Masuk“เรียกว่าลับหรือไม่ข้าไม่แน่ใจ แต่ว่าครั้งนี้ข้าจะกำชับพวกเขาไม่ให้แพร่งพรายเรื่องของเราออกไปดีหรือไม่”หลงฮ้าวหน้าเปลี่ยนสีไปในทันที จากท่าทีระแวงกลายเป็นปั้นปึ่งแทน“อ้อ แท้จริงแล้วท่านก็อายที่จะมีตำนานเรื่องเล่ากับข้า เซียงฮวากับหลงฮ้าว ไม่ดีตรงไหนหรือ ข้าเสียใจนะ”เป็นอีกครั้งที่เขาทำให้ข้าอ้าปา
บทที่ ๑๕๒รักนิรันดร์พิธีรับตำแหน่งเทพบุปผาของข้าไม่ได้ยิ่งใหญ่อลังการอย่างที่ใครคิดไว้ ช่วงเช้าเข้ากล่าวคำสาบานต่อหน้าเทียนตี้และเทพเซียนชั้นสูงทั้งหลาย ตอนบ่ายกลับมาเลี้ยงฉลองที่แดนบุปผาไปจนถึงช่วงหัวค่ำ ไร้แววหลงฮ้าวเข้าร่วมแม้ข้าจะคิดไว้แล้วว่าเขาคงไม่เข้าร่วมงานด้วย แต่เมื่อถึงเวลานั้นจริง ๆ
หวงผิงมีสีหน้าตกใจเล็กน้อย ย้ำว่า ‘เล็กน้อย’ ไม่นานก็กลับมานิ่งไร้อารมณ์เช่นเดิม“หน้าตาที่คล้ายกับสามีของเพื่อนนี่ยิ่งมองยิ่งรู้สึกเหมือนเป็นบาปในจิตใจ ขอถามท่านเรื่องจินเกาฉายได้หรือไม่ ตอนนี้เขาไปอยู่ที่ใดแล้วเจ้าคะ”“เขายังไม่บรรลุระดับสิบ เดิมทีก็ไม่สามารถขึ้นมาเป็นเทพฝึกหัดได้อยู่แล้ว แต่ก็ไม่
บทที่ ๑๕๑กุหลาบดำสระสัตบงกทั้งเก้าเกิดขึ้นมาได้เพราะพลังบริสุทธิ์จากเหล่าเทพเซียนในแดนบุปผาที่เทพบุปผาทุกรุ่นสะสมมาตลอดระยะเวลาที่ดำรงตำแหน่งแต่เดิมสัตตบงกชควรให้ผลเป็นน้ำอมฤต ทุกห้าพันปีจะมีเพียงหยดเดียวเท่านั้น เป็นไปได้หรือที่สิ่งกำเนิดใหม่จะเปลี่ยนเป็นดวงวิญญาณแทนมิหนำซ้ำวิญญาณที่ว่านั้นยังค
จื่อเจี่ยนเฉิงเองก็อึกอักท่าทางแปลกไป ดูท่าเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้เขาคงรู้สึกว่ามันเกินไปที่จะพูด“มันกระดากปากจนพูดยากถึงเพียงนั้น!”เขาพยักหน้าตอบ ข้าจึงลองคาดเดาคำตอบอยู่ในใจ เมื่อพิจารณาถึงเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้แล้ว หรือว่า…“พวกเขาเป็นแบบเว่ยอู๋เซียนกับหลานวั่งจีหรือไม่”“ใครอีกล่ะนั่น/พวกเขาเ
“ข้ามาให้กำลังใจเจ้า เริ่มรู้สึกหรือยังว่าหากเลือกข้าตั้งแต่แรก เจ้าก็จะไม่เป็นเช่นนี้”รอยยิ้มสุภาพแต่สายตาจิดกัดของเขาทำให้ข้าแอบกำหมัดไว้แน่น“เยาะเย้ยข้าหรือเจ้าคะ”“ข้าพูดความจริง”เพราะนี่คือความจริงข้าจึงถอนหายใจยาว แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นข้าก็ยังมั่นใจว่าตนเลือกไม่ผิด“ทำให้ท่านเทพต้องผิดหวังแล
บทที่ ๘๑ไม่ได้ว่างงานตอนกลางวันเวลาว่างของเซียงฮวาถูกใช้ไปกับการเป็นแม่ค้าขายดอกไม้ แต่ตกกลางคืน นี่ต่างหากคือเวลาทำงานที่แท้จริงของนางร่างบางในชุดสีดำปักลวดลายงดงามระยิบระยับท่ามกลางความมืดสนิทในยามค่ำคืนกำลังลอยตัวอยู่บนอากาศเหอะเหินเหนือหลังคาเรือนมนุษย์ จุดหมายปลายทางในค่ำคืนนี้คือเรือนขุนนาง
“สมน้ำหน้า ไปไกล ๆ เลยไปเจี่ยนเฉิง คนเขากำลังทำมาหาเลี้ยงชีพอยู่”หวดกุหลาบใส่จื่อเจี่ยนเฉิงเสร็จแล้วก็หันไปแจกยิ้มหวานให้ลูกค้า กล่าวเสียงหวานตรงข้ามกับก่อนหน้านี้“ไม่ต้องตกใจนะเจ้าคะ สหายไม่ค่อยสนิทกันหรอกเจ้าค่ะ นาน ๆ เจอกันที”ลูกค้าคนอื่นไม่คิดว่าโดนกุหลาบเท่านี้จะเจ็บเท่าที่จื่อเจี่ยนเฉิงแสดง
บททีี่ ๘๐รับดอกไม้หรือไม่เจ้าคะแคว้นเหลียงยังอยู่ในช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลองให้กับหวงตี้พระองค์ใหม่ กลางคืนคือเวลาแห่งการท่องราตรีของบุรุษ แต่ในยามกลางวันเป็นช่วงเวลาเดินตลาดของสตรีเด็ก ๆ จากทุกสำนักศึกษาหรือชาวเมืองทั่วไปต่างพากันมาจับจ่ายใช้สอย ซื้อสิ่งของมากมาย ร้านขายสินค้ามีทั้งแบบเป็นร้านค้
บทที่ ๗๙อย่าได้จากกันไปไหนอีกเช้ง!เช้ง!เสียงดาบกระทบกันไม่กี่ครั้ง เฮยหลงก็รับรู้ได้แล้วว่าภายใต้ชุดคลุมดำมืดที่เขากำลังลับฝีมือด้วยเป็นสตรีด้วยไม่อยากเข้าใกล้สตรีมากนักเขาจึงได้ยืนห่างจากนางอยู่หนึ่งช่วงแขน ให้อยู่ในระยะที่ดาบสามารถจ่อลำคอนางได้“ต้องการสิ่งใด!”เสียงทุ้มดังขึ้นแผ่วเบา น้ำเสีย







