5

เป็นนางร้ายหรอ

*****

"เว่ยเว่ย เธอมาแล้วหรอไปห้องเรียนกันเถอะ" เมื่อเว่ยเว่ยเห็นหญิงสาวที่เข้ามาทัก ก็จำได้ทันทีว่าเป็นเพื่อนสนิทของเว่ยเว่ยคนก่อน จากความทรงจำนั้นเพื่อนคนนี้ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

"สวัสดีจ๊ะปิงปิง เธอมานานแล้วหรอ"

"มาก่อนเธอแป๊บเดียวเอง เราไปกันเถอะ" แล้วทั้งสองก็เดินเข้าห้องเรียนไป จากความทรงจำนั้น เย่หลินปิง เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของเว่ยเว่ยเพราะว่าคนอื่นไม่มีใครคบด้วยกับเธอ เพราะความหยิ่ง ความจองหองของร่างเก่า ที่หลินปิงคบกับเธอนั้นก็เพราะว่าเว่ยเว่ยเห็นว่าปิงปิงนั้นขี้เหร่กว่าเธอและยอมคน ไม่มีปากมีเสียงกับเธอ เธอพูดอะไรปิงปิงก็เชื่อตลอด เธอจึงคบด้วย และอาศัยลอกการบ้านด้วย ซึ่งเว่ยเว่ยคนเก่านั้น ความฉลาดติดลบ แต่ความหยิ่งเกินร้อย จึงเป็นที่มาว่าทำไมสองคนนี้ถึงเป็นเพื่อนกันได้

"โอ๊ะ!!!! ขอโทษทีฉันไม่ทันมอง" เว่ยเว่ยขอโทษออกไปเพราะว่าเดินชนเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่ง

"นี่เว่ยเว่ยเธอต้องการแกล้งหลิวอี้ใช่ไหม ไม่งั้นเธอจะเดินชนหลิวอี้ได้ยังไง" คนในกลุ่มนั้นเอ่ยขึ้น

"ใช่ๆ เธอไม่ชอบหลิวอี้จึงแกล้งชนใช่ไหมล่ะ"

'อ้าว..งานเข้าแต่เช้าเชียวผู้หญิงคนนี้ใครกันนะ อ๋อแม่ดอกบัวขาว คู่ปรับของเว่ยเว่ยนี่เองแหมแม่นางเอก' เว่ยเว่ยคิดในใจ

"เปล่านะ ฉันไม่ได้ตั้งใจชนจริงๆ" เว่ยเว่ยบอกออกไป เธอเองก้จะเดินเข้าห้องเหมือนกัน ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย

"ฉันไม่เชื่อหรอก ก็ทุกทีหล่อนก็แกล้งหลิวอี้ตลอด"

"ใช่ๆ ฉันเห็นด้วย"

"แต่ฉันไม่ได้แกล้งชนจริงๆนะ" เว่ยเว่ยเอ่ยเสียงแข็งออกไป คนบอกว่าไม่ได้ทำก็ยังจะกล่าวหากันอยู่นั่นแหละ

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ ฉันไม่เจ็บอะไรแค่ขัดนิดๆหน่อยๆ ฉันคิดว่าเว่ยเว่ยคงไม่ได้ตั้งใจหรอก มันเป็นอุบัติเหตุ" ไป๋หลิวอี้รีบแก้ตัวให้เว่ยเว่ยทันทีเมื่อเห็นว่าเพื่อนหลายคนรุมต่อว่าเว่ยเว่ยอยู่ แต่มือนั้นก็จับไปตามตัวทำเหมือนกับว่าฉันเจ็บนะแต่ไม่พูดออกมาหรอก

"เฮอะ..ก็แค่นั้น" เว่ยเว่ยทำเสียงในลำคอและคิดคนเดียวในใจว่า 'เฮ่อ..สรุปว่าฉันต้องเป็นนางร้ายจริงๆใช่ไหมเนี่ย' แล้วเธอก็เดินเข้าห้องเรียนไป ด้วยใบหน้าหงิกงอ

หลังจากนั้นเว่ยเว่ยก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพียงแต่พยายามไม่เข้าใกล้กลุ่มของไป๋หลิวอี้ เพราะว่าเธอไม่อยากมีเรื่อง เธอรำคาญเธอไม่อยากเป็นนางร้าย แต่เรื่องก็มักจะเข้ามาหาเธอเสมอ...

"เว่ยเว่ย เธอได้กลุ่มทำรายงานแล้วหรือยังจ๊ะ" ไป๋หลิวอี้เดินเข้ามาถามพร้อมผองเพื่อนที่เดินตามกันมา

"ได้แล้วล่ะ ทำไมหรอ" เว่ยเว่ยเงยหน้าขึ้นตอบ 

"เอ่อ..ฉันมาชวนรวมกลุ่มทำรายงานกับพวกเราน่ะ" ไป๋หลิวอี้บอกด้วยรอยยิ้ม

"ไม่อ่ะ ฉันจะทำกับปิงปิงแค่สองคน" เว่ยเว่ย บอกออกไป และก้มหน้าลงไม่สนใจอีก

"เห็นไหมล่ะหลิวอี้ ฉันบอกเธอแล้วว่าไม่ต้องมาชวน เสียเวลาเปล่า" เพื่อนที่มาด้วยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

"ทำเป็นหยิ่ง ช่างหล่อนเถอะหลิวอี้ เดี๋ยวก็ได้รู้ผลตอนคะแนนออกมานั่นแหละ" เพื่อนอีกคนเสริมขึ้น

"คนโง่ก็ปล่อยให้คนโง่ทำกันไป 2 คนเถอะ อย่าไปยุ่งเลย" คนที่สามตามมาติดๆ

"แต่ว่าเราอยากช่วยพวกเธอจริงๆนะ" หลิวอี้พูดเสริมขึ้น

"ไม่เป็นไรหรอก พวกเราทำกันได้ ขอบใจนะ" เว่ยเว่ยก็ได้แต่คิดว่า ไปเสียทีเถอะรำคาญ เว่ยเว่ยยังยืนยันคำเดิม พร้อมกับคิดในใจว่า 'แหมรายงานแค่นี้หลับตาทำยังทำได้เลยย่ะหล่อน'

เมื่อกลุ่มของไป๋หลิวอี้ได้ยินดังนั้นจึงเดินจากไป

"เว่ยเว่ย ทำไมเราไม่ทำรายงานกับหลิวอี้อ่ะหลิวอี้เรียนเก่งมากเลยนะพวกเราจะได้คะแนนดีๆไง" ปิงปิงถามด้วยความสงสัย

"ไม่อ่ะ ฉันทำได้เชื่อใจฉันเถอะน่า" เว่ยเว่ย คิดว่าการที่กลุ่มของไป๋หลิวอี้เข้ามาถามเธอแบบนี้คงไม่หวังดีกับเธอแน่นอนเพราะปกติก็ไม่ถูกกันอยู่แล้ว แต่ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวผลคะแนนออกมาพวกหล่อนต้องอึ้งแน่นอนฮ่าๆๆ

ทางฝั่งของไป๋หลิวอี้เมื่อเดินออกมาแล้ว

"ไม่ต้องเสียใจไปนะหลิวอี้ ฉันรู้ว่าเธอเป็นคนดี ชอบช่วยเหลือคนอื่น แต่ว่าเขาไม่รับก็ไม่ต้องไปสนใจหรอกนะ''

"ใช่ๆคนหยิ่งแบบนั้นก็ให้ทำกันเองไปเถอะไม่ต้องร้องไห้นะดูสิตาแดงหมดแล้ว"

"ฉันไม่เป็นไรหรอก ก็แค่สงสารเว่ยเว่ยกับปิงปิง เห็นว่าคะแนนการเรียนไม่ค่อยดี ฉันก็อยากช่วยเฉยๆฉันไม่เป็นไรแล้วล่ะขอบใจมากนะ"  ไป๋หลิวอี้ยิ่มกลับไปให้เพื่อนๆทั้ง 2 คน แต่มีอยู่แว๊บนึงที่ยิ้มมันส่งไปไม่ถึงดวงตาซึ่งเพื่อนๆไม่เห็นแน่นอน