Se connecterPartager
29
Date de publication:
2026-01-13 21:50:40“ไม่อยากกินเหล้า ตื่นมาแล้วปวดหัว” พูดพลันผ่อนลมหายใจหนัก เขาก้มหน้าลงมองน้ำในแก้ว ประสานมือไว้บนโต๊ะ คิดไม่ตกว่าควรทำยังไงต่อไปดี แทนที่จะสนใจสาว ๆ
บาร์เทนดี้หุ่นนางแบบขายาวชะลูดด้วยส้นสูงแหลม แต่งหน้าฉูดฉาดใส่เดรสหูกระต่าย ล่อตาตะเข้ด้วยจุกกลมตรงก้นงอน และถุงน่องตาข่ายดำ
“คิดถึงน้องวีล่ะสิ มิน่า... ทำหน้าเป็นหมาหงอย”
“เปล่าเลย” โกหกทั้งเพ... ที่จริงแล้วปาร์ตี้น้องกระต่ายในค่ำคืนนี้มันน่าเบื่อชะมัด!
“เห็นอยู่ว่าน้ำตาตกในเพราะน้องมีแฟนแล้ว แหม... ทีตัวเองมีล่ะ”
ภาคินชะงักกึก มองเพื่อนอย่างแค้นเคือง ยกแก้วกระดกดื่มน้ำหวานซ่าต่างน้ำตา โดยไม่แตะต้องเครื่องดื่มมึนเมาสักอย่าง ต่อให้อีกคนเซ้าซี้เท่าไรเขาก็ไม่ดื่มมัน
เผื่อว่าเขาอาจต้องขับรถ... เผื่อว่าเธอจะโทรเรียกขอความช่วยเหลือ เผื่อว่า...
“นางงอนซะขนาดนั้น ไม่โทรมาเรียกหรอกน่ะ กิน ๆ เข้าไปเถอะเหล้า สักแก้วมามะ เป่าไม่ขึ้นแน่นอนเชื่อกู” พชรพาดแขนผ่านบ่ากว้างอย่างสนิทสนม จากนั้นก็เปิดบทสนทนาเรื่องอื่นแทนการถามว่าใครคือผู้โชคดีของคุณหนูพันล้าน จนเจ้าตัวอารมณ์ดีขึ้นบ้าง
ภาคินกลับมาพูดคุยกับเพื่อนในเรื่องทั่วไป สัพเพเหระข่าวสารบ้านเมือง ล่วงเลยเวลามาหลายชั่วโมงแล้วเขาสะบัดข้อมือขึ้นดูนาฬิกา
“อยู่ไม่นานนะไอ้เพชร กูกลับก่อน สักพักพวกนั้นคงมา มึงดื่มกับพวกมันไปละกัน”
“อ้าว... ไหงงั้น ทิ้งกูไว้กับพวกไอ้แจ๊คอีกละ”
ในบรรดากลุ่มแก๊งที่เรียนจบโรงเรียนนานาชาติมาด้วยกัน ชวนกันมาเที่ยวผู้หญิงคงมีอยู่แค่ห้าถึงหกคน ต่างคนกำลังเดินทางมาด้วยความที่เลิกงานช้าสักหน่อย พชรอุตส่าห์มาเป็นเพื่อนย้อมใจดันโดนทิ้งคงจะต้องบ่น
“ทีตอนโทรล่ะจิกจัง พอมาดริ้งแล้วรีบ เออ ๆ ไปไหนก็ไป ๆ” คนพูดโบกมือไล่ แต่พอเจ้าตัวยังทำหน้านิ่ง พชรเลยพูดเองเออเอง “เฮ้ย! เดี๋ยวนะ... หรือว่าสาวมึงไม่มาเลยทำงอน เอ๊ะ แต่กูว่าไม่น่าใช่”
“เปล่า... กูเบื่อ” เขาหมายความแบบนั้น ไม่ใช่เพราะแฟนสาวเลย บางคืนหากว่านาเดียร์ไม่มีเวลาแวะเวียนมาโต๊ะของเขาและเพื่อนเพราะไม่ได้เปิดดื่มให้น้อง ๆ เขาเข้าใจได้ว่าเธอต้องทำงาน อย่างน้อยมันก็งานสุจริตแค่ทักทายลูกค้าล่าดื่มบ้าง มีเงินเดือนประจำร่วมกับนักดนตรี
“เรียกเด็กมานั่งเป็นเพื่อนคุยสักคนมะ กูจ่ายเอง” คนชวนทำใจป๋าเพราะเห็นเพื่อนไม่สบายใจ พอดีกับที่น้องกระต่ายขาวชงเหล้าให้เขาฉีกยิ้มหวาน
“ขอบคุณจ้ะ คนสวย น้อง... เอมี่”
บนเสื้อสีขาวดำมีป้ายชื่อน่ารักบอกหลังจากที่แม่กระต่ายน้อยแสนยั่วยวนวางแก้วลงบนจานรองแก้ว หนุ่ม ๆ แต่ละคนไม่ได้สนใจค็อกเทลสีสวยเลย แม้แต่พชรที่หันไปจีบน้องค่อยกลับมาเซ้าซี้เขาอีกรอบ
“งั้นมาสักแก้วมา... ก่อนกลับ”
“กินเหล้าไม่ขับรถครับ” มือหนายกแก้วไปชนด้วยแววตาแน่วแน่ เขาดื่มมันจนหมดเป็นแก้วสุดท้าย
“ระวังลงพุงนะ กินโค้กมาก ๆ น้ำตาลเข้ากระแสเลือดติดลึกแล้วเลิกยาก”
“เออ...” คนตอบกลืนน้ำอึกใหญ่หลับตาปี๋เพราะแสบคอ ลุกพรวดจากเก้าอี้ทรงสูง “กลับก่อนนะ”
“อ้าว! เฮ้ย ๆ รีบไปไหนวะ?”
ภาคินแค่ทิ้งเพื่อนไว้ตรงนั้น ด้วยเขามีเรื่องต้องทำ ยังเพิ่งคิดได้ว่าเวลาไหนก็คือเวลางาน! พชรเองก็ไม่ใช่คนคุยยากเพราะโดนทิ้งเป็นประจำ
ผ่านเสียงเซ็งแซ่ของผู้คนและเสียงดนตรีที่ทำให้หัวสมองอื้ออึงเล็กน้อย ชายหนุ่มกระชับเสื้อสูทกันหนาวตัวโตให้เข้าที่ เดินออกจากร้านไปไว ๆ จนเกือบจะวิ่ง รับกุญแจจากเด็กรับรถข้างหน้าเขาก็ยังรีบร้อน บึ่งคันเร่งแรงกลับบ้าน แวะซื้ออาหารระหว่างทางหลายอย่าง ไม่ลืมซื้อข้าวเช้าเผื่อพี่ชายและเจ้านายสาว ผลไม้ นม ขนมปัง ของโปรดเธอ
ภาคินแน่ใจว่าเขาไม่ลืมสักอย่างเดียว แต่ลืมไปว่าทิ้งคนข้างหลังไว้มากกว่าหนึ่งคน...
----------
“เราจบกันแค่นี้เถอะ ผมงานยุ่ง ไม่มีเวลาว่างมาดูแลเทคแคร์เดียร์” เขาพูดแล้วเดินไป นั่นทำให้ทั่วทั้งวงหน้าหวานงามใต้เครื่องสำอางเข้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและคำถาม เมื่อมันเป็นไปไม่ได้เลย!
เธอพยายามที่จะสาวเท้าก้าวตามชายหนุ่มซึ่งไม่ละฝีเท้าลงอย่างเคย ยิ่งกระโปรงทรงแคบของเดรสสีดำทำให้ขยับตัวได้ไม่เร็วนัก ง่ายกับคนข้างหน้าให้เร่งฝีเท้าหนี
“พี่ภาม! เราเจอหน้ากันแทบทุกวันนะ สามเดือน... สามเดือนจริง ๆ จู่ ๆ พี่มาเป็นแบบนี้เดียร์ไม่เข้าใจ”
“ผมไม่ไปหาคุณอีกแล้ว... เบื่อ...”
เบื่อ! เป็นคำครอบคลุมความหมายได้ดี หลายวันมานี้ภาคินลืมไปเสียสนิทว่าต้องรับนักร้องสาวกลับมาด้วยกันยังลืมที่จะบอกเลิกเธอดี ๆ เขาแค่หายไปเลยไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบไลน์และข้อความใดทั้งสิ้น
เขาไม่มีคำตอบที่ดีกว่านั้นให้เธอหรอก เธอก็แค่... ยอมรับความจริงไม่ได้...
“เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องนะคะ เดียร์จะไม่เลิกกับพี่ มันไม่แฟร์เลยนะ” เสียงหวานสั่นเครือเฝ้าขอคำตอบพร้อมตัดพ้อต่าง ๆ นา ๆ
เจ้าของร่างสูงสง่าในเชิ้ตลายทางสีน้ำเงินเข้ม กางเกงสแล็ค รองเท้าราคาแพงเป็นเงามันก้าวเดินไปอย่างว่องไวด้วยท่าทีนิ่งขรึม เฉยเมยต่อโลกเป็นเรื่องปกติของเขา
ชายหนุ่มเขาอาจเสียดายอยู่บ้างกับการต้องเลิกทำเรื่องเดิม ๆ ที่กลายเป็นน่าเบื่อหน่ายขึ้นมา เพราะมันไม่มากเท่ากับการต้องสูญเสียความเป็นตัวของตัวเอง ไม่มากพอกับการต้องเสียหญิงสาวอีกคน...
Dernier chapitre
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 41
ภากรไม่ว่าอย่างไรก็รัก ต่อให้เธอมีความคิดอยากนอนกับผู้ชายสองคนพร้อมกัน! เธอกอดเขาขอโทษเขาที่มีความคิดแบบนั้น และเธอรักภาคินมากแค่ไหน ก่อนขยับไปกอดแฝดคนน้องด้วยท่าทางเหมือนแมวอ้อน“นี่... น้องวีไม่ต้องทำขนาดนี้ก็ได้นะครับ พี่ไม่โกรธอะไรมันแล้ว เรากลับไปนอนห้องเราเถอะนะ”ถ้าเธออยู่ต่อก็คงทนไม่ไหวแน่ ตาคมจรดมองอกอวบอัด ลอบกลืนน้ำลายลงคอแห้งผาก แต่ไม่วายว่าประสาเขาที่เคยเห็นเธอเป็นเด็กสาวตัวน้อย“ใครสั่งชุดนี้มา มันน่าตีนักนะ ไอ้ภีมใช่ไหม?”“วีซื้อมาเอง... อย่าเห็นวีเป็นเด็กเล็ก ๆ สิคะพี่ภาม”วีณาไม่ใช่เด็กอีกต่อไป ภาคินรับรู้ความจริงนั้นเมื่อเธอผละจากอกของเขาเพื่อไปหาอีกคน คืบคลานไปอย่างเสือสาว ส่ายก้นงอนขึ้นสูงแต่ก้มตัวและใบหน้าลง เธอรู้หน้าที่ของตัวเองเมื่อก้มหน้าลงงับอาวุธร้ายผ่านกางเกงนอนลายสก็อตสีน้ำเงินเข้ม ร่างกำยำสะดุ้งเฮือกชนหัวคิ้วเข้าหากัน “น้องวี... อู้ยย อาาาส์... ซนอีกแล้วนะเรา...”โพรงปากนุ่มแทบทำให้ภากรสิ้นสติ ยิ่งเธอไม่ใช่คนชอบรีรออะไรมาก มือล้วงเข้าไปจับตัวการได้ก็เอาออกมาลิ้มเลียจากโคนถึงปลายหัวบานฉ่ำต่อหน้าชายอีกคน ซึ่งคงมองไม่เห็นอะไรนอกจากช่องทางเปียกชุ่
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 40
กูรักน้องมากกว่ามึงด้วยซ้ำ!“น้องวี...”เสียงพึมพำเรียกพาพี่ชายมองขวับ ภากรอยากจะคุยกับน้องชายให้รู้เรื่อง! ทันใดนั้นเอง“เฮ้ย!”“ไอ้เชี้ยภามไปไกล ๆ กูเลยนะมึง!”เสียงสบถด่ากร้าวเมื่อมือสัมผัสเย็นวาบสะกิดเข้าต้นขาด้านในผ่านเสื้อกางเกงนอน ต่างคนแยกห่างจากกันคนละมุมเตียง มือยื้อแย่งผ้าห่มผืนโตลายปลานีโม่น่ารักตรงข้ามหน้าตาตื่นตะลึง“อะไรของมึงไอ้ภีม กูนอนของกูดี ๆ”“มึงจับ... ขาอ่อนกูทำไม?”“เปล่า... ไม่ได้จับ”เถียงกันได้ไม่ทันไร เจ้าปลาน้อยก็ปรากฏเป็นคนคุ้ยเคยที่โผล่หัวออกมาจากผ้าห่ม“เฮ้ย! น้องวี!”“เบา ๆ ค่ะ พี่ภีมพี่ภาม...” เธอจุปากปรามสองหนุ่มด้วยท่าทางซุกซน สองหนุ่มมองหน้ากันแล้วเลิกส่งเสียงแต่ตกใจเสียแทนพอผ้าห่มโผล่พ้นแค่ศีรษะน้อย เส้นผมดำขลับส่งกลิ่นหอมของแชมพูหลังอาบน้ำใหม่ ๆ“น้องวีมาทำอะไรครับ คุณอาบอกแล้วว่าอย่ามามุดผ้าห่มพวกพี่รู้มั้ย?” ภาคินบอก เขาเกือบที่จะเอื้อมมือไปเลิกผ้าขึ้นแต่พอสบนัยน์ตาคู่สวยสีน้ำตาลอ่อน เสียงหวานออดอ้อนของคนตรงกลางระหว่างพวกเขาทั้งสอง“ขอน้องวีนอนด้วยคนนะคะ... พี่ภีมขา... พี่ภามขา...”แล้วเธอก็คืบคลานออกมาจากผ้านวมหนาสีส้มแปร๋นเข้าไปใกล้ ๆ พวกเขาท
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 39
“วีก็รักพี่ภามค่ะ...”วีณาเป็นผู้เสียสละเสมอในเมื่อเขายืนยันว่าจะไม่ทำ เธอปล่อยให้เขาพักพิงศีรษะ นั่งทำตาปรือเตรียมรับสิ่งที่จะเกิดเมื่อจับมือหนาขึ้นวางบนหน้าขา ให้เขาเลิกกระโปรงบานขึ้นช้า ๆ พ่นลมหายใจร้อนและเสียงพร่าหวาน“ใส่เข้าไปให้วี... หน่อยนะคะ พี่ภามขา...”ไม่ทำให้ก็บ้าเต็มทน! ภาคินยอมที่จะละวางทิฐิอันสูงส่งลงบ้าง จับเจ้าก้อนกลมใส่กางเกงในตัวน้อยลากผ่านกลางกลีบเกสรงามเปียกชุ่มฉ่ำ สอดเข้าไปจนสุดข้อนิ้ว เขาคิดว่ามันไม่ลึกพอและกลัวว่าเธอจะเจ็บมันกลับเข้าไปได้ง่ายเพราะความเปียกแฉะ...เธอเปียกได้ง่ายดายกับแค่การเล่นเกมส์จ้องตา แววตาร้อนแรงถึงเพียงนี้เขาคงไม่ต้องเล้าโลมอะไรเลย แค่กดปุ่ม...“พี่ภาม... อื้ม...!”งานง่าย ๆ ที่ไม่ง่าย เมื่อสาวน้อยพยายามปิดป้องปากตัวเองด้วยมือเล็กของเธอไม่ให้เสียงดังหลุดรอดออกไป ดวงตาคู่คมปลาบประกายฝังตรึงกับภาพแสนรัญจวนยิ่งเสียกว่านอนกับสาวคนไหน ๆ มาทั้งชีวิตน้องสาวเปียกชุ่มเริ่มเปียกปอนมากขึ้นเรื่อย ๆ เหนือหน้าตักของเขาที่เกิดตื่นตูมสำลักน้ำตาม ร่างบางบิดเร่าจนต้องซบหน้าลงบนบ่าของเขาเพราะอารมณ์แสนรัญจวน แรงสั่นจากภายในพาให้ร่างของเธอสั่นสะท้าน เธอตะเกี
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 38
แปลกที่วันนี้ยังไม่ถึงวันนั้นของเดือน ภาคินเพิ่งนึกขึ้นได้ด้วยความที่เขาจดจำเรื่องของเธอได้ทุกอย่าง ก็ตอนเหยียบเข้าห้องนอนโทนสีขาวสลับดำราบเรียบ มีกระจกเจ้าหญิงตัวน้อยและมุมของเล่นเล็ก ๆ สมัยเธอยังเป็นเด็กดวงตาคู่คมจรดมองแผ่นหลังบางในเดรสสีขาวสะอาด ปอยผมมัดลวก ๆ วางพาดไว้บนไหล่ขวา“น้องวี... จะแต่งงานเหรอ?” ภาคินถามอย่างไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป เธอแค่หันกลับมาถามเขากลับด้วยแววตามาดมั่น“แต่งไหมล่ะ?”“ถามพี่?”“อืม...”“ผู้หญิงหลายใจ”วีณาหัวเราะออกมา เธอแน่ใจว่าเขาคงได้ยินที่เธอคุยกับพ่อว่าจะแต่งงานกับผู้ชายสองคน“สองค่ะ... สองใจ วีไม่ได้มีหลายใจ หนุ่มอื่นวีไม่เอา วีเอาแค่สองคนนี้” ตอบแล้วปลายนิ้วเรียวจิ้มลงบนแผ่งอกกว้าง ก่อนที่เธอจะแผ่ฝ่ามือออกวางด้วยความไว้วางใจ พิงศีรษะลงกับเสื้อเชิ้ตสีครีมอ่อนของเขาอย่างคลั่งไคล้หลงใหล“ทำอะไรครับ?”“วีขอกอดได้ไหมคะ… พี่ภามขา…”พี่ภามขา! พี่ภีมขา! มาเมื่อไร หัวใจชายหนุ่มอ่อนยวบทุกครั้งไปเหมือนกลายเป็นจุดอ่อนของเขาไปเสียแล้ว ภาคินเพิ่งเลิกเป็นไบโพลาร์ไปหลังโดนรุกเร้าอย่างหนัก เขาปิดตาลงพูด“ครับ... ได้ครับ”แล้วปล่อยให้วงแขนเล็กเลื่อนขึ้นลา
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 37
“พ่อจะรีบกลับนะ”“ค่ะ”ลูกสาวยิ้มอ่อนมองใบหน้าหล่อเหลา หลังได้ปรับความเข้าใจกัน พ่อกลับมารับประทานอาหารด้วยกันสม่ำเสมอ ยังสังเกตได้ว่าไม่มีสาวมากหน้าหลายตามากวนใจ ภากรก็ไม่ต้องเหนื่อยไปซื้อของสมนาคุณให้หล่อนทั้งหลายเป็นเรื่องดีที่น่าเสียดาย เมื่อลูกน้องฝีมือดีของเธอดันโดนฉกไปคน“ฝากคุณณดาด้วยค่ะ พ่อห้ามหักอกเลขาฯ วีนะคะ ไม่งั้นวีขอเลขาฯ คืน”“เอ้อ... คือมันเป็นอย่างนี้นะ พ่อว่าลูกเข้าใจผิดครับ”“เปล่าเลยค่ะพ่อ เลขาฯ วีนอนอยู่ห้องพ่อนี่คะ นั่นไง”คุณพ่อยิ้มเจื่อนเพราะข่าวมาถึงหูลูกสาวไวเหลือเกิน ประตูเปิดออกอีกรอบหนึ่ง ข้างหลังของคุณพ่อปรากฏเจ้าของร่างบางในเดรสกระโปรงเรียบร้อยงานแบรนด์เนมดูแพงผิดหูผิดตา ถือเอกสารออกมาจากห้องยกมือไหว้เธอก็รับไหว้อย่างไม่ถือสา“ไปเถอะค่ะคุณดา ตามสบายเนอะ”“ค่ะคุณวี... ดาไปก่อนนะคะ ไม่ใช่อย่างที่คิดนะ ไม่ใช่เลยย..”ต่างคนพยายามปฏิเสธไม่ให้เธอเข้าใจผิดแม้ว่าเธอจะแสร้งทำเป็นเข้าใจอย่างคนโลกสวย คิดในแง่ดีว่าเลขาฯ เธอคงช่วยงานคุณพ่ออีกแรง ถึงมองอย่างไรก็แปลกคนเขายังรู้กันทั้งบ้าน!คุณพ่อขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าส่วนเลขาฯ คุณลูกเสื้อผ้าไม่เคยเรียบร้อยมืออ่อนขาอ่อน
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 36
ภากรไม่มีอะไรจะคุยกับน้องชายจริง ๆ เพราะเขาเป็นฝ่ายโดนโกรธ เนื่องมาจากการผิดคำพูดของเขาเองว่าไม่กล้าแตะต้องน้อง เป็นภาคินที่ไม่เข้าใจกระทั่งหญิงสาวกลับมาหาพวกเขาอีกครั้งด้วยอารมณ์ดั่งพายุร้ายที่สงบลง“พี่ภีมพี่ภาม… ตกลงทะเลาะอะไรกันคะ?”“เปล่า...”สองคนตอบพร้อมกันแม้ไม่มีใครมองหน้ากันเลย พวกเขายังนั่งอยู่ที่เดิมคนละฝั่งตรงข้าม นั่นทำเอาวีณาถึงกับถอนหายใจ“อยากให้วีไม่สบายใจเหรอคะ? พี่ภีม... พี่ภาม... อยากเห็นวีร้องไห้ใช่ไหม?” วีณาไม่ไหวต้องใช้วิธีสุดท้ายคือบีบน้ำตา! ทีแรกเธอคิดอยู่ว่าจะประชดพวกเขาด้วยการไปเที่ยวบาร์โฮสหรือสถานที่อโคจรสักที่ แต่มันคงไม่สามารถแก้ปัญหาตอนนี้“น้องวีจะร้องไห้ทำไมครับ? พวกพี่ไม่ได้ทะเลาะอะไรกันสักหน่อย”คนหนึ่งแววตาเอ่อคลอพอเธอตีหน้าเศร้า ส่วนอีกคน “พี่ขอโทษครับ... อย่าร้องนะน้องวี”ภาคินอาจมีหนทางปรับความเข้าใจกับพี่ชาย ในขณะที่เธอได้แต่หวังว่าเขาจะยอมลดทิฐิตัวเองลงเพื่อเธอ“ก็ได้... งั้น... วันนี้กูขออยู่กับน้องบ้าง... ได้ไหม? พี่ภีม...” พูดอึกอัก ภายใต้แววตาเศร้าหมองบอกว่าเขาเจ็บปวดกับการกระทำของภากรมากแค่ไหน ยังเกิดหวงแหน อยากได้เธอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุ
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 35
แค่สิบกว่ากิโลฯ ไม่ไกลจากบ้านมากนัก เธอจะได้ชื่นชมบรรยากาศร่มรื่นหรูหรามีห้องสัมมนาและสถานที่ถ่ายรูปสวย ๆ ได้เช็คอินเซลฟี่กับสองหนุ่มลงสื่อโซเชียล เป็นเรื่องที่เธออยากทำมันมานาน แต่พอลงจากรถเท่านั้น“วันนี้ดีเดย์... วันพุธ... เวรของภากรถ้าคุณอาโทรเรียก เป็นดีเดย์จริง ๆ นะครับ”ในถ้อยคำประชดประชัน ร
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 34
ใบหน้าหวานงามปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขณะชื่นชมเสื้อผ้าของตัวเอง แต่เหลือบตามองคนข้างกายผ่านกระจกบานใหญ่“วันนี้วีอยากใส่ Pomelo เพราะว่าเป็นดีเดย์ เหมาะกับสีขาว” มือเลื่อนขึ้นลูบไล้ลำคอด้วยสีหน้าผ่อนคลาย จู่ ๆ เธอก็ทำหน้าตกใจ“อุ๊ย... หรือดีเดย์ควรใส่กระโปรงแหวกทะเลลึกหาอันดามันของ Peter Do ดีนะ? อืม.
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 33
“พี่จะไปนอนแล้วครับ” พูดเท่านั้นจู่ ๆ ร่างบางในเดรสหวานตัวเดิมก็ยกตัวขึ้นนั่งคร่อมบนหน้าตัก จับเขาไว้ไม่ให้หนีไปจากเธอง่าย ๆ ด้วยท่าเดียวกันกับที่จับคนพี่มาก่อน! สองมือวาดข้ามบ่าแกร่งไปอย่างไร้ความกลัวเกรงแววตาคู่สวยประกายแนวแน่ทำชายหนุ่มอกสั่นขวัญแขวน“วี... ทำอะไรครับ?”“พี่ภามขา... เราโกรธกันต
บัตเลอร์ที่รัก [3P] 32
“เฮ้อ... เราน่ะแค่หวงพี่กับภีมเพราะคุณพ่อไม่สนใจ เลยกะเอาทั้งพี่ทั้งน้องไม่ให้ไปไหนกับใคร เลิกหลอกล่อพี่ภามเถอะนะครับ”“พี่ภาม...” ทั้งน้ำเสียงและแววตาเจ็บปวดสั่นคลอนหัวใจชายหนุ่ม เขาไม่อยากทำให้เธอเสียใจแต่ก็พูดไปแล้ว ริมฝีปากงามสีชมพูหวานเม้มปิดแน่นราวฝาหอย ก่อนที่เธอจะระเบิดอารมณ์ใส่เขาอีกรอบ“ว
Vous vous intéresseriez aussi à
เพื่อนพ่อขอจัดหนัก
กาสะลอง140.2K Vuesโทษทัณฑ์พิพาทใจ
ซูซี92.5K Vuesรอยร้าวรัก
Sitha68.8K Vuesเสือร้ายพ่ายเมีย
ลำเจียก237.6K VuesAll Mine แอคลับรุมรัก
SUGARNA60 Vuesลวงรักท่านรองแสนร้าย
สาวน้อย.ช่างฝัน117 Vuesภารกิจ (ไม่) ลับฉบับยัยตัวป่วน
ข้าวเหนียวหวาน29 Vuesบันทึกสามสิบวัน เปลี่ยนเจ้าหนี้ให้เป็นที่รัก
ใครไม่โอส้มโอ48 Vues
