29

“ไม่อยากกินเหล้า ตื่นมาแล้วปวดหัว” พูดพลันผ่อนลมหายใจหนัก เขาก้มหน้าลงมองน้ำในแก้ว ประสานมือไว้บนโต๊ะ คิดไม่ตกว่าควรทำยังไงต่อไปดี แทนที่จะสนใจสาว ๆ  

บาร์เทนดี้หุ่นนางแบบขายาวชะลูดด้วยส้นสูงแหลม แต่งหน้าฉูดฉาดใส่เดรสหูกระต่าย ล่อตาตะเข้ด้วยจุกกลมตรงก้นงอน และถุงน่องตาข่ายดำ

“คิดถึงน้องวีล่ะสิ มิน่า... ทำหน้าเป็นหมาหงอย”

“เปล่าเลย” โกหกทั้งเพ... ที่จริงแล้วปาร์ตี้น้องกระต่ายในค่ำคืนนี้มันน่าเบื่อชะมัด!

“เห็นอยู่ว่าน้ำตาตกในเพราะน้องมีแฟนแล้ว แหม... ทีตัวเองมีล่ะ”

ภาคินชะงักกึก มองเพื่อนอย่างแค้นเคือง ยกแก้วกระดกดื่มน้ำหวานซ่าต่างน้ำตา โดยไม่แตะต้องเครื่องดื่มมึนเมาสักอย่าง ต่อให้อีกคนเซ้าซี้เท่าไรเขาก็ไม่ดื่มมัน   

เผื่อว่าเขาอาจต้องขับรถ... เผื่อว่าเธอจะโทรเรียกขอความช่วยเหลือ เผื่อว่า...

“นางงอนซะขนาดนั้น ไม่โทรมาเรียกหรอกน่ะ กิน ๆ เข้าไปเถอะเหล้า สักแก้วมามะ เป่าไม่ขึ้นแน่นอนเชื่อกู” พชรพาดแขนผ่านบ่ากว้างอย่างสนิทสนม จากนั้นก็เปิดบทสนทนาเรื่องอื่นแทนการถามว่าใครคือผู้โชคดีของคุณหนูพันล้าน จนเจ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นบ้าง

ภาคินกลับมาพูดคุยกับเพื่อนในเรื่องทั่วไป สัพเพเหระข่าวสารบ้านเมือง ล่วงเลยเวลามาหลายชั่วโมงแล้วเขาสะบัดข้อมือขึ้นดูนาฬิกา

“อยู่ไม่นานนะไอ้เพชร กูกลับก่อน สักพักพวกนั้นคงมา มึงดื่มกับพวกมันไปละกัน” 

“อ้าว... ไหงงั้น ทิ้งกูไว้กับพวกไอ้แจ๊คอีกละ”

ในบรรดากลุ่มแก๊งที่เรียนจบโรงเรียนนานาชาติมาด้วยกัน ชวนกันมาเที่ยวผู้หญิงคงมีอยู่แค่ห้าถึงหกคน ต่างคนกำลังเดินทางมาด้วยความที่เลิกงานช้าสักหน่อย พชรอุตส่าห์มาเป็นเพื่อนย้อมใจดันโดนทิ้งคงจะต้องบ่น

“ทีตอนโทรล่ะจิกจัง พอมาดริ้งแล้วรีบ เออ ๆ ไปไหนก็ไป ๆ” คนพูดโบกมือไล่ แต่พอเจ้าตัวยังทำหน้านิ่ง พชรเลยพูดเองเออเอง “เฮ้ย! เดี๋ยวนะ... หรือว่าสาวมึงไม่มาเลยทำงอน เอ๊ะ แต่กูว่าไม่น่าใช่”

“เปล่า... กูเบื่อ” เขาหมายความแบบนั้น ไม่ใช่เพราะแฟนสาวเลย บางคืนหากว่านาเดียร์ไม่มีเวลาแวะเวียนมาโต๊ะของเขาและเพื่อนเพราะไม่ได้เปิดดื่มให้น้อง ๆ เขาเข้าใจได้ว่าเธอต้องทำงาน อย่างน้อยมันก็งานสุจริตแค่ทักทายลูกค้าล่าดื่มบ้าง มีเงินเดือนประจำร่วมกับนักดนตรี

“เรียกเด็กมานั่งเป็นเพื่อนคุยสักคนมะ กูจ่ายเอง” คนชวนทำใจป๋าเพราะเห็นเพื่อนไม่สบายใจ พอดีกับที่น้องกระต่ายขาวชงเหล้าให้เขาฉีกยิ้มหวาน

“ขอบคุณจ้ะ คนสวย น้อง... เอมี่”

บนเสื้อสีขาวดำมีป้ายชื่อน่ารักบอกหลังจากที่แม่กระต่ายน้อยแสนยั่วยวนวางแก้วลงบนจานรองแก้ว หนุ่ม ๆ แต่ละคนไม่ได้สนใจค็อกเทลสีสวยเลย แม้แต่พชรที่หันไปจีบน้องค่อยกลับมาเซ้าซี้เขาอีกรอบ

“งั้นมาสักแก้วมา... ก่อนกลับ”

“กินเหล้าไม่ขับรถครับ” มือหนายกแก้วไปชนด้วยแววตาแน่วแน่ เขาดื่มมันจนหมดเป็นแก้วสุดท้าย

“ระวังลงพุงนะ กินโค้กมาก ๆ น้ำตาลเข้ากระแสเลือดติดลึกแล้วเลิกยาก”

“เออ...” คนตอบกลืนน้ำอึกใหญ่หลับตาปี๋เพราะแสบคอ ลุกพรวดจากเก้าอี้ทรงสูง “กลับก่อนนะ”

“อ้าว! เฮ้ย ๆ รีบไปไหนวะ?”                            

ภาคินแค่ทิ้งเพื่อนไว้ตรงนั้น ด้วยเขามีเรื่องต้องทำ ยังเพิ่งคิดได้ว่าเวลาไหนก็คือเวลางาน! พชรเองก็ไม่ใช่คนคุยยากเพราะโดนทิ้งเป็นประจำ

ผ่านเสียงเซ็งแซ่ของผู้คนและเสียงดนตรีที่ทำให้หัวสมองอื้ออึงเล็กน้อย ชายหนุ่มกระชับเสื้อสูทกันหนาวตัวโตให้เข้าที่ เดินออกจากร้านไปไว ๆ จนเกือบจะวิ่ง รับกุญแจจากเด็กรับรถข้างหน้าเขาก็ยังรีบร้อน บึ่งคันเร่งแรงกลับบ้าน แวะซื้ออาหารระหว่างทางหลายอย่าง ไม่ลืมซื้อข้าวเช้าเผื่อพี่ชายและเจ้านายสาว ผลไม้ นม ขนมปัง ของโปรดเธอ

ภาคินแน่ใจว่าเขาไม่ลืมสักอย่างเดียว แต่ลืมไปว่าทิ้งคนข้างหลังไว้มากกว่าหนึ่งคน...

----------

“เราจบกันแค่นี้เถอะ ผมงานยุ่ง ไม่มีเวลาว่างมาดูแลเทคแคร์เดียร์” เขาพูดแล้วเดินไป นั่นทำให้ทั่วทั้งวงหน้าหวานงามใต้เครื่องสำอางเข้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคำถาม เมื่อมันเป็นไปไม่ได้เลย!

เธอพยายามที่จะสาวเท้าก้าวตามชายหนุ่มซึ่งไม่ละฝีเท้าลงอย่างเคย ยิ่งกระโปรงทรงแคบของเดรสสีดำทำให้ขยับตัวได้ไม่เร็วนัก ง่ายกับคนข้างหน้าให้เร่งฝีเท้าหนี

“พี่ภาม! เราเจอหน้ากันแทบทุกวันนะ สามเดือน... สามเดือนจริง ๆ จู่ ๆ พี่มาเป็นแบบนี้เดียร์ไม่เข้าใจ”

“ผมไม่ไปหาคุณอีกแล้ว... เบื่อ...”

เบื่อ! เป็นคำครอบคลุมความหมายได้ดี หลายวันมานี้ภาคินลืมไปเสียสนิทว่าต้องรับนักร้องสาวกลับมาด้วยกันยังลืมที่จะบอกเลิกเธอดี ๆ เขาแค่หายไปเลยไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบไลน์และข้อความใดทั้งสิ้น

เขาไม่มีคำตอบที่ดีกว่านั้นให้เธอหรอก เธอก็แค่... ยอมรับความจริงไม่ได้...

“เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะคะ เดียร์จะไม่เลิกกับพี่ มันไม่แฟร์เลยนะ” เสียงหวานสั่นเครือเฝ้าขอคำตอบพร้อมตัดพ้อต่าง ๆ นา ๆ

เจ้าของร่างสูงสง่าในเชิ้ตลายทางสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสแล็ค รองเท้าราคาแพงเป็นเงามันก้าวเดินไปอย่างว่องไวด้วยท่าทีนิ่งขรึม เฉยเมยต่อโลกเป็นเรื่องปกติของเขา

ชายหนุ่มเขาอาจเสียดายอยู่บ้างกับการต้องเลิกทำเรื่องเดิม ๆ ที่กลายเป็นน่าเบื่อหน่ายขึ้นมา เพราะมันไม่มากเท่ากับการต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง ไม่มากพอกับการต้องเสียหญิงสาวอีกคน...