10

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ

*****

"ดูซิ..ขาดเหลืออะไรบ้างนะ น่าจะคบแล้วล่ะไปกันเลย let's go"  เว่ยๆกำลังเตรียมของกลับบ้านที่ชนบทโดยนำมาใส่ตะกร้าท้ายรถจักรยานที่เธอเอาไปผูกติดไว้กับเบาะคนซ้อน เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เธอก็เริ่มปั่นจักรยานออกจากบ้านเช่าทันที

ที่หมู่บ้านในชนบท...

"แม่คะ พ่อคะ พี่ชายใหญ่ พี่ชายรอง หนูกลับมาแล้วค่ะ" เว่ยเว่ยที่จอดจักรยานแล้วส่งเสียงเรียกคนด้านในบ้าน

"เว่ยเว่ยน้องมาได้ยังไงเนี่ย เพิ่งไปได้ไม่กี่วันเอง มาๆเข้าบ้านมาก่อน" เฉียนลู่คงพี่ชายคนโตเดินออกมาดูเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่หน้าประตูบ้านพร้อมกับเข้าไปจูงจักรยานแทนน้องสาว

"พ่อครับแม่ครับ ดูสิใครมา" 

"เว่ยเว่ยลูก เข้ามานั่งก่อน หนูมีปัญหาอะไรหรือลูกถึงกลับมาบ้านเร็วขนาดนี้เพิ่งไปได้ไม่กี่วันเองนะ" แม่มู่ถามลูกสาวด้วยความห่วงใย

"เปล่าค่ะแม่ พอดีหนูคิดถึงทุกคนเลยกลับมานะ่ค่ะ แล้วก็เอาอาหารมาให้ด้วย" ทุกคนต่างมองหน้ากันด้วยความสงสัย

"งั้นหนูเอาเงินที่ไหนไปซื้อล่ะลูก" พ่อเฉียนถามขึ้นบ้าง เพราะรู้ดีว่าครั้งล่าสุดที่ลูกสาวเอาเงินไปมันมีเพียง 5 หยวนเท่านั้น

"ใช่แล้วลูกหนูมีเงินไปแค่ 5 หยวนเองนะแล้วซื้อของเยอะแยะขนาดนี้หนูเอาเงินมาจากไหนล่ะลูก" แม่มู่ก็สงสัยเหมือนกัน

"เอ่อ...คือว่า..." เว่ยเว่ยคิดคำพูดแก้ตัว

"หนูไปเจอพี่สาวคนนึงในเมืองมาค่ะ เธอเป็นภรรยาของทหารยศใหญ่ เธอจ้างหนูให้ช่วยขายของ แล้วของพวกนั้นก็ขายดีมาก เลยได้ค่าจ้างมาเยอะหนูก็เลยคิดถึงพ่อแม่และก็ทุกคน อยากให้ทุกคนได้กินของดีๆบ้างหนูเลยเอาของกลับมาให้ค่ะ" เว่ยเว่ยเล่าความเท็จออกไป เพราะเธอไม่กล้าที่จะพูดว่าของพวกนี้เธอเอามาจากที่ไหน

"แล้วน้องมั่นใจได้ยังไงว่ามันปลอดภัย มันเสี่ยงรึเปล่า" พี่ชายใหญ่ถามขึ้นบ้าง

"ปลอดภัยแน่นอนค่ะพี่ เธอเป็นถึงภรรยานายทหารเลยนะคะ ถ้าเขาไม่มั่นใจเขาไม่ทำหรอกค่ะ" เว่ยเว่ยพยายามโน้มน้าวทุกคน

"ถ้างั้นแม่จะได้ไม่ต้องเป็นห่วง แต่ลูกต้องระวังตัวเองด้วยนะ" แม่มู่ไม่วายกำชับ

"ได้ค่ะแม่ หนูรับรองเลยค่ะว่าจะดูแลตัวเองอย่างดี"

"มาดูกันดีกว่าว่าวันนี้หนูมีอะไรมาฝากทุกคน" เธอเปลี่ยนเรื่องทันที

เว่ยเว่ยจึงนำของในตะกร้าออกมา มีข้าวสาร 5 ชั่ง เนื้อหมู 2 ชั่ง สามชั้น 2 ชั่ง ไก่ 1 ตัว ไข่ไก่ 2 ชั่ง น้ำมัน 1 ขวด น้ำตาลทรายแดง 1 ชั่ง เกลือ 1 ห่อ ขนมเปี๊ยะ 3 กล่อง ซึ่งเธอเอามาแค่นี้ เพราะไม่ต้องการให้ที่บ้านสงสัยว่าเธอเอาเงินที่ไหนมาซื้อของเยอะแยะมากมายขนาดนี้

"อาเล็กคะ...หนูอยากกินขนมได้ไหมคะ ลี่มี่ลูกสาวของพี่ชายใหญ่ในวัย 5 ขวบ ถามขึ้นด้วยความกล้าๆกลัวๆเพราะอาเล็กของเธอจะดุด่าเอาได้

"ได้ค่ะคนสวย เดี๋ยวอาแบ่งขนมให้นะคะ" ทุกคนก็ได้แต่มอง แล้วคิดไปในทางเดียวกันว่า ตั้งแต่เว่ยเว่ยกลับบ้านมาครั้งที่แล้วก็เปลี่ยนไปเยอะ ไม่มีนิสัยเหมือนแต่เก่าก่อนทำให้ทุกคนสบายใจขึ้นมาก

"น้องเล็ก แล้วจักรยานนี่ล่ะ " พี่ชายรองถามขึ้นมาบ้าง

"อ๋อ..ของพี่สาวน่ะค่ะ เธอให้ยืมมา เพราะเห็นว่าน้องขนของมาเยอะแยะ ไม่อยากให้น้องลำบากแบกมานะคะ ก็เลยให้ยืมจักรยานมาก่อน" เว่ยเว่ยอธิบาย

"แล้วลูกจะกลับมากี่วันล่ะ" แม่มู่ถาม เพราะลูกสาวยังต้องไปโรงเรียน

"พรุ่งนี้เช้าก็กลับแล้วค่ะแม่"

"ถ้างั้น สะใภ้ใหญ่สะใภ้รองเข้าครัวเถอะทำกับข้าวสัก 2-3 อย่างแล้ว กันจะได้ทันมื้อเที่ยง" แม่มู่บอกสะไภ้ทั้ง 2 คน

"ได้ค่ะแม่/ค่ะแม่" สะใภ้ทั้งสองรับคำและเข้าครัวไป

"ทุกคนคะ ถ้าหนูได้ทำงานกับพี่สาวไปเรื่อยๆ ทุกคนไม่ต้องส่งเงินให้หนูแล้วนะคะแต่หนูจะเป็นคนส่งเงินมาให้ทุกคนเองรวมกับข้าวปลาอาหารด้วย" เว่ยเว่ยบอกในสิ่งที่เะอคิดและวางแผนเอาไว้

"ได้ยังไงกันลูกเก็บเงินไว้เถอะอยู่ในเมืองต้องใช้เงินทั้งนั้นในจะค่ากินค่าอยู่อีกหนูไม่ต้องส่งมาหรอกลูก" แม่มู่เอ่ยขึ้นทันทีที่ลูกสาวพูดจบและทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับที่แม่ของเขาพูดว่าน้องสาวไม่ควรส่งเงินกลับบ้าน

"ใช่แล้วน้องเล็กน้องไม่ต้องส่งเงินมาที่บ้านหรอกพวกเราอยู่กันได้" พี่ชายใหญ่พูดขึ้นมาบ้าง

"แต่ว่าหนูอยากให้นะคะ ยังไงทุกคนก็ต้องรับ ถ้าไม่รับ หนูจะไม่กลับมาบ้านจริงๆด้วย" เว่ยเว่ยขู่ออกไป

"ถ้างั้นก็แล้วแต่ลูกแล้วกัน" พ่อเฉียนพูดตัดปัญหา

"เอาตามนั้นก็ได้ แต่ไม่ต้องส่งมาเยอะนะหนูต้องเก็บไว้ใช้บ้าง" แม่มู่อดเป็นห่วงไม่ได้

"ได้ค่ะแม่หนูสัญญาเลย" เว่ยเว่ยยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าตอนนี้ทุกคนยอมให้เธอแล้ว

"ถ้างั้นหนูไปพักก่อนนะคะ ปั่นจักรยานมาเหนื่อยมาก" เว่ยๆขอตัวเข้าห้องไป

"คุณคะลูกเราจะไม่เดือดร้อนจริงๆใช่ไหมคะ" แม่มู่เอ่ยถามสามีเมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้าห้องไปแล้ว

"คงไม่หรอก ถ้าคิดว่าจะเดือดร้อนลูกคงจะไม่พูดออกมา" พ่อเฉียนคิดว่ายังไงลูกสาวก็เป็นคนฉลาด คงไม่หลงกลใครง่ายๆ

"นั่นสิครับแม่ แม่เชื่อใจน้องเถอะ น้องจะได้สบายใจ"

"ถ้าน้องส่งเงินกลับมา เราก็แค่เก็บไว้ให้น้องเวลาน้องมีปัญหาจะได้เอาไปช่วยน้องได้ ทุกคนเห็นด้วยไหมครับ" พี่ชายใหญ่ออกความคิดเห็นบ้าง

"อืม..ตามนั้นละกัน" พ่อเฉียนสรุปและทุกคนก็แยกย้ายกันออกไปทำหน้าที่ของตนเอง

เช้าวันถัดมา....

"แม่คะเดี๋ยวหนูจะกลับแล้วนะคะ นี่เงิน 20 หยวน แม่เก็บไว้ใช้ แล้วก็ไม่ต้องเก็บไว้ให้หนูนะคะหนูยังพอมีเก็บอยู่บ้างแม่ใช้ไปเถอะค่ะ เอาไปซื้อของให้ทุกคนกิน" เวยๆมอบเงินให้แม่

"ขอบใจจ้ะลูก หนูต้องดูแลตัวเองดีๆนะ" แม่มู่รับเงินที่ลูกสาวมาถือเอาไว้

"ได้ค่ะแม่หนูสัญญาเลย" เว่ยเว่ยไม่รู้ว่าสองวันมานี้เธอพูดคำนี้ไปกี่ครั้งแล้ว  หลังจากทานข้าวเช้าเสร็จเว่ยเว่ยก็ขอตัวกับเข้าในเมืองทันทีเพราะกลัวแดดร้อน

ระหว่างทางที่ออกมาจากหมู่บ้าน ก็เห็นเป็นเรื่องธรรมดา ที่ต้องเจอคนในหมู่บ้าน พอทุกคนเห็นเว่ยเว่ย จึงทำให้มีเรื่องซุบซิบนินทาเพิ่มมาอีก 1 เรื่อง

"นี่หล่อน นั่นใช่เว่ยเว่ยลูกบ้านเฉียนหรือเปล่า"

"ใช่สิ โอ้โหมาคราวนี้มีจักรยานมาด้วยไปรวยอะไรมานะ"

"นั่นสิ แอบไปทำเรื่องไม่ดีมาหรือเปล่า"

"มีเงินซื้อจักรยานขนาดนี้ ไปทำเรื่องอย่างว่ามาหรือเปล่านะ" เว่ยเว่ยได้ยิน ก็ไม่ได้แปลกใจอะไรกับคำนินทา และไม่สนใจด้วยซ้ำว่าใครจะพูดยังไง เพราะคนพวกนี้ไม่ได้ทำให้เธอร่ำรวยขึ้นมา และขี่จักรยานออกจากหมู่บ้านไป