บทที่ 1

ฉันชื่อเฉินเฉิง เป็นคนใต้โดยกำเนิด แต่กลับแต่งงานกับภรรยาชาวตะวันออกเฉียงเหนือ

ปีนี้ช่วงตรุษจีน ภรรยาเสนอให้กลับไปฉลองตรุษจีนที่บ้านเธอ

ถึงอย่างไรแต่งงานกันมาหลายปีแล้ว ทุกปีล้วนฉลองตรุษจีนที่บ้านฉันตลอด

ปีนี้ภรรยาเลยยืนกรานจะกลับไปฉลองที่บ้านเดิมให้ได้สักครั้ง

ฤดูหนาวทางภาคเหนือนั้นหนาวจัดเป็นพิเศษ ด้านนอกหิมะตกโปรยปราย เตียงอุ่นจัดจนร้อนฉ่า

ที่ทำให้ฉันแปลกใจก็คือ บ้านของภรรยามีเตียงเพียงแค่อันเดียว ปกติคนทั้งครอบครัวต่างเบียดเสียดกันกินข้าวและนอนบนเตียงนี้เตียงเดียว

คนชนบทแถบตะวันออกเฉียงเหนือล้วนอัธยาศัยดีมีไมตรี พอเห็นฉันมาถึง ก็รีบเชือดไก่แม่พันธุ์ตัวใหญ่ทันที บนโต๊ะบนเตียงเต็มไปด้วยสำรับกับข้าวร้อนๆ ควันฉุย

น้องสาวของภรรยายังใส่ใจตักซุปไก่ให้ฉันชามหนึ่ง นิ้วมือของเธอเฉียดผ่านหลังมือฉันโดยไม่ได้ตั้งใจ สัมผัสเนียนนุ่มนวลเป็นที่สุด

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเธอ ไม่ได้เจอกันหลายปี นึกไม่ถึงว่าเด็กสาวตัวเล็กๆ ในวันนั้น บัดนี้จะเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง

หน้าตาสดใสน่ารักเป็นอย่างยิ่ง

ทรวดทรงองค์เอวเติบโตอย่างสมบูรณ์แบบ แม้จะสวมเสื้อนอกหนาเตอะ ทว่ายังคงมองเห็นสัดส่วนอวบอิ่มตูมเต่งได้อย่างชัดเจน

พอเธอรู้ตัวว่ามือสัมผัสกับมือฉัน ก็ขวยเขินจนต้องก้มหน้าลง

ใบหน้าขาวเนียนพลันซับสีเลือดแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

ท่าทางเช่นนี้ช่างคล้ายคลึงกับตอนที่ฉันกับภรรยาเพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ เหลือเกิน

เพียงแต่ตอนนี้เป็นสามีภรรยากันมานานแล้ว ไร้ซึ่งความซาบซ่านดุจดั่งวัยเยาว์อีกต่อไป

ฉันเอ่ยถามพ่อตาแม่ยาย "หลินเหยาคงจะอายุสิบแปดแล้วมั้งครับ ปีนี้จะเข้าเรียนมหาวิทยาลัยหรือเปล่า"

พอเห็นฉันเอ่ยปากไต่ถามด้วยความใส่ใจ รอยยิ้มประดับขึ้นที่มุมปากของหลินเหยาทันที

แม่ยายของฉันวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยขึ้น

"เหยาเหยาปีนี้สิบเก้าแล้วจ้ะ ปีที่แล้วสอบไม่ติดมหาวิทยาลัย อยู่บ้านว่างๆ มาปีหนึ่งแล้ว ตั้งใจว่าจะส่งแกเข้าไปทำงานในเมือง"

"แกไม่มีวาสนาเหมือนพี่สาวแกหรอก ที่จะได้แต่งกับผู้ชายดีๆ อย่างแก"

ได้ยินแม่ยายเอ่ยชมเชยเช่นนี้ ฉันก็รู้สึกอึดอัดทำตัวไม่ถูกไปทั้งร่าง

"ไม่หรอกครับไม่หรอกครับ แค่พอหาเช้ากินค่ำไปวันๆ เท่านั้นเอง"

พ่อตาแม่ยายพลันมีสีหน้าจริงจังเคร่งขรึมขณะจ้องมองฉัน

"เสี่ยวเฉินเอ๋ย จริงๆ แล้วพวกเราตั้งใจจะให้แกพาหลินเหยาไปด้วย ให้เข้าไปหางานทำในเมือง"

"ยัยเด็กหลินเหยานี่ไม่เคยเข้าเมืองมาตั้งแต่เด็ก อยู่กับพวกแกก็น่าจะปลอดภัยดี"

ฟังจากความหมายแล้ว หลินเหยาคงจะต้องมาพักอาศัยอยู่ที่บ้านฉันสินะ

แต่งพี่สาวแถมได้พาน้องสาวมาด้วย ในใจฉันบานฉ่ำดุจดอกไม้แย้มบาน รีบตอบรับติดๆ กันทันที

"ได้เลยครับ เรื่องนี้ไว้ใจผมได้เลย"

ทว่าภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับไม่ค่อยพอใจ เธอชะม้ายตามองฉันพลางบ่นพึมพำ

"วันข้างหน้ามีคนเพิ่มมาอีกปากอีกท้อง คุณรับผิดชอบล้างจานเองนะ?"

จริงๆ แล้วในใจฉันรู้อยู่เต็มอกว่า ภรรยาไม่อยากให้น้องสาวมาอยู่อาศัยด้วย พวกเธอสองคนอายุห่างกันมาก ปกติความสัมพันธ์ก็ไม่ได้สนิทสนมกัน

หลินเหยาเอ่ยขึ้นอย่างซื่อๆ "ไม่เป็นไรหรอกพี่ จานชามของหนู หนูล้างเองได้"

คำพูดนี้ทำเอาพวกเราพากันหลุดหัวเราะออกมา

ตกดึก เนื่องจากสภาพอากาศยามค่ำคืนหนาวเหน็บจัด

พ่อตาแม่ยายจึงให้พวกเราเบียดนอนบนเตียงเดียวกันทั้งหมด ด้านใต้เตียงมีเตาเผาถ่านหินเอาไว้ จึงอบอุ่นสบาย

ฉันกับภรรยานอนซุกในผ้านวมผืนเดียวกัน ส่วนพ่อตาแม่ยายและหลินเหยานอนซุกในผ้านวมอีกผืน

โดยมีหลินเหยานอนอยู่ติดข้างตัวฉัน

ที่น่าปวดหัวก็คือ เตียงนี้ค่อนข้างเล็ก นอนกันไม่ค่อยพอ ฉันกับหลินเหยาแทบจะเบียดชิดติดกันอยู่แล้ว

ยัยเด็กซื่อคนนี้ตั้งแต่เด็กก็ไม่ได้ตั้งใจเรียนหนังสือ แถมไม่มีใครคอยสั่งสอนเรื่องชายหญิงไม่ควรอิงแอบชิดใกล้

เรื่องราวชายหญิงดูเหมือนจะไม่เดียงสาเลยสักนิด มือของเธอวางแหมะอยู่ตรงโคนขาอ่อนของฉันเสียแล้ว

หากขยับคลำไปข้างๆ อีกสักนิด ก็คงจะถึงจุดยุทธศาสตร์ของฉันแล้ว

ฉันขยับถอยร่นไปข้างหลังเล็กน้อย เพื่อหลบหลีกมือของเธออย่างตั้งใจ

มือน้อยๆ อุ่นๆ วางอยู่ตรงโคนขาอ่อนแบบนี้ มันง่ายมากที่จะต้านทานไม่อยู่จนเกิดปืนลั่นเอาได้

ทว่าใครเล่าจะรู้ พอฉันถอยหลังไปหนึ่งส่วน มือของหลินเหยากลับยื่นคืบตามมาอีกหนึ่งนิ้ว!

ในใจฉันพลันตระหนกตกใจ ยัยเด็กหลินเหยานี่ตั้งใจชัดๆ!

ถึงแม้ฉันจะรู้สึกว่าเธอสวยสะพรั่งและมีเสน่ห์เย้ายวนใจ แต่นั่นก็เป็นเพียงความคิดปกติของผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น

ย่อมไม่ได้มีความคิดอกุศลเช่นนั้นอย่างแน่นอน!

ยิ่งไปกว่านั้น ภรรยาก็นอนหลับอยู่ข้างหลังฉัน ต่อให้มีความคิดพิเรนทร์อย่างไร ก็ไม่มีความกล้าพอหรอก!

หลินเหยากำลังหลับอยู่ ฉันไม่กล้ายกมือเธอออก เพราะกลัวจะทำให้เธอตื่น

จึงได้แต่หดตัวถอยร่นไปข้างหลังอีกนิด

พื้นที่บนเตียงก็น้อยอยู่แล้ว การหดตัวถอยครั้งนี้เลยเบียดภรรยาไปติดผนังเข้าจังๆ

เธอจึงออกแรงดันฉันแรงๆ ทีหนึ่ง

"ฝั่งฉันไม่มีที่แล้ว อย่ามาเบียดสิ"

การผลักครั้งนี้ เลยกลายเป็นผลักฉันกลับไปอยู่ข้างกายหลินเหยาในทันที ร่างกายเบียดชิดติดกับเธอแน่นเกร็ง