยว เจ้าจะไปไหน” “ข้าจะไปเดินเล่น” “ข้าไปด้วย” ซินฉีขมวดคิ้วแต่ก็พยายามยิ้ม “แต่เราไม่รู้จักกัน” “ข้าคือคนที่ช่วยเจ้า” ‘…’ “ข้าจะให้เจ้าได้เห็นหน้าข้าด้วยก็ได้” พูดพลางเปิดผ้าที่ปิดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและกำลังยิ้มอย่างขี้เล่น ช่างไม่เหมือนคนที่เพิ่งฟันดาบใส่ผู้คนอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นเมื่อครู่เลย ซินฉีตกใจเพราะคิดว่าต้องหน้าตา โหดเหี้ยมเท่าการกระทำแน่ ๆ แต่กลับผิดคาดทั้งยังหน้าตารูปงามกว่าองค์ชายสามเสียอีก “เป็นอย่างไรเห็นหน้าข้าแล้วตกใจในความหล่อเลยรึ” “ท่านหลงตัวเองเกินไปแล้ว” ซินฉีหงุดหงิดเต็มทนอยากเดินหนีไปเดี๋ยวนี้ให้พ้นหน้า …………… “เจ้าจะไปที่ใด” ซินฉียังนิ่งก่อนจะควักเงินที่เหลือของตนหนึ่งถุงให้ แม้จะอยากร้องไห้ที่สูญเสียเงินมากในคืนนี้แต่ก็ดีกว่าต้องถูกคนแปลกหน้าตามติด “น้ำใจที่ช่วยเหลือข้ามีเพียงเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตอบแทนให้ท่านได้” องค์ชายเจ็ดอึ้งมองถุงเงินหนักในมืออีกฝ่ายแล้วยิ้ม พลางลูบคางเล็กน้อยท่าทางเหมือนกำลังคิดไม่ตกว่าควรจะรับดีหรือไม่ ซินฉีก็พยายามยื่นให้อีกหากรับไปจะได้หายแล้วต่อกันและเป็นดั่งที่ภาวนาในที่สุดชายแปลกหน้าก็นำเงินไป “ขอบคุณสำหรับเงินมากขนาดนี้” ซินฉีก็ยิ้มแล้วเตรียมจากไปแต่กลับกลายเป็นว่าชายคนนั้นยังคงตามติด “นี่ท่านตามข้ามาทำไม” “ข้าบอกว่าจะไปด้วย” “แต่ข้าให้เงินท่านไปแล้ว” องค์ชายเจ็ดโยนถุงเงินในมือเล่นคล้ายไม่สนใจ “แล้วมันเกี่ยวอะไรกัน” ซินฉีอ้าปากอยากด่าแต่ติดที่ว่าอีกฝ่ายมีอาวุธและท่าทางจะแข็งแกร่งสุดท้ายจึงทำได้ เพียงเดินเร็วแต่คนที่ตามติดก็ยังเดินตามพลางหัวเราะ “เจ้าจะรีบไปที่ไหน” “หนีจากท่านน่ะสิ!” ซินฉีนิ่วหน้าหงุดหงิดไม่มีมารยาทด้วยอีกต่อไปแต่องค์ชายเจ็ดก็ยังหัวเราะไม่สนใจเพราะเขาสังเกตนิสัยของซินฉีออกว่าไม่ใช่คนอ่อนหวานแต่อย่างใดทั้งยังท่าทางขี้หงุดหงิดอีกด้วย หนีอย่างไรก็ไม่พ้นทั้งคนก็เยอะเพราะวันนี้มีงานปล่อยโคม นอกจากคนที่จะมาหาคู่แล้ว ชาวบ้านธรรมดาก็เที่ยวชมเช่นกันดังนั้นตอนนี้สองข้างทางจึงเต็มไปด้วยร้านค้ามากมายเพื่อหาโอกาสโกยเงิน ผู้คนที่มาเที่ยวงานต่างก็แวะเวียนซื้อของจนกลายเป็นเทศกาลแออัด การจะหนีคนตามติดได้ในเวลานี้จึงไม่ง่ายเลย สุดท้ายก็ยืนนิ่งหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงจากการเหน็ดเหนื่อยแต่พอหันไปมองคนข้าง ๆ พบว่าลมหายใจยังปกติ “ไม่หนีแล้วรึ” “หนีไปท่านก็ตามได้อยู่ดีไม่ใช่รึ” “ใช่” คำตอบที่น่าหงุดหงิดทำให้โกรธมากขึ้นจนอยากจะยกมือฟาดใส่หน้า “จ้องข้าเช่นนี้ ข้าหน้าตาดีเกินไปรึ” “ข้ายอมรับว่าท่านหน้าตาดีแต่ข้าก็คิดว่าท่านมันโรคจิตด้วย” “โรคจิต! ข้าน่ะรึ” “ใช่ ไม่มีใครจู่ ๆ ก็มาตามติดคนอื่นทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกหรอก”
Latest chapter
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่11
“น้ำใจท่านที่ช่วยข้าไว้…ข้าไม่มีอะไรตอบแทนนอกจากคำขอบคุณ”“อืม…”“ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวก่อน”“เดี๋ยว เจ้าจะไปไหน”“ข้าจะไปเดินเล่น”“ข้าไปด้วย”ซินฉีขมวดคิ้วแต่ก็พยายามยิ้ม“แต่เราไม่รู้จักกัน”“ข้าคือคนที่ช่วยเจ้า”‘…’“ข้าจะให้เจ้าได้เห็นหน้าข้าด้วยก็ได้”พูดพลางเปิดผ้าที่ปิดบังใบหน้าออก เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลาและกำลังยิ้มอย่างขี้เล่น ช่างไม่เหมือนคนที่เพิ่งฟันดาบใส่ผู้คนอย่างไม่คิดหน้าคิดหลังเช่นเมื่อครู่เลยซินฉีตกใจเพราะคิดว่าต้องหน้าตา โหดเหี้ยมเท่าการกระทำแน่ ๆ แต่กลับผิดคาดทั้งยังหน้าตารูปงามกว่าองค์ชายสามเสียอีก“เป็นอย่างไรเห็นหน้าข้าแล้วตกใจในความหล่อเลยรึ”“ท่านหลงตัวเองเกินไปแล้ว” ซินฉีหงุดหงิดเต็มทนอยากเดินหนีไปเดี๋ยวนี้ให้พ้นหน้า……………“เจ้าจะไปที่ใด”ซินฉียังนิ่งก่อนจะควักเงินที่เหลือของตนหนึ่งถุงให้ แม้จะอยากร้องไห้ที่สูญเสียเงินมากในคืนนี้แต่ก็ดีกว่าต้องถูกคนแปลกหน้าตามติด“น้ำใจที่ช่วยเหลือข้ามีเพียงเงินเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ตอบแทนให้ท่านได้”องค์ชายเจ็ดอึ้งมองถุงเงินหนักในมืออีกฝ่ายแล้วยิ้ม พลางลูบคางเล็กน้อยท่าทางเหมือนกำลังคิดไม่ตกว่าควรจะรับดีหรือไม่ซินฉีก็พยายามย
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่10
ซินฉีลุกหนีแต่ก็ไม่อาจสลัดให้พ้นมือที่ยังพยายามกระชากเสื้อออก พอเห็นเนินอกเล็กน้อยดวงตามันก็เป็นประกายเจิดจ้า“เป็นสตรีจริง ๆ ด้วย ฮะ ๆ โชคดีอะไรอย่างนี้”“นี่คุณหนูในเมื่อเรามีวาสนามาเจอกัน ทำไมเจ้าไม่มาเป็นเมียข้าดูเล่า ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเอง”เพล้ง!ไหเหล้าทุ่มใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายแตกกระจาย เสียงร้องโหยหวนดังพร้อมกับเลือดที่ไหลอาบหน้าชายร่างท้วมกุมบาดแผลและหยิบเศษไหบางส่วนที่ทิ่มแทงออกท่าทางบาดเจ็บหนักทำให้ความโกรธขึ้นสูงเกินระงับ มือพุ่งเข้ามาเตรียมจะทำร้าย ซินฉีตกตะลึงจะวิ่งหนีแต่ไม่มีทางให้ถอยทันใดนั้นดาบของใครบางคนก็ตวัดขวางไว้จนเกือบฟันมือชายที่กำลังโกรธขาด กว่าจะรู้ตัวว่าเกือบจะพิการก็ตอนที่ชายคนหนึ่งปกปิดใบหน้าจนเห็นเพียงดวงตาทั้งสองมายืนบังตัวซินฉีไว้“จะ..เจ้าเป็นใคร”“เป็นใครไม่สำคัญแต่หากเจ้ากล้าทำร้ายนาง เจ้าต้องตาย!”ทุกคนต่างเงียบไม่คาดคิดว่าจะมีคนมาช่วยทั้งยังมีอาวุธแม้คนบาดเจ็บจะโกรธมากแค่ไหนแต่เมื่อเห็นดาบมีหรือจะโวยวายได้อีก“เอ่อ...พี่ชายถ้ายังไงเรามาคุยกันดี ๆ เถิด”“เจ้าขอโทษนางซะ”ซินฉีขมวดคิ้วสงสัยว่าใครมาช่วยเหลือไม่คุ้นเคยแม้แต่นิดทั้งยังสั่งให้เจ้าร่างใหญ่มาข
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่9
“น่าสนใจ”“องค์ชาย…งานเริ่มแล้วนะพะย่ะค่ะ” ชายผู้ติดตามเอ่ยบอกเพราะงานโคมลอยได้เริ่มแล้ว“ข้าไม่เข้าร่วมแล้ว”“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ”“เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะตามคนผู้หนึ่งไป”“ไม่ได้พะย่ะค่ะ”แต่เมื่อเห็นดวงตาเย็นชาจ้องมองมาเขาถึงกับหยุดปากเงียบทันทีและไม่ได้รั้งอีก ทำได้เพียงมององค์ชายเจ็ดที่จากไป……… การเสียสองเหรียญเงินนี้แม้จะเจ็บใจก็ถือว่าน่าจะได้ใจเจ้าพวกเด็กนั่นบ้างเพราะก่อนที่จะตัดสินใจจ่ายเงินเห็นเด็กคนนั้นแอบมองอยู่ไม่ใช่เพราะซินฉีจิตใจดีหรืออะไรแต่เพราะในนิยายที่เคยอ่าน นางพบว่าเด็กขอทานเหล่านี้คือกลุ่มเด็กที่องค์ชายเจ็ดชุบเลี้ยงเพื่อเป็นกำลังพลในอนาคตดังนั้นการทำดีด้วยเล็กน้อยน่าจะพอซื้อใจได้บ้าง หวังว่าเจ้าเด็กพวกนั้นจะจำเรื่องเหตุการณ์วันนี้ได้แต่สองเหรียญเงินมันก็ไม่ใช่เล็กน้อยแต่อย่างใดเมื่อเทียบกับราคาที่าดไว้แต่แรก คิดแล้วก็ย่ำเท้าตึงตังอยู่ดีซินฉีเดินไปยังร้านขายผ้าจากนั้นเปลี่ยนชุดเป็นบุรุษเจ้าสำราญจนแทบแยกหญิงแยกชายไม่ออก จากนั้นเขียนคิ้วให้เข้มหนา วาดไรหนวดเล็กน้อยจึงกลายเป็นบุรุษที่ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกคนหนึ่งเหล่าหญิงสาวผู้เป็นคนงานร้านต่างตกตะลึงไม่คาดคิดว่าคนเมื่อ
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่8
องค์ชายสามได้ยินก็ยิ่งชื่นชมทั้งยังคิดว่านางช่างกตัญญูยิ่ง เพราะส่วนมากอนุภรรยาจะไม่กลมเกลียวกับภรรยาเอกนักแต่ตระกูลนี้กลับไม่ใช่ นางรักท่านแม่ทั้งสองคนไม่ใช่แค่องค์ชายสามที่ชื่นชม ผู้คนที่ลอบสังเกตต่างก็พยักหน้ายกย่องนอกจากใบหน้างดงามแล้วแต่จิตใจก็งามไม่ต่างกันรุ่ยอี๋ตึงเครียดเพราะมันไม่เหมือนกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้ว ซินฉีที่ควรพูดให้นางอับอายเหตุใดถึงกลับชื่นชมเช่นนี้ คนรอบข้างไม่มีใครมองมาอย่างดูแคลนจนนางรู้สึกเจ็บปวดอับอายต้องวิ่งหายไปดั่งครานั้นเพราะอะไรกัน!“พี่รุ่ยอี๋คืนนี้เจ้าคงได้คู่ลอยโคมแล้ว ข้าไม่ขอรบกวน”นางก้มหัวแล้วทำท่าจะเดินจากไป อีกฝ่ายไม่รอช้ารีบรั้งไว้“น้องซินฉีเดี๋ยวก่อน!”“มีอะไรหรือ”“คือ..ข้า..เพิ่งเคยมาและไม่คุ้นเคย…เจ้าจะทิ้งข้าไปรึ”“จะกลัวอะไรคุณชายท่านนี้จะดูแลเจ้าเอง ในเมื่อมาแล้วก็ต้องมีความกล้า”องค์ชายสามมองซินฉีแล้วรู้สึกใจสั่นแปลก ๆ แม้จะมีผ้าบังใบหน้าครึ่งหนึ่งแต่รับรู้ความงามสะท้านใจ แต่สิ่งที่ทำให้สนใจกว่าคือความรู้สึกคุ้นเคยแต่ก็ไม่คุ้นเคยทว่าสุดท้ายก็ละสายตาแล้วหันมามองรุ่ยอี๋“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าจะปกป้องเจ้าเอง”“เอ่อ…”“คุณชายขอฝ
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่7
ทั้งสองต่างไม่คาดคิดว่าจะได้เจอองค์ชายสามเร็วขนาดนี้ใบหน้าของรุ่ยอี๋ซีดเผือด ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว ดวงตาทั้งสองสบกันมีเพียงองค์ชายสามที่มองอย่างลึกซึ้งและพอใจพลางพิจารณาใบหน้างามที่สะท้านความรู้สึกเกินกว่าจะปล่อยมือส่วนนางมองชายตรงหน้าด้วยความ เกลียดชังแต่ก็พยายามซ่อนไว้ จะไม่ให้โกรธแค้นได้อย่างไรเพราะในอนาคตชายคนนี้จะกลายเป็นศัตรูและเป็นสามีของซินฉีทั้งสองยังอยู่ในท่าทางโอบกอดครู่หนึ่ง สุดท้ายรุ่ยอี๋จึงแสร้งสงวนท่าทีขัดขืนอย่างสุภาพ“เจ้าไม่เป็นอะไรนะ”“เจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นอะไร”“เจ้าชื่ออะไรหรือ เป็นบุตรีของตระกูลใด”“หม่อมฉันมาจากตระกูลหลิน ชื่อรุ่ยอี๋เพคะ”คำพูดของนางทำให้สีหน้าขององค์ชายสามและองครักษ์เปลี่ยน แม้งานปล่อยโคมลอยนี้จะมีเหล่าองค์ชายหรือเชื้อพระวงศ์มาร่วมแต่ตอนนี้องค์ชายสามยังไม่เผยตัวตนแต่นางรู้ได้อย่างไรหรือจะเคยพบเจอกันมาก่อนจนทั้งสองเกิดความระแวงส่วนซินฉีที่เงียบมานานก็แสร้งทำสีหน้าตกใจว่านางกำลังพูดกับองค์ชายอย่างนั้นหรือ ท่าทางที่แสดงออกจึงค่อนข้างตลกแต่ก็น่าเอ็นดูตอนแรกนางยังไม่เข้าใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีระวังตัวแต่พอนึกได้ว่าพูดอะไรผิดจึง
นิยายเรื่องนี้ข้าคือตัวร้ายจริงหรือ ตอนที่6
ทุกคนที่ได้ยินต่างงุนงง“พรหมลิขิต!” เจียเหวินแค่นหัวเราะพลางหยิบพัดขึ้นโบก ส่ายหน้าเหมือนมองคนโง่“รุ่ยอี๋เจ้าพูดอะไรน่าตลกอย่างยิ่ง...ท่านพ่อในเมื่อนางไม่อยากเข้าร่วมงานก็หาบุตรชายของใครสักคนให้เลยจะดีกว่า”ทันทีที่เอ่ยพูดนางก็ลอบมองตาขวางทันที ปากเม้มจนสั่น“ท่านพ่อ...ข้าไม่ต้องการ”“อะไรเจ้าก็ไม่ต้องการข้าอุตส่าห์หาพรหมลิขิตให้เจ้าแล้วนะยังจะเรื่องมากอีก…ท่านพ่อบุตรชายของพ่อค้าปลาก็ดีนะ”“ทะ...ท่านพ่อ...ข้าไม่...”“ลูกข้าอุตส่าห์หาคู่ให้เจ้ายังคิดจะปฏิเสธ อีกรึ โน่นก็ไม่เอานี่ก็ไม่เอาเจ้าคิดว่าตนเองเป็นใครทั้งที่เป็นแค่ลูกของอนุใกล้ตายยังจะมาเลือกได้อีก!”มือทั้งสองของรุ่ยอี๋สั่นเมื่อได้ยินคำของ เจียเหวินที่พูดจาถึงมารดา นางกัดฟันและสัญญาว่าจะต้องฆ่าหญิงนางนี้ให้ได้แน่นอนว่าพฤติกรรมของนางล้วนอยู่ในสายตาของซินฉี พลางลอบหัวเราะทว่าตอนนี้ต้องปิดกั้นนางทุกทางเพื่อไม่ให้หนีงานไปได้เพราะเกรงว่าจะไปหาจุดนัดพบที่เจอองค์ชายสามเหมือนชาติที่แล้ว“เอาละ พอก่อน…รุ่ยอี๋ข้าถามเจ้าอีกครั้งเจ้าจะเข้าร่วมงานหรือไม่”นางแม้ลังเลแต่พอนึกถึงสภาพคนหาปลาจึงต้องยินยอมไป“ข้าขอเข้าร่วมงานเจ้าค่ะ”สุดท้าย
You May Also Like
ทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.2K viewsท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา595.1K viewsองค์ชายหลีกับชายาลี้รัก
ชาผลไม้140.4K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.1K viewsชายารักมังกรไร้ใจ
เฉียนซือซือ / แมวส้มหิวโซ /ไฉฮว๋า/ ณ-มล359 viewsเกิดใหม่เป็นเจ้าของร้านกะเพรารสเด็ดในยุค 80
หลี่จินผิง96 viewsเส้นทางชีวิตที่แผดเผา ถักทอความฝันดั่งสายรุ้ง
Akasha 21 viewsเชลยเสน่หา
อักษรามณี272 views
