ตอนที่9

“น่าสนใจ”

“องค์ชาย…งานเริ่มแล้วนะพะย่ะค่ะ” ชายผู้ติดตามเอ่ยบอกเพราะงานโคมลอยได้เริ่มแล้ว

“ข้าไม่เข้าร่วมแล้ว”

“อะไรนะพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้ากลับไปก่อน ข้าจะตามคนผู้หนึ่งไป”

“ไม่ได้พะย่ะค่ะ”

แต่เมื่อเห็นดวงตาเย็นชาจ้องมองมาเขาถึงกับหยุดปากเงียบทันทีและไม่ได้รั้งอีก ทำได้เพียงมององค์ชายเจ็ดที่จากไป

………

การเสียสองเหรียญเงินนี้แม้จะเจ็บใจก็ถือว่าน่าจะได้ใจเจ้าพวกเด็กนั่นบ้างเพราะก่อนที่จะตัดสินใจจ่ายเงินเห็นเด็กคนนั้นแอบมองอยู่

ไม่ใช่เพราะซินฉีจิตใจดีหรืออะไรแต่เพราะในนิยายที่เคยอ่าน นางพบว่าเด็กขอทานเหล่านี้คือกลุ่มเด็กที่องค์ชายเจ็ดชุบเลี้ยงเพื่อเป็นกำลังพลในอนาคตดังนั้นการทำดีด้วยเล็กน้อยน่าจะพอซื้อใจได้บ้าง หวังว่าเจ้าเด็กพวกนั้นจะจำเรื่องเหตุการณ์วันนี้ได้แต่สองเหรียญเงินมันก็ไม่ใช่เล็กน้อยแต่อย่างใดเมื่อเทียบกับราคาที่าดไว้แต่แรก คิดแล้วก็ย่ำเท้าตึงตังอยู่ดี

ซินฉีเดินไปยังร้านขายผ้าจากนั้นเปลี่ยนชุดเป็นบุรุษเจ้าสำราญจนแทบแยกหญิงแยกชายไม่ออก จากนั้นเขียนคิ้วให้เข้มหนา วาดไรหนวดเล็กน้อยจึงกลายเป็นบุรุษที่ใบหน้าหล่อเหลาดั่งหยกคนหนึ่ง

เหล่าหญิงสาวผู้เป็นคนงานร้านต่างตกตะลึงไม่คาดคิดว่าคนเมื่อครู่เพียงเปลี่ยนชุด เติมแต่งเล็กน้อยก็เปลี่ยนเพศให้ชื่นชอบได้

ซินฉียิ้มให้พวกนางจากนั้นก็เดินไปยังโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งสั่งอาหารชื่อดัง สั่งเหล้าอีกหนึ่งไห ก่อนหน้าเคยกินเหล้ามาบ้างแต่ไม่มากและเป็นของดี ไม่เหม็นรุนแรงไม่เมาง่ายแต่เพียง ได้เห็นไหเหล้าวางตรงหน้าและเปิดออก ใบหน้าก็เหยเกเบือนหนีทันที

องค์ชายเจ็ดที่ติดตามมาก็ลอบมองซินฉีเป็นระยะ ทั้งยังขมวดคิ้วที่เห็นเจ้าตัวทำท่าจะดื่มเหล้า “ไม่เจียมตัว”

“กลิ่นแย่อะไรขนาดนี้มีคนดื่มเหล้าพวกนี้ด้วยรึ”

หลังจากชั่งใจอยู่นานจนอาหารมาวางตรงหน้า นางจึงตัดสินใจไม่ดื่มแล้วหันมาสนใจอาหารชื่อดังแทน

ซินฉีแม้เป็นเพียงบุตรีของพ่อค้าแต่นางก็เติบโตมาอย่างดีเป็นคุณหนูที่ถูกทะนุถนอมคนหนึ่ง ดังนั้นอาหารการกินย่อมต้องดีเป็นธรรมดา ทั้งการจะออกไปเที่ยวเล่นตามใจต้องมีคนคอยติดตามและห้ามปราม เรื่องการจะมากินของเช่นนี้ไม่มีทาง

คีบตะเกียบแล้วตักเครื่องในไก่มากินหลังจากอมอยู่นานจึงเริ่มเคี้ยวจากนั้นดวงตาก็เป็นประกาย ความหวาน ความเปรี้ยว เผ็ดน้อย ๆ พุ่งพล่าน ได้รสชาติแปลกใหม่ จากนั้นก็ลงมือคีบกินกับข้าวสวยร้อน ๆ อย่างเอร็ดอร่อย

ในตอนค่ำเช่นนี้น้อยนักที่จะมีคนมานั่งกินข้าว ส่วนมากจะกินเหล้าและกินกับแกล้มมากกว่า การที่ซินฉีกินเช่นนี้จึงดึงดูดสายตาคนพอสมควร โดยเฉพาะรูปร่างที่น่าสนใจ

แต่การแต่งกายที่ไม่มีความเป็นสตรีเหลืออยู่ นางจึงกลายเป็นคุณชายหนุ่มรูปงามที่น่าหมันไส้เท่านั้น เหล่าคนขี้เมาเมื่อเห็นต่างก็เหม็นขี้หน้ามาทันที

ชายร่างท้วมที่เมามายลุกเดินมาหา

“คุณชายที่ไหน มากินข้าวดึกดื่นป่านนี้”

ซินฉีมองชายที่วางมือบนโต๊ะอย่าง ถือวิสาสะ คิ้วขมวดมุ่นไม่พอใจแต่ก็คีบอาหารใส่ปากต่อ ชายคนนั้นนิ่วหน้าไม่พอใจมากยิ่งขึ้นที่ถูกเมินมือใหญ่จัดการกวาดถ้วยชามกระเด็นออกไปทันที

เสียงแตกกระจายดังขึ้นเรียกความสนใจของผู้คนทั้งด้านในและด้านนอกให้หันมามอง เถ้าแก่ร้านเช็ดเหงื่อไม่คาดคิดว่าจะมีเรื่องกันในวันนี้แต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้

ซินฉีตกใจแต่ก็จ้องมองไม่ลดละ

“เจ้ามีปัญหาอะไรกับข้ารึ”

“ฮะ ๆ พวกเจ้าได้ยินหรือไม่ว่าคุณชายท่านนี้ถามอะไรข้า”

“ข้าได้ยิน สงสัยจะโกรธแล้วแต่ใบหน้านี้พอมองดี ๆ แล้วงดงามทีเดียว หรือจะเป็นสตรี”

“หืม..ชายร่างท้วมสังเกตใบหน้าของซินฉีอีกครั้งก่อนจะยิ้มกว้าง” จากนั้นมือก็จับเสื้อผ้าเพื่อเตรียมกระชาก

“สตรีหรือไม่ต้องพิสูจน์”

“เจ้า! กล้าดียังไงถึงมาแตะต้องตัวข้า!”