27

แววตาคู่สวยท้าทายบอกเธอไม่กลัวอะไรเลยสักอย่างบนโลกนี้ ขณะหน้าอกอวบอัดที่ยอมให้เขาดูดดื่มมาหลายคราเบียดแน่นอยู่บนเนื้อกาย ชายแข็งแรงดีถ้าจะให้ต่อเขาก็พร้อมเสมอ ภากรกำลังมีความสุขเท่ากันกับเธอที่ขยับตัวเบา ๆ แต่คงไม่ได้ลงไปถึงจุดหมายเมื่อสองฝ่ามือจับสะโพกงอนไว้อย่างรั้งรอ

“พี่จะดูแลวีให้ดีกว่าเดิมนะครับ... พี่สัญญา พี่ภีมรักน้องวีนะครับ...”

ใบหน้าสดสวยชะงักนิ่ง กับคำที่คงไม่ได้ยินบ่อยนัก แก้มขาวนวลซับสีเลือดส่ายไปมา ขยับเข้าหากรามแกร่ง เธอจูบเขาเบา ๆ ค่อยพูด

“วีก็รักพี่ภีมค่ะ”

หัวใจชายหนุ่มล้นทะลักด้วยอารมณ์ปิติยินดี เขาวางมือล้อมวงหน้าหวาน ความในใจที่กักเก็บมันมาตลอดนับหลายสิบปีส่งผ่านอ้อมกอด

“หยุดทำตัวหมกมุ่นแล้วเราไปเที่ยวไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันดีกว่านะ วีอยากกินไรครับ?”

ใบหน้าสดสวยตื่นตระหนกเพียงเพราะคนหื่น! พูดเรื่องของกินเพื่อเอาใจเธอ

“หืมมม? ตามใจเพราะได้วีเป็นเมีย อะไรกันเมื่อก่อนไม่เห็นตามใจ”

“พี่ภีมน่ะร้ายกาจจะตาย ไม่ตามใจวีเลย วีจะไปอยู่กับพี่ภามใช่ไหม?” เขาเลียนเสียงเล็ก ๆ ของเด็กสาวตัวน้อย ใจรุ่มร้อนริษยาน้องชายอยู่บ้าง ในขณะที่ตัวเขาเองก็รักน้องชาย... เท่ากับที่รักวีณา

“ต้องตามใจให้ได้ตลอดนะคะ ไม่ใช่พรุ่งนี้กลายเป็นผู้ชายหลอกลวง กลับไปเข้าพรรคเข้าพวกคุณพ่ออีกล่ะ”

“เข้าทางพ่อเลยได้ลูกเสือมากินไง...”

ภากรหัวเราะไม่รู้รอบที่เท่าไร มือล็อคเอวคอดไว้ไม่ให้เธอได้เล่นซุกซน พอดีกับที่เธอนึกเรื่องบางอย่างขึ้นได้

“ตกลง... ที่พ่อถามว่ามีปัญญาหาสินสอดมาขอวีเหรอ พี่ภีมตอบพ่อว่าไงคะ?” 

ชายหนุ่มกลอกตาไปมาค่อยบอก “ก็ตอบว่า... ไม่มีหรอกครับเงินเป็นร้อยล้านพันล้าน คุณอาไปหาลูกเขยที่มีเงินมากกว่าคุณอาเถอะครับ”

“แค่นั้น?”

ดวงตาคู่สวยจรดตรงกรามแกร่งรอคำตอบของเขาอย่างใจจดใจจ่อ ไม่มีทางที่เธอจะเชื่อว่าความจริงมีเท่านั้น...

“พี่ไม่มีเงินมากมายขนาดนั้นคงทำได้แค่อยู่ตรงนี้ พี่จะดูแลวีไปตลอดเพราะพี่มีให้แค่ชีวิต... ไม่รู้ว่ามันตีเป็นราคาได้เท่าไร คุณพ่อให้ราคาชีวิตพี่เท่าไรก็เท่านั้นแหละครับ...”

วีณายกมือป้องปาก หน้าตะลึงเพียงเพราะแววตาคู่คมระรื้นประกาศถึงความรักอย่างท่วมท้น ทำให้เธอส่งเสียงดัง

“ว๊ายตาย คนอะไรช่างพูด... ดูพูดเข้าสิ”

“พี่พูดจริงครับ... วีรักใครพี่ก็รัก”

นี่แหละผู้ชายของเธอ! วีณาไม่ใช่คนพูดเก่งเท่าเขาจึงได้แค่ส่งยิ้มผ่านดวงหน้าแย้มเยื้อนพึงพอใจ

“ในอนาคตถ้าวีมีลูกมีสามี พี่ก็จะดูแลพวกเขาด้วย วันไหนวีไม่สบายหรือใครทำร้ายวีพี่จะคอยปกป้องวีเสมอ วีเข้าใจหัวใจพี่ภีมแล้วนะครับ ไม่ใช่ว่าพี่ไม่อยากตามใจ”

ใบหน้าแดงซ่านบอกความรู้สึกของเธอเช่นกัน เธอเลื่อนฝ่ามือเล็กขึ้นลูบแก้มเขาอย่างเอ็นดู อีกข้างวางทาบอยู่บนอกซ้ายรับรู้ได้ถึงบางอย่างกำลังเต้นตุบดังแทบทะลักออกมานอกอก

“ขอบคุณนะคะที่รักวี แบบนี้... พี่ภีมคงต้องตกเป็นทาสวีไปตลอดชาติแล้วล่ะ” พูดพลางยิ้มทะเล้น ก่อนกระหวัดปลายลิ้นชิมริมฝีปากหนาลวก ๆ จนเจ้าตัวสะดุ้ง เหมือนโดนสัตว์น่ารักสักตัวเลียปากเข้าและเขาชอบ!

จากนั้นสาวน้อยแสนร้ายก็ผลุบหายเข้าผ้าห่ม เคลื่อนตัวลงที่ต่ำจับอาวุธร้ายเข้าเต็มกอบเต็มกำมือ ร่างหนาสะดุ้งกดหน้าท้องเป็นลอนหนาตัวแข็งเกร็ง

“อูยย... ซี้ด... น้องวีอย่าซนครับ พอเหอะ พี่จะคางเหลืองแล้วเนี่ย”

ไร้ประโยชน์ในคำปราม คิ้วเข้มหนาขมวดมุ่นเรียงชิดกันทันทีที่ปากเล็กชุ่มฉ่ำเข้าครอบครองกายชาย ลิ้มเลียตรงปลายหัว ก่อนดูดอมอย่างกับว่าชื่นชอบไอศกรีมแท่งโต ฝ่ามือหนากำผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ก่อนเลิกผ้าห่มออกจากก้อนกลมที่ขยับไปมา

เขากลัวว่าเธอจะร้อน... ขณะเรือนกายเต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนา 

หญิงสาวยอมคายท่อนกลมออก ปาดปลายนิ้วรอบขอบปากจนสะอาดเกลี้ยง ด้วยความเกรงใจสถานที่นอกบ้านตัวเอง เธอยังอุตส่าห์ถาม

“พี่ภามนอนอยู่หรือเปล่า?”

ชายหนุ่มส่ายหน้าไปมา ผลัดกลายร่างเป็นเสือร้ายจับเธอลงนอนราบค่อยตอบ

“รุ่นนั้นถ้านอนน่ะไม่ตื่น กริ่งไฟไหม้คอนโดฯ ดังก็คงจะไม่ตื่นครับ มาเถอะทูนหัวของพี่ภีม... อยากได้พี่จัดหนักให้...”

-----------

“น้องวี ๆ! ไปไหนครับ? รอพี่ภามก่อน อย่าวิ่งสิครับ น้องงวี้!” เสียงตะโกนเรียกดังไล่หลังเด็กน้อยตัวกระจ้อยร่อย

เด็กหญิงวีณากลับมาสู่อ้อมอกพ่อได้ไม่กี่เดือน ทำแม่บ้านพ่อบ้านปวดหัวกันไปหมด ตกเป็นภาระของสองแฝดหนุ่ม พวกเขาช่วยดูแลเธอสลับกับคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวยังหนุ่มด้วยอายุวัยยี่สิบห้าปีและคุณปู่คุณย่า ตอนนี้ต่างคนสิ้นฤทธิ์หมดแรงไปบนโซฟากลางบ้านด้วยความไม่เคยมีลูกหลานมาก่อน

ผ่านสวนหลังบ้านซึ่งได้รับการตัดแต่งเป็นอย่างดี พุ่มไม้รูปสัตว์ ไดโนเสาร์เอาใจคุณหนูตัวน้อย น้ำพุในสวนหย่อมล้อมรอบด้วยซุ้มดอกไม้หลากสีละลานตา

เสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นตัวเก่งสำหรับเตะบอลปลิวลู่ไปตามลมพร้อมรองเท้าแตะหนีบคู่หนึ่ง เธอส่งเสียงหัวเราะคิกคัก บ้างวิ่งบ้างกระโดดประสาเด็กซุกซน เติบโตมาจากบ้านนอกกับคุณยาย ขุดดินขุดทรายเล่นเป็นกิจวัตร พอได้มาอยู่กับคุณพ่อในบ้านหลังใหญ่วิ่งเล่นได้ทั้งวัน จะไม่ให้ตื่นตาตื่นใจคงแปลก

“น้องวี! รอพี่ก่อน จะรีบไปไหนเล่า!”

ภาคินไม่เลิกตะเบ็งเสียงจนตัวเขาเองเริ่มเจ็บแสบลำคอ ขณะวิ่งตามไปอย่างทุลักทุเล ถึงความสูงกว่าหนึ่งร้อยห้าสิบเซนติเมตรสำหรับเด็กสิบขวบก็นับว่าสูงสมวัยทำให้ก้าวขาได้ยาวกว่า กลับวิ่งตามเด็กห้าขวบไม่ทัน

วีณายิ่งสนุกสนานพอเห็นอย่างนั้น เธอเป็นนักกีฬาประจำโรงเรียนนานาชาติและงานวิ่งคืองานโปรดของเธอ! ขาเล็ก ๆ ย่ำผ่านพื้นหญ้าไปถึงต้นไม้ใหญ่ริมบ่อน้ำ ต้นจิกทะเลทนแดดทนลมทรงพุ่มเป็นชั้นสวยปลูกไว้ในสวนหลังบ้าน ถัดไปนั้นเป็นพุ่มไม้ใหญ่เรียงเป็นแถวแนวยาว เด็กน้อยรีบแทรกตัวเข้าไป

ภาคินหยุดยืนหายใจหอบเหนื่อย ยกมือปาดเหงื่อบนหน้าผาก

“นี่...! ไปแอบทำไม ออกมาเลยนะพี่เห็นนะน้องวี” พลันยกปลายนิ้วชี้ไปข้างหน้าตวาดกร้าว “น้องวี! พี่โมโหแล้วนะ ออกมาเดี๋ยวนี้เลยนะครับ!”

“โธ่... คนอะไรทำไมตาไวจัง” เธอผ่อนลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย ค่อยออกมาจากพุ่มไม้เงยหน้ามองพี่ชายต่างสายเลือดในคราบเพื่อนเล่น