Chapter 17. ดีขึ้นตรงไหน

เพราะเขาไม่ต้องรีบร้อนรายงานตัวจึงเดินตรงดิ่งกลับไปที่ห้องพัก เขาชะงักเท้าเมื่อต้องเดินผ่านทิศทางที่จะเดินไปห้องของเคอหลิ่งหลิน เขาหันไปถามพ่อบ้านตู้ที่เดินตามมา

            “นางตื่นหรือยัง”

            “คุณหนูยังไม่ฟื้นขอรับ” พ่อบ้านรายงานไปตามจริง “แต่ระหว่างนี้ท่านหมอมู่กับบุตรสาวแวะเวียนมาดูอาการบ่อยๆ สีหน้าคุณหนูก็ดีขึ้นมากขอรับ”

            ตั้งแต่ก่อนไปก็บอกว่าดีขึ้น กลับมาก็บอกว่าดีขึ้น แต่คนก็ยังไม่ตื่น จะดีขึ้นตรงไหน

            จ้าวจิ่นสือหงุดหงิดอยากเดินเข้าไปดูให้เห็นกับตา แต่สภาพตนเองตอนนี้คงไม่เหมาะนัก เขาจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้ารับรู้ แล้วเดินตรงดิ่งไปที่ห้องของตนเอง โบกมือไล่บ่าวรับใช้ไม่ต้องเข้ามา ระหว่างรอคนเติมน้ำอุ่นให้นั้น เขาก็ปลดอาวุธออกจากกายวางบนโต๊ะ รอให้บ่าวรับใช้ออกไป แล้วเขาจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้า เหลือเพียงเนื้อกายเปลือยเปล่าลงไปแช่น้ำอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานาน ร่างกายประท้วงว่าเหนื่อยล้าต้องการพักผ่อนอย่างรู้สึกได้

ไม่ใช่งานสอดแนมแฝงตัวครั้งแรก แต่ก็รับคำสั่งทำจริงจังแค่ไม่กี่ครั้ง อดคิดถึงหญิงสาวอีกคนที่ยังไม่ตื่นฟื้น นางเป็นผู้หญิงแท้ๆ แต่อดทนได้มากกว่าเขาอย่างนั้นหรือ? เพราะทุกครั้งที่มีงานแฝงตัว นางมักได้รับหน้าที่เสมอ

            หลับตาขณะแช่กายในน้ำอุ่น ใจก็ประหวัดถึงเคอหลิ่งหลิน นี่มันครบเดือนแล้วกระมัง ทำไมนางหลับไปนานเช่นนี้  ระหว่างเดินทางก็เป็นกังวล เกรงอาการนางจะทรุดลงไปอีก พยายามคิดในแง่ดีว่าเขากลับมาแล้วอาจจะเห็นนางตื่น จากที่คิดว่าจะหลับพักสักตื่น ก็รู้สึกว่าถ้าไม่ได้เห็นหน้าเคอหลิ่งหลินเขาคงไม่อาจวางใจได้แน่ๆ คิดได้ดังนั้นก็รีบจัดการชำระล้างร่างกาย สวมเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้วก็เดินออกไปที่ห้องของเคอหลิ่งหลิน การทำอะไรด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็กทำให้ยามแฝงตัวสอดแนมดูไม่ผิดปกติกับคนผู้อื่นนัก นับว่าถูกแล้วที่ตนเองไม่มีบ่าวรับใช้ติดตามตัว เขาก้าวยาวๆ ออกมาจากห้องพักก็รู้สึกได้ว่าแสงเช้าแตะแต้มระบายฟ้าแล้ว เดินไปไม่กี่ก้าวก็หยุดที่หน้าห้องของเคอหลิ่งหลิน ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกมือขึ้นทำท่าจะเคาะประตูเรียกสาวใช้ที่อยู่ข้างใน บานประตูก็เปิดออกมาเสียก่อน

            “คุณชายจิ่นสือ” ชุนเอ๋อร์ประหลาดใจที่เห็นคุณชายของบ้าน ได้ยินว่าเดินทางไปเมืองหลวง ซึ่งปกติคุณชายจะไปมาเป็นประจำอยู่แล้วแต่ไม่รู้กำหนดกลับ ไม่คิดว่าจู่ๆ วันนี้จะมาเจออยู่หน้าประตูแต่เช้าตรู่อย่างนี้

            “นางตื่นหรือยัง”

            “ยังเจ้าค่ะ” ชุนเอ๋อร์เบี่ยงตัวหลบให้คุณชายก้าวเข้าไป จ้าวจิ่นสือปรายตามองคนรับใช้คนสนิทของเคอหลิ่งหลิน นางกำลังจะออกไปข้างนอก เขาจึงพยักหน้าให้นางไปทำธุระของนาง เมื่อในห้องไม่มีคนอื่นแล้ว เขาก็นั่งที่เก้าอี้กลมข้างเตียงของหญิงสาว

            “ดีขึ้นตรงไหน?” 

จ้าวจิ่นสือพึมพำ แก้มนางตอบลงไปตั้งเยอะ ปกตินางกินข้าวมื้อละสองชามเป็นอย่างน้อย ตั้งแต่นางหลับไปแบบนี้ ชุนเอ๋อร์ป้อนได้แต่โจ๊กกับยาเท่านั้น เขาจับข้อมือนางขึ้นก็แทบจะกลายเป็นหนังหุ้มกระดูกอยู่แล้ว ครู่ต่อมาชุนเอ๋อร์ก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมอ่างใส่น้ำสำหรับเช็ดหน้าตาเนื้อตัวให้คุณหนู แม้คุณหนูจะยังไม่ตื่น แต่นางก็ทำแบบนี้เช่นเดิมเหมือนที่คุณหนูยังปกติอยู่ จ้าวจิ่นสือลุกขึ้นแล้วเดินไปที่หน้าต่าง ชุนเอ๋อร์วางอ่างน้ำแล้วเดินเข้าไปใกล้คุณชาย ปกติเป็นบ่าวรับใช้ก็ไม่มีสิทธิ์มองหน้าผู้เป็นนายอยู่แล้ว แต่ตอนนี้คุณชายผู้หล่อเหลากลายเป็นคุณชายหน้าตาโหดเหี้ยมเพราะหนวดเครานั้น นางจึงก้มหน้า คางแทบชิดอก ไม่กล้าเงยขึ้นสักนิดเดียว

“เชิญท่านหมอมาตรวจบ้างหรือไม่”

“ท่านหมอมู่กับบุตรสาวมาตรวจเมื่อสองวันก่อนเจ้าค่ะ” นางรายงานไปตามจริง “ฮูหยินก็ตระเวนไหว้พระบนบานให้คุณหนูฟื้นเจ้าค่ะ”

“นางซูบผอมลงไปมาก”

“บ่าวป้อนโจ๊กรังนกให้คุณหนู แต่ว่า...” นางพูดเสียงเบา จะให้พูดอย่างไรดี ก็นางหมดสติ อ้าปากดื่มได้แต่นิดๆ  หน่อยๆ เท่านั้น ยาบำรุงดีๆ ล้วนนำมาให้คุณหนูดื่ม ท่านหมอจากวังหลวงมาตรวจยังกระซิบบอกว่าถ้ามิใช่เพราะยาดีเหล่านั้น คุณหนูอาจได้ไปปรโลกแล้ว

จ้าวจิ่นสือพยักหน้ารับ หางตารู้สึกถึงความเคลื่อนไหว เขาหันไปมองเต็มตาก็เห็นว่าคนที่นอนอยู่บนเตียงเอียงหน้าหันมาทางพวกเขา

“หลิ่งหลิน! เจ้าฟื้นแล้ว”

            “คุณหนู! คุณหนูฟื้นแล้ว”

            “เจ้าไปบอกท่านพ่อกับท่านแม่ แล้วตามหมอมาดูอาการ เร็ว!”

            “เจ้าค่ะ เจ้าค่ะ” 

            จ้าวจิ่นสือช่วยประคองร่างที่นอนอยู่ให้นั่งพิงหมอนแล้วรีบไปรินน้ำชามาให้ แต่กระนั้นมือเรียวก็แทบจะไร้เรี่ยวแรงจะยกขึ้น ชายหนุ่มสบถงึมงำในลำคอแล้วค่อยๆ จ่อถ้วยน้ำชาให้นางดื่มทีละนิด 

            “ค่อยๆ ดื่ม เดี๋ยวจะสำลัก”

            หญิงสาวพยักหน้าอย่างเข้าใจ เมื่อน้ำชาไหลผ่านลำคอแล้วนางจึงรู้สึกดีขึ้นแล้วคลี่ยิ้มออกมา

            “อะไรกัน ไยเจ้ามองพี่สาวเช่นนี้” นางเริ่มมีกำลังขึ้น ยกมือเรียวแตะแก้มจ้าวจิ่นสือเบาๆ

            “นี่เจ้าจำอะไรไม่ได้เลยใช่ไหม?” จ้าวจิ่นสือถอนหายใจหนักๆ เคอหลิ่งหลินกลืนน้ำลายลงคอแล้วส่ายหน้าไปมา แต่เมื่อเห็นสีหน้าเคร่งเครียดของอีกฝ่าย นางก็ฝืนทำเป็นยิ้มแล้วพูดจาหยอกเย้าเช่นที่เคยทำมา

            “ทำไมเจ้าไว้หนวดเครารุงรังเช่นนี้ จะไปแฝงตัวสืบข่าวที่ใด ไม่ชวนพี่สาวคนนี้รึ”

            “เฮอะ! ก็เพราะเจ้านั่นแหละ ข้าถึงต้องอยู่ในสภาพนี้” เขาถอนหายใจอีกครั้ง “นี่เจ้าไม่รู้รึว่าตนเองหลับไปนานเท่าไหร่กัน”

            “ข้าหลับ? หลับไปนานเท่าไหร่กันล่ะ”   

            “หนึ่งเดือน” จ้าวจิ่นสือมองหญิงสาวที่มีสีหน้าตกใจกับสิ่งที่สองหูได้ยิน

“เจ้าล้อข้าเล่นใช่ไหม?”

            “เจ้าหลับไปนานหนึ่งเดือน ท่านแม่ตระเวนไหว้พระบนบานให้เจ้าตื่นเสียที”

            “ข้า...ข้า...” 

            ชายหนุ่มหงุดหงิดแต่ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งเห็นเคอหลิ่งหลินหน้าซีดลงไป เขาก็รู้สึกสงสารนางขึ้นมาจับใจ พลันจู่ๆ เหมือนนางคิดอะไรได้ ร่างบางก้าวลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว ทว่าเหมือนร่างกายไม่เคลื่อนไหวตามที่นางต้องการ สองขาไร้กำลังทำให้ร่างของนางทรุดลงไปนั่งพับเพียบบนพื้น จ้าวจิ่นสือเองก็ตกใจไม่น้อย ตั้งแต่ตกหลุมพรางยอมเรียกนางว่า ‘พี่สาว’ เพิ่งจะได้เห็นนางอ่อนแอและบอบบางเช่นนี้เป็นครั้งแรก นางออกจะเป็นผู้หญิงเข้มแข็ง แถมแข็งแกร่งจนผู้ชายหลายคนขยาดไม่กล้าเข้าใกล้ เขาก้มลงแล้วช้อนตัวหญิงสาวขึ้น คิ้วเข้มขมวดยุ่ง ไยพี่สาวตัวเบาขนาดนี้