6

นี่ฉันเป็นนางร้ายหรอ

*****

"เย็นนี้กินข้าวกับอะไรดีนะ...โอ๊ย!!!! " เฉียนเว่ยเว่ยที่กำลังเดินคิดอะไรเพลินๆก็เดินชนเข้ากับอะไรสักอย่าง

"เดินแบบไหนของคุณเนี่ยไม่ดูตาม้าตาเรือเลย ฉันเจ็บไปหมดแล้ว" เว่ยเว่ยโวยวายด้วยความเจ็บ เพราะว่าเธอหงายท้องก้นจ้ำเบ้า นี่ก็ไม่รู้ว่าจะหักหรือเปล่าเธอรู้สึกเจ็บมากเลย

"ผมต้องขอโทษด้วยครับพอดีผมรีบ" ชายหนุ่มที่เดินชนเธอกล่าวขอโทษออกไป 

เว่ยเว่ย เงยหน้าขึ้นมาก็ต้องตกตะลึงด้วยความหล่อของชายหนุ่ม แต่ไม่ใช่แค่หญิงสาวเท่านั้น ชายหนุ่มเองก็ตกตะลึงกับความสวยของหญิงสาวเช่นกัน

'ผู้ชายอะไร หล่อมากกกกกกก ไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้เลย ' ถึงแม้ว่าเธอจะเคยได้เห็นคนหน้าตาดีมาไม่น้อยเมื่อชาติที่แล้ว แต่เธอก็ยังไม่ชินอยู่ดี ไม่คิดว่าจะเจอคนหน้าตาดีขนาดนี้ เธอพึ่งรู้ว่าคนรุ่นปู่จะงานดีได้ขนาดนี้เลย

"นี่คุณช่วยพยุงฉันขึ้นมาหน่อยสิฉันลุกเองไม่ไหว" เว่ยเว่ยเรียกสติของตัวเองและของขายหนุ่ม เมื่เธอนึกขึ้นได้ว่าเธอล้มลงมานานแล้ว

"อ๋อได้ครับ โทษที โทษที" ชายหนุ่มพูดด้วยความลนลานเพราะว่ากลัวหญิงสาวจะโกรธมากกว่านี้ ตอนนี้เว่ยเว่ยรู้สึกเจ็บก้นเป็นอย่างมากเพราะชายหนุ่มชนเธออย่างแรง จนเธอทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ

"คุณเป็นอะไรบ้างครับ เจ็บมากไหม แล้วเจ็บตรงไหนบ้าง" ชายหนุ่มถามอีกครั้ง และพยามยามที่จะดูรอบๆตัวเธอว่าเจ็บตรงไหนบ้าง

"เจ็บสิคุณ ถามมาได้ มาลองเป็นฉันไหมล่ะ ล้มลงไปซะขนาดนั้น" เว่ยเว่ยพูดด้วยความโมโห แต่ไม่ได้โวยวายเสียงดัง ประมาณว่าประชดเสียมากกว่า ถึงจะหน้าตาดี แต่เธอก็ไม่ให้อภัยเพราะหล่อหรอกนะ

"เอ่อ..ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น

"ถ้างั้น ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลนะครับจะได้ให้หมอตรวจด้วย ว่าเป็นอะไรมากหรือเปล่า เอ่อ..ผมเจียงลู่เฟิงนะครับแล้วคุณชื่ออะไรครับ" ในเมื่อเขาทำเธอเจ็บ เขาเองก็ต้องรับผิดชอบ

"ฉันเฉียนเว่ยเว่ยค่ะ" เธอบอกออกไป

"เราไปโรงพยาบาลกันเลยดีกว่านะครับจะได้ไม่เสียเวลาคุณด้วย" ลู่เฟิงก็พาเว่ยเว่ยไปโรงพยาบาล

โรงพยาบาล...

"ไม่เป็นอะไรมากนะคะคนไข้ ไม่มีอะไรแตกหัก แค่ฟกช้ำจากการกระแทกเท่านั้นค่ะเดี๋ยวรับยาทาแก้ฟกช้ำ และยากินแก้ปวดไปทานนะคะ เชิญด้านนอกได้เลยค่ะ"

หลังจากออกห้องตรวจ ลู่เฟิงก็อาสาไปรับยาแทนเว่ยเว่ยเพราะไม่อยากให้เธอต้องเดินมาก

'ฉันเจ็บก้นนะไม่ใช่ขาถึงจะไปเอายาเองไม่ได้แต่ดีแล้วล่ะ ก็เพราะนายฉันถึงได้เจ็บตัวแบบนี้' เว่ยเว่ยคิดในใจ

"ผมรับยามาแล้วครับ ไปครับผมจะพาคุณไปส่งที่บ้าน คุณพักอยู่แถวไหนหรอครับ" ลู่เฟิงถามถึงที่พักกับเว่ยเว่ยทันที

"ฉันอยู่ห้องเช่าใกล้กับโรงเรียนมัธยมนั่นแหละค่ะ แต่คุณไม่ต้องไปส่งหรอกค่ะ แค่นี้เองฉันกลับเองได้" เว่ยเว่ยที่พึ่งจะนึกขึ้นได้ว่ายุคนี้หญิงชายไม่ควรที่จะไกล้ชิดกันเกินไป จึงได้ปฎิเสธ

"ได้ยังไงกันครับผมทำคุณเจ็บตัว ผมต้องรับผิดชอบครับ" ชายหนุ่มยืนยันที่จะไปส่ง เว่ยเว่ยเองก็ไม่อยากเถียง ในเมื่อยากไปก็ไป เพราะถึงอย่างไรแล้วก็คงไม่ได้เจอกันอีก

ลู่เฟิงก็ไปส่งเว่ยเว่ยกลับห้องเช่า ระหว่างทางนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรกันต่างคนต่างเดินไปเงียบๆแล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันไป

"เฮ้อ..ซวยจริงๆเลยวันนี้ หิวจังเลย กินข้าวต้มในมิติแล้วกัน" เธอจึงกินข้าวกินยา หลังจากนั้นเธอก็อาบน้ำพักผ่อนแล้วนอนหลับไป