บทที่ 1 ณิช

บทที่ 1 ณิช

ค่ำวันศุกร์เป็นอีกวันหลังเลิกงานของใครทั้งหลายในกรุงเทพมหานคร ผู้คนพากันประดังประเดมาใช้บริการรถไฟฟ้าเพื่อเตรียมตัว บ้างกลับบ้าน บ้างนัดแฮงเอ้าท์ บ้างมีนัดมื้อค่ำกับชายหนุ่ม

หญิงสาวอายุราวสามสิบ ร่างค่อนข้างสูงกว่าหญิงไทยทั่วไป รูปร่างโปร่งบาง ผิวขาวออกซีดเผือดเพราะแทบไม่เคยเจอแดด สวมแว่นสายตาสั้นหนาจนปิดบังดวงหน้าไปทั้งดวง แต่ยังพอเห็นเค้าลางว่ากรอบใบหน้ารูปไข่ โหนกแก้มยกสูง คิ้วดกหนาไม่ได้รับการตัดแต่ง นั่งอยู่บนรถไฟฟ้าช่วงเวลาเลิกงานของชาวกรุงเทพ

เธอเม้มปากบางเฉียบแต่กว้างกว่าหญิงทั่วไปด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว มองไปฝั่งตรงข้ามผ่านลอดท่อนขาของใครอีกหลายคนที่ยืนเบียดเสียดกันอยู่ ภาพตรงหน้าที่เธอลอบจ้องมองคือเด็กหนุ่มสาวหนึ่งคู่นั่งกุมมือกระซิบกระซาบหยอกล้อแบบไม่เกรงใจใคร

ณิช ลิ้มวัฒนามหาโชค หรือเดิมแซ่ลิ้ม แต่พ่อกับแม่เพิ่งไปแจ้งเปลี่ยนนามสกุลเมื่อตอนเธออยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่หก เธอไม่ชอบนามสกุลใหม่เลยสักนิด นามสกุลเจ็ดพยางค์ที่มักโดนเพื่อนล้อเป็นประจำ

หญิงสาวขยับร่างเอียงตัวไปด้านซ้ายเพราะท่อนขาของคนด้านหน้าขยับบังกิจกรรมของสองหนุ่มสาวฟากตรงข้าม ขยับแว่นสายตาอีกครั้งเพื่อจ้องไปยังสองคนนั้นด้วยสายตาพิฆาตไม่รู้ตัว

อันที่จริงเธอไม่ได้รู้จักพวกเขาเลยสักนิด ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนในชีวิตนี้ แต่ที่เธอทำเช่นนี้เป็นเพราะว่าเธออิจฉา กวาดสายตามองหนุ่มสาวทั้งสองอีกครั้งก่อนประเมินก่นบ่นในใจ

ทำไมถึงมีแฟนกันแต่เล็กแต่น้อย ดูสิเพิ่งจะมัธยมปลายเอง! ดูฉันสิ อีกไม่กี่วันก็จะครบรอบสามสิบปี เธอเกิดมาบนโลกนี้สามสิบปีแล้วแต่ยังไม่มีแฟน!

เสียงผู้ประกาศบนสถานีรถไฟดังขึ้นตรงชุมสายที่คนมักลงเปลี่ยนเส้นทางรวมถึงเธอด้วย

ณิชพาร่างสูงลุกขึ้นในชุดเดรสสีอ่อนลายดอกไม้คลุมทับด้วยเสื้อคลุมคาร์ดิแกนสีอ่อนเช่นกัน มวยผมเรียบตึงไม่มีหลุดมาสักเส้นเตรียมตัวยืนรอลงจากรถไฟ แว่วเสียงเรียกด้านหลัง

“ป้า ๆ”

ป้างั้นเหรอ!!!

ร่างระหงชะงัก เหลียวมองหันซ้ายหันขวา แต่ยังมองไม่เห็นว่าใครเรียกเลยไม่ติดใจอะไรคงเรียกคนอื่น ขยับเท้าตามคนด้านหน้ากระทั่งลงมายืนข้างล่างยังเหลียวกลับไปมองสองหนุ่มสาวยังนั่งอยู่ที่เดิม ขณะที่จะก้าวเท้าพลันมีคนมาดึงชายเสื้อไว้

“ป้า ป้า เรียกตั้งนานไม่ยอมหัน ป้าทำของตก”

ควับ!

ณิชหันควับกลับไปมองร่างเตี้ยกว่าของหนุ่มน้อย ในมือยังถือหนังสือนิยายปกโรมานซ์แบบโบราณ เธอรีบกระชากหนังสือกลับมาใช้เสียงสูงอย่างคนมีอายุมากกว่า

“ใครป้า!!”

“อ้าว ก็ป้านั่นแหล่ะ ดูสิอ่านหนังสือโคตรลามกเลย”

มือเล็กเรียวเล็บตัดเป็นระเบียบเรียบร้อยเอื้อมมือยกสูงหลังจากรับหนังสือมาแล้ว หน้ากราดเกรี้ยวขึ้นแล้วพลันชะงักเมื่อมองโดยรอบสังเกตว่าคนเริ่มสนใจเธอต่างหันมามอง ส่วนเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นเดินหนีไปเสียแล้ว จึงลดมือลงมองปกหนังสือนิยายที่หยิบมาจากห้องสมุดสถานที่ซึ่งตัวเองทำงานอยู่ เข่นเขี้ยวในใจ

มันไม่ใช่หนังสือลามก ไอ้เด็กเปรต!

ณิชปัดหน้าปกหนังสือราวกับต้องการเช็ดรอยมลทินที่เจ้าเด็กนั้นบังอาจมาจับ ปกเป็นรูปชายหญิงตระกองกอดกันแนบแน่น ชายเปลือยอกเปี่ยมมัดกล้าม ส่วนหญิงสาวสวมชุดโบราณตะวันตก

ออกจะศิลปะ พวกมีตาหามีแววไม่!! เนี่ยนิวยอร์กไทม์โรมานซ์ที่สุดตลอดกาลเลยนะโว้ย!

ในใจต้องการตะโกนด่าแต่ไม่ได้ทำสิ่งนั้นออกไป มือจับหนังสือใส่กระเป๋าผ้ารักษ์โลกสีขาวขุ่นที่สะพายแล่ง แล้วเดินลงบันไดใหญ่ยาวเพื่อเปลี่ยนสายไปอีกที่หนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไป

คนทำงานเงินเดือนน้อยนิดเช่นเธอ ตัดสินใจเลือกหอพักนอกเมืองเสียหน่อยเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย สู้ราคาที่พักในเมืองละแวกที่ทำงานไม่ไหว ยอมตื่นเช้าแล้วเดินทางเข้าเมืองดีกว่า

ร่างระหงยืนรอรถไฟฟ้าอีกสายที่ว่างกว่าสายที่แล้วเพราะเป็นสายที่ออกไปไกล เมื่อขึ้นมาได้แล้วจึงนั่งลงครุ่นคิด แต่ยังไม่ทันไรเสียงข้อความก็ดังขึ้นในกระเป๋า

หยุดยาว ลื้อกลับบ้านไหม

แม่

...........

นิด

อั๊วนัดบอดลูกเพื่อนไว้ กลับบ้านด้วย

แม่

มือเรียวปัดหน้าจอทิ้งแล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าดั่งเดิม คิ้วหนาขมวดยุ่ง นี่จะไม่ให้พักกันบ้างหรือไง เมื่อสองเดือนกลับไปแล้วเป็นไง หนุ่มนัดบอดของแม่วิ่งหนีแทบไม่ทันเมื่อเห็นเธอ

เสียงผู้ประกาศดังขึ้นก่อนถึงสถานีที่ต้องลง หญิงสาวลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเบื่อหน่าย ชีวิตของเธอคงจะมีเท่านี้สินะ ทำงาน กินข้าว กลับห้องแล้วก็นอน