28

ผิดจากอาทิตย์แรกตอนมาอาศัยอยู่บ้านหลังนี้ วีณาเก็บตัวในห้องเงียบเชียบเพราะคิดถึงคุณยายจัน จนคุณพ่อต้องพาไปพบจิตแพทย์เด็ก หาทางแก้ปัญหาโดยซื้อบ้านให้คุณยายเพื่อที่ลูกสาวจะได้แวะไปเยี่ยมเยียนบ่อย ๆ

ร่วมสองเดือนกว่าวีณาจะปรับตัวได้ กลับมาร่าเริงแจ่มใส พ่วงด้วยความซุกซนเกินเด็กทั่วไป!

“เข้าบ้านเดี๋ยวนี้นะครับน้องวี ถ้าไม่ฟังพี่คราวนี้ พี่จะไม่วิ่งตามเราแล้วให้ไอ้ภีมมันมาวิ่งตามเราแทน!”

คำขู่ของเขาได้ผลชะงัด วีณารู้ดีว่าถ้าภากรมาเมื่อไรเขาจะต้องหาวิธีล่ามเธอไว้กับที่ ไม่ว่าจะด้วยวิธีอะไรแค่บรรลุเป้าหมายคำสั่งของคุณพ่อ

ทันใดนั้นเอง พื้นหญ้าดังกรอบแกรบทำให้สองคนมองขวับตามเสียง ไม่รู้ว่าเป็นเสียงของอะไร เด็กน้อยตาไวมองเห็นบางอย่างผ่านตาไป จึงผลักเอวของเขาเบา ๆ ไม่ให้บังเจ้าสิ่งแปลกปลอมทางด้านหลัง

“พี่ภาม... ไข่อะไรเต็มเลย...?”

“ไม่ต้องยุ่งเลยเราน่ะ เดี๋ยวพี่เรียกลุงอ่อนมาดูนะครับ” เขาพูดทันทีมือจับประคองบ่ามนไว้อย่างหวงแหน ด้วยกลัวอันตรายจะเกิดขึ้นกับเธอ เด็กน้อยสุดแสบก็ไม่สนทำคอยื่นคอยาว แม้ด้วยความสูงแค่เอวของเขาเท่านั้น

“ห้ามซนแล้วนะครับ เราบาดเจ็บหรือเป็นอะไรขึ้นมา คุณอาว่าพี่ ตีพี่ทำไงฮึ...”

“วีก็ตีคุณพ่อกลับไงคะ ป้าบใหญ่ ๆ เลยกล้ามาตีพี่ภีมพี่ภามของวีได้ไง”

“ตีไม่ได้นะ เราเป็นลูก... ตีพ่อตีแม่ไม่ได้นะครับ” คนพี่ตั้งใจสั่งสอนน้องที่เงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มทะเล้น

“วีเชื่อพี่ภามก็ได้... อ่ะ... ไม่วิ่งละเราเข้าบ้านกันดีกว่าเนอะ”

ได้ยินแล้วภาคินจึงค่อยปล่อยเด็กน้อย พอเธอพยักหน้าหงึกหงักอย่างว่านอนสอนง่าย เขายกมือขึ้นวางบนศีรษะเล็กเต็มฝ่ามือ แววตาคู่คมเข้มประกายอ่อนลง

“ถ้าอย่างนั้นเราเข้าบ้านกันนะครับ ไปนั่งดูทีวี ระบายสีกับพี่นะ ในบ้านมีขนมมีคุกกี้อร่อย ๆ ด้วย”

อย่างไรเสียวีณาก็เป็นแค่เด็กไม่ประสีประสา เขาไม่ควรถือโกรธเธอเลย

“ค่ะพี่ภาม วีไม่ซนแล้วค่ะ เราไประบายสีกัน”

“ไปครับ” วงหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มกับความน่ารักของเด็กน้อย แต่วีณาก็คือวีณา! เธออาศัยทีเผลอผลักตัวออก กระโจนเข้าหากองไข่อย่างตื่นเต้น

“เฮ้ย! ไข่งูแน่เลยพี่ภีม... ไปเรียกป้า ๆ ลุง ๆ มาดูเร็ว”

“เอ้า! น้องวี ออกมาเลยนะ พี่บอกแล้วว่าอย่าไปยุ่ง!” เด็กหนุ่มพูดพลันก้าวไปจับบ่ามนไว้แน่นให้เธอไปอยู่ข้างหลังเขาอย่างเดิมอย่างกล้าหาญ “ไข่งู! พี่ภามม พี่เคยเห็นไหม? ไปดูกันก่อนน”

“น้องวีรู้ได้ไงว่าเป็นไข่งู…?” เขาเลิกคิ้วขึ้นถามอย่างสงสัย

“รู้สิ... มันเป็นวงรีเห็นไหม? แถวบ้านคุณยายมีเยอะแยะ”

ภากรไม่เชื่อหูตัวเองสักเท่าไร บ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าหลังนี้จะมีคนสวนคอยดูแลเป็นอย่างดี มันไม่น่ามีอะไร ทว่าพอหรี่ตาเล็กลงพิจารณา

ไข่สีขาวเป็นวงรีจำนวนสิบกว่าฟองขนาดไม่เท่ากัน ลักษณะของมันไม่เชิงว่าเป็นเปลือกแข็งเพราะมีรอยบุบตรงหัวและท้าย บางในยวบไปครึ่งฟอง

แซ่ก แซ่ก...

“น้องวี! หลบ...!” เร็วกว่าความคิด มือหนายกขึ้นปัดสิ่งแปลกปลอมที่พุ่งเข้าใส่ตามสัญชาตญาณความเป็นแม่ของมัน เขารู้สึกถึงความเจ็บแล่นปร้าดบนท่อนแขนเหนือข้อมือ รอยเขี้ยวและเลือดไหลซึมออกมาปรากฏพร้อมตัวการที่ถูกจับหมับ!

ชายหนุ่มเบิกตากว้างมองความช่ำชองว่องไวของเด็กสาว มือเล็ก ๆ จับหัวจับหางไว้คนละทาง

“พี่ภามทำอะไรเนี่ย!? เจองูต้องนิ่งสิ ขยับตัวพรวดพราดแบบนี้โดนกัดตายห่า ตาย ๆ ดีนะไม่เจองูเห่าช้าง... พี่ได้ตายคาที่” ปากเล็ก ๆ ต่อว่าเขาซึ่งใช้ตัวเป็นเครื่องกำบังเธออย่างไม่คิดหน้าหลังอะไรเลย ก่อนที่เธอจะส่งเสียงขอความช่วยเหลือ

“ซ่อยข่อยแหน่ ๆ! ลุงอ่อนน ป้าอรร!”

เท่านั้นเอง! พ่อบ้านแม่บ้านรีบเร่งรุดเข้ามาดูคนเจ็บที่เอาแต่นั่งหัวเราะ ต่างคนร้องวี้ดว้ายตกใจ พอพบคุณหนูตัวน้อยกำหัวกำหางงูเห่าตัวเบ้อเริ่มไว้ในอุ้งมือ

--------

ภาคินไม่เคยลืมเด็กสาวสุดแสบที่ทำให้เขาเหน็ดเหนื่อยได้ทุกวัน เธอสามารถจับสัตว์ร้ายในบ้านได้หากมันหลุดมาโดยบังเอิญ ทำกับข้าวอร่อย งานบ้านงานเรือนก็เก่งไม่แพ้พวกเขา ยังพูดภาษาอีสานเข้าใจกันกับแม่บ้านพ่อบ้านคนขับรถ เพราะว่าแม่ของเธอเป็นสาวร้อยเอ็ด บ้านเกิดเมืองนอนตั้งอยู่ในถิ่นธุรกันดารก่อนกลับมาอยู่กับคุณพ่อจนถึงทุกวันนี้

ซ่อยข่อยแหน่ ๆ! ได้ยินทีไร เขากับพี่ชายเผลอหัวเราะเสียงเล็ก ๆ แสนน่ารักน่าชังทุกที

ชายหนุ่มทอดความคิดผ่านเสียงดังกระหึ่มของวงดนตรี จังหวะสนุกสนานจากนักร้องคนสวยบนเวทีกลางคลับขนาดใหญ่ฟังรื่นหู ขณะแววตาคู่คมกระทบแสงหลากสี เหม่อมองไปข้างหน้าอย่างล่องลอยไร้จุดหมาย

เขาดื่มและยิ้มบนเก้าอี้หน้าบาร์ โดยมีเพื่อนหนุ่มคนสนิทยืนซดเหล้าย้อมใจข้าง ๆ

“ใครวะแฟนคุณวีณา? แล้วนี่มึง... ไม่แดกเหล้าเป็นเพื่อนกู มานั่งซดโค้กย้อมใจเนี่ยนะ?” พชรถามอย่างไม่สบายใจนัก พอคนใกล้ตัวดูเศร้าเหงาหงอยอย่างสังเกตได้ชัด ถึงภาคินไม่ใช่คนพูดเยอะนักในนอกเวลางาน อยากทำอะไรเขาก็ทำ