บทที่ 2

เมื่อเห็นเธอเป็นแบบนี้ สีหน้าของโจวจิงเจ๋อก็ยิ่งบึ้งตึง เขาจ้องมองเธออย่างเย็นชา น้ำเสียงแฝงความเดือดดาลอยู่หลายส่วน

"ถ้าไม่มีก็ไสหัวออกไปซื้อถุงยางซะ"

ซ่งหนานซีไม่พูดอะไรสักคำ เธอก้มลงเก็บเงินบนพื้นแล้วเดินออกจากบ้านไป

หลังจากซื้อของเสร็จ เธอก็วางถุงยางไว้ที่หน้าห้อง จากนั้นก็กลับเข้าห้องตัวเองแล้วล็อกประตู

ค่ำคืนนี้ เสียงจากห้องข้าง ๆ ดังขึ้นไม่ขาดสาย

ราวกับว่าเขาจงใจเอาคืนเธอ ในขณะที่โจวจิงเจ๋อกำลังเริงรักอยู่บนเตียง เขาก็เอ่ยคำหวานกับเจียงเสวี่ยหนิงอย่างอ่อนโยนไปด้วย

"ที่รักครับ ตัวเธอหอมจัง ฉันรักเธอเหลือเกิน"

"ถ้างั้นนายก็ต้องรักฉันตลอดไป ห้ามทิ้งฉันไปไหนนะ ตกลงไหม"

ซึ่งคำหวานพวกนี้ ล้วนเป็นคำที่เขาเคยพูดตอนที่โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขนในอดีต

ตอนนั้นฐานะพวกเขายังไม่ค่อยดี ต้องอาศัยอยู่ในห้องเช่าที่กว้างไม่ถึงยี่สิบตารางเมตร แต่กลับรักกันมาก

เธอเคยจินตนาการนับครั้งไม่ถ้วนว่าจะอยู่กับโจวจิงเจ๋อจนแก่เฒ่า มีลูกชายหญิงอย่างละคน และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไป

แต่ความทรงจำเหล่านั้นกลับเหมือนภาพลวงตา ต่อให้งดงามเพียงใดก็ไม่มีวันหวนคืนกลับมาได้

เธอนอนกอดหมอนร้องไห้อยู่ทั้งคืน พอตื่นมาหมอนก็เปียกโชกไปหมด

เธอบอกตัวเองว่า 'ซ่งหนานซี นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะร้องไห้เพราะเขา'

ตอนเดินลงมาข้างล่าง ทั้งสองตื่นแล้ว ปกติผู้หญิงที่เขาพามาไม่เคยมีใครได้ค้างคืนที่นี่เลย

เจียงเสวี่ยหนิงเป็นคนแรก และเป็นเพียงคนเดียวที่ได้นั่งกินมื้อเช้าที่นี่

คนรับใช้ในบ้านดูงานยุ่งกว่าปกติมาก เธอถึงได้รู้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเจียงเสวี่ยหนิง โจวจิงเจ๋อกำลังจะจัดงานเลี้ยงวันเกิดสุดยิ่งใหญ่ให้เธอที่บ้าน

เมื่องานเลี้ยงเริ่มขึ้น เพื่อนฝูงในแวดวงสังคมต่างพากันมาร่วมงานมากมาย พวกเขาเข้าไปทักทายเจียงเสวี่ยหนิงอย่างสนิทสนม ราวกับว่าเธอคือเจ้าของบ้านตัวจริง

โจวจิงเจ๋อยิ่งให้เกียรติเธออย่างถึงที่สุด เขาจูงมือเธอไปรับคำอวยพรจากทุกคน หลังจากเธอเป่าเทียนอธิษฐานเสร็จเรียบร้อย เขาก็ทุ่มเงินก้อนโตมอบสร้อยเพชรมูลค่ากว่าสิบล้านให้

เมื่อบรรยากาศเป็นใจ ทั้งคู่ก็โอบกอดและจูบกันอย่างดูดดื่มต่อหน้าทุกคน

เสียงปรบมือดังสนั่นทั่วงาน สายตาที่ทุกคนมองมาที่ซ่งหนานซีเผยฉายความสงสารที่ไม่ปิดบังเลยสักนิด

"ได้เป็นคุณนายทั้งทีดันมาอยู่จุดนี้ได้ ก็ถือว่าน่าเวทนาจริง ๆ นะ"

"มีใครไม่รู้บ้างว่าตอนนี้เธอเป็นตัวตลกของแวดวงไฮโซ ถ้าเป็นฉันคงอายจนแทรกแผ่นดินหนีไปแล้ว"

"แต่เธอดันทำตัวเฉยชา ไม่รู้สึกรู้สาอะไรสักนิด"

เธอกระตุกริมฝีปากอย่างขมขื่น เธอผ่านความทุกข์ทรมานมามากเกินพอแล้ว เรื่องแค่นี้จะนับเป็นเรื่องใหญ่ได้ยังไง

ระหว่างงานเลี้ยงกำลังดำเนินไป จุดอับสายตาที่ไม่มีใครอยู่ เจียงเสวี่ยหนิงก็ได้เดินมาหาเธอ

"ผ่านมาทั้งวันแล้ว เธอจะไม่ถามฉันหน่อยเหรอว่าเพราะอะไร"

"ไม่มีความจำเป็นต้องรู้หรอก" ซ่งหนานซีส่ายหน้าอย่างเฉยเมย

เจียงเสวี่ยหนิงคือเพื่อนสนิทที่สุดของเธอ ดังนั้นเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น เจียงเสวี่ยหนิงจึงรับรู้ด้วยเช่นกัน

หลายปีมานี้ เจียงเสวี่ยหนิงเห็นกับตาว่าเธอทุกข์ทรมานเจียนตายแค่ไหน เห็นเธอนั่งร้องไห้จนตาแดงก่ำเมื่อเห็นรูปบนเตียงที่โจวจิงเจ๋อส่งมาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เจียงเสวี่ยหนิงก็ปวดใจจนแทบทนไม่ไหวเช่นกัน แทบจะโทรไปบอกความจริงทั้งหมดกับเขา

แต่เป็นซ่งหนานซีที่ห้ามไว้ เธอบอกว่าไม่ว่าจะทำอะไร ก็เปลี่ยนจุดจบของทั้งสองไม่ได้อยู่ดี

ตอนนี้ เจียงเสวี่ยหนิงมองเธอด้วยดวงตาที่แดงก่ำ ในแววตานั้นซ่อนอารมณ์ไว้มากมายเหลือเกิน ทำให้มองไม่ออกว่าเธอคิดอะไรอยู่

"ซ่งหนานซี เธอรู้ไหม ฉันเกลียดที่เธอเป็นแบบนี้ที่สุด เธอทำท่าเหมือนไม่แคร์อะไร เธอไม่รู้อะไรเลย เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันแอบชอบจิงเจ๋อมาตั้งนานหลายปีแล้ว

แต่ในใจเขามีแค่เธอ ฉันรู้ว่าหลายปีมานี้เธอต้องเป็นทุกข์เพราะเขา แต่เธอรู้ไหมว่าหลังจากเธอทิ้งเขาไป เขาต้องใช้ชีวิตแบบไหน

เพราะเธอ เขาดื่มเหล้าทั้งวันจนอาเจียนเป็นเลือด ขังตัวอยู่ในห้องเช่าเก่า ๆ ของพวกเธอทั้งคืน รูปของเธอเขาก็เก็บไว้ในกระเป๋าสตางค์นานเป็นปี ครั้งหนึ่งเขาโดนปล้น เขาถึงขั้นยอมโดนแทงหลายแผลเพื่อปกป้องกระเป๋าใบนั้น แค่เพราะไม่อยากให้ของแทนใจชิ้นสุดท้ายของเธอถูกแย่งไป ขนาดเขาประสบความสำเร็จแล้วแต่งเธอเข้าบ้าน พาผู้หญิงกลับมามากมาย ก็แค่ต้องการให้เธอยอมอ่อนข้อให้เขาบ้าง ขอแค่เธอบอกว่ายังรักเขา เขาก็พร้อมจะทิ้งทุกอย่างเพื่อกลับมาเริ่มต้นใหม่กับเธอ

ซ่งหนานซี คนที่รักศักดิ์ศรีอย่างเขาน่ะ ยอมลดตัวลงมาทำเพื่อเธอได้ถึงขนาดนี้เลยนะ เขาเกลียดเธอ แต่เขารักเธอมากกว่า"

พูดถึงตรงนี้ เธอก็ชะงักเล็กน้อย

"เธอรู้ไหม ฉันเองก็เกลียดเธอเหมือนกัน เกลียดที่เธอทำร้ายเขาถึงขนาดนี้แล้ว เขาก็ยังไม่ยอมตัดใจจากเธออยู่ดี

จริง ๆ แล้วจิงเจ๋อไม่ได้ตั้งใจจะเลือกฉันหรอก หลายปีมานี้ผู้หญิงที่เขาพามาทุกคนหน้าตาเหมือนเธอหมด ถึงฉันไม่เหมือนเธอเลยสักนิด แต่ฉันจะเป็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาได้นานที่สุด

เธอรู้ไหมว่าเพราะอะไร เพราะฉันหลอกเขาไง หลอกว่าไตข้างนั้นน่ะ ฉันเป็นคนบริจาคให้เขาเอง"

ซ่งหนานซีแค่ฟังนิ่ง ๆ ไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

เมื่อเห็นเธอยังเงียบ เจียงเสวี่ยหนิงก็เริ่มหายใจถี่ขึ้น ผ่านไปพักใหญ่จึงเอ่ยว่า "ซ่งหนานซี ปีนี้เธอยังไม่ได้ให้ของขวัญวันเกิดฉันเลย แต่สิ่งที่ฉันต้องการมีแค่อย่างเดียว ฉันต้องการให้เธอยกจิงเจ๋อให้ฉัน"

พอฟังถึงตรงนี้ ซ่งหนานซีเงียบไปนานมาก จนกระทั่งเจียงเสวี่ยหนิงคิดว่าเธอจะไม่ตอบแล้ว เธอก็พูดขึ้นมาว่า

"เอาสิ"

เจียงเสวี่ยหนิงยิ้มทั้งน้ำตา

"ในเมื่อจะยกให้แล้ว ก็ต้องให้แบบเด็ดขาดนะ ทำให้ในใจของเขาไม่มีเธอหลงเหลืออยู่เลยสักนิด"

เมื่อพูดจบ เธอก็ปล่อยมือที่เกาะราวบันได หลับตาลงแล้วทิ้งตัวไปข้างหลังทันที!