MasukShare
ตอนที่ 2 สัมภาษณ์งานเลขาใหม่
Terakhir Diperbarui:
2026-01-16 02:53:57วันนั้นทั้งวัน พนักงานบริษัทต่างรับรู้ตรงกันว่าท่านประธานอารมณ์เสียเป็นพิเศษ เสียงเรียกประชุมด่วนดังขึ้นติด ๆ กันทั้งเช้าและบ่าย เอกสารผิดนิดผิดหน่อยก็โดนสายตาคมกริบจ้องเขม็งใส่ เลขาคนก่อนที่เพิ่งลาออกไปเหมือนจะโชคดีขึ้นมาทันที ที่ไม่ต้องอยู่ในวังวนเหตุการณ์นี้
“วันนี้ประธานอนาวินดูเครียด ๆ นะครับ” หัวหน้าฝ่ายหนึ่งกระซิบกับอีกฝ่ายหน้าห้องประชุม
“ใครจะไปกล้าถามล่ะครับว่าเป็นอะไร เหวี่ยงใส่กันยับเลยทั้งเช้า”
ด้านในห้องทำงานใหญ่ อนาวินโยนปากกาลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดกับตัวเองมากกว่าคนอื่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์เมื่อคืน กับเงินห้าพันและโน้ตแผ่นจิ๋ ถึงได้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด หน้าตาก็จำได้ เสียงก็จำได้ แต่ดันไม่มีข้อมูลอะไรสักอย่างให้ คนไปสืบ
“กล้ามาตีราคาฉันแค่ห้าพันงั้นเหรอ” เสียงพึมพำเบา ๆ ถูกกลืนหายไปในอากาศเงียบ ๆ ของห้องทำงาน
ในอีกมุมหนึ่งของกรุงเทพฯ นทีตื่นขึ้นมาบนเตียงเล็ก ๆ ในห้องเช่าของตัวเอง อาการมึนหัวอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มกลับประดับบนใบหน้าอย่างอารมณ์ดี เขามองเงินในกระเป๋าตัวเองแล้วหัวเราะเบา ๆ
“เก็บแต้มเมื่อคืนโอเคอยู่นะ”
ภาพใบหน้าหล่อ ๆ ของคนเมื่อคืนลอยขึ้นมาในหัว คนอะไร หล่อเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสาร แถมยังแต่งตัวดี รสนิยมแพง รู้เลยว่าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน แต่ไม่เป็นไรหรอกยังไงซะก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว
วันนี้เขามีนัดสัมภาษณ์งานที่บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง ใจจริงก็ตื่นเต้นไม่น้อย อยากจะเลิกใช้ชีวิตฟรีแลนซ์เร่ร่อน แล้วมีงานประจำดี ๆ ทำสักที
“ต้องผ่านให้ได้สิวะนที สู้โว้ย!”
เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ ส่องกระจกเช็กความเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตเรียบ กางเกงสแลคดูดี เนกไทเส้นโปรดทุกอย่างดูพร้อม หัวใจดวงเล็กเต้นแรงด้วยความคาดหวัง หากแต่เขาไม่รู้เลยว่า‘เหยื่อ’ ที่เขาเผลอล่าไปเมื่อคืน กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานในห้องทำงานชั้นสูงสุดของบริษัทแห่งนั้น และกำลังหงุดหงิดกับค่าตัวห้าพันจนไฟในตากำลังลุกโชน
เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ในห้องทำงานใหญ่ของชั้นบนสุด
“ท่านประธานคะ นี่เรซูเม่ผู้สมัครเลขาค่ะ ดิฉันคัดที่โปรไฟล์ดีสุดสามคนไว้ให้แล้วค่ะ”
หัวหน้าแผนก HR เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร อนาวินที่กำลังนั่งหน้าตึง เคาะปากกาลงโต๊ะรัว ๆ หันขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ
“วางไว้”
เอกสารถูกวางลงอย่างเรียบร้อย ก่อนที่พนักงานจะถอยออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันที่ประตูจะปิดสนิท เสียงเข้มของอนาวินก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ผมขอสัมภาษณ์เอง”
หัวหน้า HR มองด้วยความตกใจปนงง แต่ก็รีบก้มศีรษะตอบรับ
“ค่ะ ได้ค่ะท่านประธาน ดิฉันจะจัดห้องสัมภาษณ์ให้เดี๋ยวนี้ค่ะ!”
ทันทีที่อีกฝ่ายเดินออกไปและประตูปิดลง ความเงียบกลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง อนาวินค่อย ๆ เปิดแฟ้ม หยิบเรซูเม่ใบบนสุดขึ้นมาอย่างขี้เกียจ
ชื่อแรก ไม่สนใจ...
ชื่อที่สอง ยังไม่ใช่... ชื่อที่สาม...ปลายนิ้วของเขาแข็งค้าง
“นที ชาญวาณิชกุล”
รูปเล็ก ๆ ในเรซูเม่เป็นรูปถ่ายสมัครงานแบบสุภาพ เสื้อเชิ้ตสีอ่อน ใบหน้าเรียบร้อยเกินกว่าที่เห็นเมื่อคืนในผับ แต่ดวงตากลมโตนั่น เขาจำได้แม่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อประโยคในกระดาษแผ่นเล็ก ๆ จากเมื่อเช้าลอยขึ้นมาในหัว
“ค่าตัวของคุณนะสุดหล่อ :)”
อนาวินวางเรซูเม่ลงกับโต๊ะดังปัง เส้นเลือดขมับเต้นตุบ ๆ อย่างหงุดหงิดปนปริศนา โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว! ตั้งใจตีราคาเขาแค่ห้าพัน แล้วดันมายื่นใบสมัครเป็นเลขาในบริษัทเขาอีกเนี่ยนะ?
“กล้าดียังไง” เขาพึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือแค้นจาง ๆ แต่ก็ดันหลุดยิ้มมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
“ดีเดี๋ยวได้รู้กัน”
เขากดปุ่มอินเตอร์คอมเรียก HR
“ให้ผู้สมัครทั้งหมดขึ้นมาชั้นนี้ ผมจะสัมภาษณ์เอง เริ่มจากรายชื่อสุดท้ายก่อน”
น้ำเสียงที่กดต่ำทำให้ฝ่าย HR รีบรับคำแทบจะทันที ด้านล่างโถงรับรองผู้สมัครงาน นทีกำลังนั่งหลังตรงพยายามตั้งสติ มือเย็น ๆ ถูกวางบนตักอย่างเกรง ๆ แม้พยายามสงบ แต่หัวใจกลับตื่นเต้นไม่หยุด
“ขอให้ผ่านทีเถอะฉันต้องการงานนี้จริง ๆ” เขาอดภาวนาไม่ได้
พนักงานฝ่ายบุคคลเดินออกมาจากลิฟต์และยิ้มให้นาที
“คุณนทีคะ เชิญขึ้นไปสัมภาษณ์ชั้นบนสุดเลยค่ะ ท่านประธานต้องการสัมภาษณ์ด้วยตัวเองค่ะ”
“ฮะ?”
ดวงตากลมเบิกกว้าง ท่านประธานจะสัมภาษณ์เอง? บริษัทใหญ่ระดับนี้ ประธานบริษัทจะมาสัมภาษณ์เลขาด้วยตัวเองเนี่ยนะ!? หรือว่า...หรือว่าเขาโชคดี? หรือว่าโปรไฟล์ดีจนโดนสนใจ?
นทีระบายลมหายใจ สะพายกระเป๋า และเดินเข้าลิฟต์ขึ้นไปด้วยหัวใจเต้นแรง แต่ก็ยังคิดในแง่ดี แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก พนักงานคนนำทางพาเขามาหยุดตรงหน้าประตูบานใหญ่ที่ติดป้ายชื่อ “Anawin K.” มือจับประตูถูกหมุนก่อนที่คนข้างในจะเอ่ยเสียงเข้ม
“เข้ามา”
หัวใจนทีเต้นตึกตักแบบไม่มีสาเหตุ ก่อนจะก้าวเข้าไปด้วยท่าทางสุภาพ และทันทีที่สายตาเขาปะทะกับใบหน้าของประธานบริษัท โลกของนทีหยุดหมุนไปสามวินาที
“ให้ตายสิ นี่มัน!”
เมื่อคืน! เมื่อคืน! เมื่อคืน!………….นทีแทบจะเข่าทรุดคาโต๊ะสัมภาษณ์ ท่านประธานสุดหล่อที่ตอนนี้นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ เหยื่อคนเมื่อคืนของเขาเอง!
ในหัวของนทีมีแต่เสียงกรีดร้องตัวใหญ่ ๆ “ชิบหายแล้วนทีเอ๊ย! แกไปเรียกเขาว่าสุดหล่อ! แกเต้นกับเขา! แกอ่อยเขา! แกลากเขาขึ้นเตียง! แล้วแกยังทิ้งเงินค่าตัวไว้ให้เขาอีก!!”
ถ้ามีหลุมตรงหน้า เขาคงจะกระโดดลงไปเดี๋ยวนั้นแล้ว
“คุณนทีใช่ไหม” เสียงของอนาวินดังขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมวาวเล็กน้อย
“คะ...ครับ!” นทีตอบเสียงสูงกว่าปกติ เขาพยายามยิ้ม แต่ยิ่งฝืนยิ้มยิ่งเหมือนคนกำลังร้องไห้ในใจ
อนาวินมองหน้าเขาอย่างพิจารณา โดยเฉพาะมองปาก มองตา และไล่สายตาลงไปตามตัวจนทำเอานทีตัวแข็งทื่อ
“เมื่อคืนนอนพอไหม” เสียงต่ำถามช้า ๆ พร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย
นทีแทบสำลักอากาศ “มะ...ไม่ หมายถึงผมนอนปกติครับ! นอนสบายดีมาก! นอนหลับดีแบบวิเศษเลยครับ!”
โอ๊ย พูดอะไรออกไปวะเนี่ย!?
อนาวินวางศอกบนโต๊ะ ประสานมือกันช้า ๆ แววตาอ่านง่ายมาก เหมือนกำลังสนุกกับการเห็นเขาเดือดร้อน
“ดีแล้ว” ประธานหนุ่มพูดเบา ๆ
“จะได้มีแรงมาทำงานให้ผม”
นทีเผลอหลุดอุทาน “ฮะ?”
“ผมจะถามแค่ไม่กี่ข้อ ตั้งใจตอบให้ดี”
น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยกลับมา แต่ในสายตาแฝงประกาย เจ้าเล่ห์จาง ๆ ที่ในผับไม่เคยเห็นนทีกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก
“ตายแน่ไอ้นทีเอ๊ย แกตายแน่” นทีคิดในใจ
อนาวินเปิดเรซูเม่ แล้วถามสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานเลย สักนิด
“ทำไมถึงลาออกจากที่ทำงานเดิม”
“ผะ...ผู้จัดการไม่ค่อยชอบหน้าผมครับ”
“เพราะนิสัยขี้อ่อย?” อนาวินถามเฉย ๆ เหมือนถามสภาพอากาศประจำวัน
นทีสะดุ้งเหมือนโดนตีกลางหลัง หน้าแดงเถือกขึ้นมาทันที
“ผมไม่...เอ่อก็บางครั้ง” ตอนนี้เขาไม่รู้จะตอบอะไรแล้ว สติแทบขาดครึ่ง
อนาวินมองท่าทางนั้นแล้วยิ้ม ยิ้มจริง ๆ เป็นครั้งแรกหลังเช้าวันนี้
“มีอีกคำถามหนึ่ง”
“คะ...ครับ?”
“คิดว่าค่าตัวผมควรอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่”
คำถามที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาล นทีเกือบลุกหนีออกจากห้อง มือกำเอกสารแน่น เหงื่อแตกผลั่กเต็มหลัง
“ผะ...ผมขอโทษครับ! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมเมา ผมไม่ได้ตั้งใจ เอ่อ...”
“ตอบสิ”
น้ำเสียงของท่านประธานหนุ่มกดต่ำจนใจสั่น นทีแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว สุดท้ายก็ตอบออกไปแบบคนสิ้นหวัง
“เปลี่ยนคำถามใหม่ได้ไหมครับ”
เงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่อนาวินจะหัวเราะในคอเบา ๆ
“ผ่าน”
“ฮะ?”
“คุณผ่านสัมภาษณ์” เขาปิดแฟ้มดังแปะ
“เริ่มงานพรุ่งนี้ เวลาแปดโมงเช้า ห้ามสาย”
นทียืนค้างเป็นรูปปั้น ไม่รู้ว่าควรรู้สึกดีหรือรู้สึกกลัวดี อนาวินมองใบหน้าตื่น ๆ ของนทีแล้วเอียงหน้าเล็กน้อย
“และอีกเรื่องหนึ่ง” สายตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากของนาทีอย่างจงใจ
“คุณประเมินค่าตัวผมต่ำไปนะ อย่างผมน่าจะมีค่ามากกว่าห้าพัน เข้าใจไหม”
นทีหน้าแดงขึ้นมาจนถึงหู ก่อนพึมพำเสียงเบา
“คะ...ครับ”
คงเจ้าเล่ห์อย่างอนาวินยกยิ้มมุมปาก
เกมของเขาเริ่มแล้ว!
Bab terbaru
บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ ตอนที่ 22 นัดกาแฟที่ไม่ใช่แค่นัดกาแฟ
ช่วงสายของวันนั้นนทีทำงานอย่างตั้งใจอยู่ที่โต๊ะแต่ใจกลับเต้นแรงทุกครั้งที่คิดถึงประโยคเมื่อเช้า“ตอนสายออกไปกินกาแฟเป็นเพื่อนผมอยากกินเค้กด้วย”มันเป็นคำสั่งเหรอ?หรือเป็นคำชวน?หรือจริง ๆ แล้วคือการ “ชวนออกไปด้วยกัน” แบบพิเศษ?นทีก้มหน้าจัดเอกสารแทบจะไม่เหลือสมาธิแต่เมื่อสายตาท่านประธานมองเขามาสองสามครั้งเขาก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่จนกระทั่ง เสียงทุ้มดังขึ้นจากในห้อง“นที เข้ามา”หัวใจนทีสะดุ้งรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องด้วยมือที่เย็นเฉียบในห้องประธาน การชวนที่ตรงเกินไปอนาวินนั่งรออยู่สูทเข้ารูปผมเซ็ตเรียบแต่สายตาที่มองเขาอ่อนลงเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเจ้านาย“ครับท่านประธาน เรียกผมเหรอครับ?”อนาวินลุกขึ้นหยิบกุญแจรถแล้วพูดเรียบ ๆ“ไปกัน”นทีนิ่งไปหนึ่งวิ“ไปไหนเหรอครับ?”“กาแฟ”เขาตอบสั้น“ผมหิวแล้ว”นทีรีบพยักหน้าหัวใจเต้นรัวอย่างกับกลองรัวทั้งคู่เดินเคียงกันออกจากห้องพนักงานทั้งแผนกต่างช็อกอีกระลอก“สองคนนี้ออกไปด้วยกันอีกแล้ว”“ท่านประธานดูอ่อนลงมากเลย”“เลขาคนนี้มีอะไรพิเศษแน่ ๆ”เสียงซุบซิบดังตามหลังแต่นทีทำเป็นไม่ได้ยินเพราะหัวใจเขาเต้นดังกลบทุกเสียงอยู่แล้วทางไปร้านกาแฟ ระยะห่า
บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ ตอนที่ 21 เช้าวันใหม่ที่ไม่เหมือนเดิม
เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นนทีลืมตาตื่นทันทีทั้งที่เมื่อคืนเขาหลับยากจนพลิกไปพลิกมาอยู่เป็นชั่วโมงเพราะคำทิ้งท้ายของท่านประธานยังวนอยู่ในหูไม่หาย “พรุ่งนี้เช้า ผมไปรับ” แค่ประโยคเดียวก็ทำให้เขานอนกอดหมอนกลิ้งไปกลิ้งมาจนเช้าเขานั่งลุกขึ้น ลูบหน้าเบา ๆ “โอ๊ยทำไมต้องเขินตั้งแต่ยังไม่เจอหน้าเขาด้วยเนี่ย”แต่ถึงจะเขินเขาก็ลุกขึ้นจัดการตัวเองอย่างรวดเร็วทั้งอาบน้ำ เป่าผม แต่งตัวจนกระทั่งมายืนหน้ากระจกมองดูตัวเองในเสื้อเชิ้ตสีอ่อนกางเกงสแลคทรงสุภาพแต่หน้าแดงเหมือนคนไปสารภาพรักใครมา“ใจเย็นนทีใจเย็น” แต่ยิ่งบอกก็ยิ่งแดงหน้าคอนโด รถคันหรูที่คุ้นตาเมื่อถึงเวลานทีก็ยืนรอหน้าคอนโดหัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอกไม่นาน รถสีดำหรูคันเดิมก็เลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าเขาเหมือนในซีรีส์โรแมนติกทุกฉากประตูกระจกฝั่งคนขับลดลงช้า ๆ และใบหน้าของคนที่ทำเขานอนไม่หลับทั้งคืนปรากฏขึ้น หล่อ นิ่ง และคมกริบเหมือนเคย“เช้า”เสียงทุ้มต่ำเอ่ยทักเรียบ ๆแต่ในสายตา มีความอ่อนโยนซ่อนอยู่แบบชัดมากนทีแทบตอบไม่ออกอ้าปากค้างนิด ๆ ก่อนรีบยิ้ม “ส-สวัสดีครับท่านประธาน”ประตูข้างคนขับปลดล็อก“ขึ้นมา”เพียงสองคำแต่ทำเอานทีเขินจนมือสั่นเ
บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ ตอนที่ 20 ค่ำคืนที่เริ่มใกล้กันขึ้นอีก
หลังจากท่านประธานกลับเข้ามาในห้องพร้อมบอกว่า วันนี้คุณกลับกับผมอีก นทีก็ทั้งเขิน ทั้งดีใจ ทั้งสั่นไปหมดเขามองเอกสารตรงหน้าแต่มือสั่นจนจับปากกาแทบไม่อยู่เพราะคำพูดของท่านประธานเมื่อครู่ทั้ง อ่อนโยนทั้ง จริงจังทั้ง ปกป้องจนหัวใจเขาเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนในขณะที่หัวใจนทีวุ่นวายไม่หยุดฝั่งท่านประธานกลับสงบนิ่งแต่ในความนิ่งนั้น ผู้ชายคนนี้กำลัง ยิ้มในใจ เขาเองก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกันเลิกงาน บรรยากาศที่หวานกว่าเดิม เมื่อถึงเวลาเลิกงาน นทีเดินตามท่านประธานไปยังรถ หัวใจเต้นเหมือนจะกระเด็นออกจากอกทุกครั้งที่เดินข้างเขาที่จอดรถมืดเล็กน้อยแต่มีไฟสีส้มสลัว ๆบรรยากาศชวนให้เขินมากกว่าเดิมสิบเท่าอนาวินเดินนำไปเปิดประตูรถด้านข้างให้เหมือนเคยเหมือนทุกครั้งตั้งแต่วันแรกที่ไปส่งเขาแต่คราวนี้เขาเพิ่มประโยคหนึ่ง“คาดเข็มขัดดี ๆ”นทีรีบพยักหน้า “ค-ครับ!”เขานั่งลง ตอนกำลังจะคาดเข็มขัดมือกลับไปโดนกับมือของท่านที่กำลังเอื้อมมาช่วยสัมผัสนั้นทำให้นทีสะดุ้งจนตัวแข็งหัวใจเต้นตึกตักจนแทบระเบิด อนาวินเลื่อนมือออกช้า ๆ แต่สายตายังจับที่หน้าของเขาไม่ละ“ขอโทษ”น้ำเสียงนุ่มจนหัวใจเขาสั่นรัว“ผมลืมว่าคุ
บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ ตอนที่ 19 เปิดเผยทุกอย่าง
ช่วงบ่ายของวันนั้นทั้งบริษัทลุกเป็นไฟด้วยข่าวลือทุกคนรู้ว่าฝ่ายบุคคลถูกสั่งให้ประชุมด่วน และต้นเหตุของเรื่องนี้เกี่ยวกับ เลขาท่านประธาน แต่ยังไม่มีใครกล้าเดาอะไรไปไกลเพราะท่านประธานอนาวินขึ้นชื่อเรื่องความนิ่งและไม่มีใครรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่แต่วันนี้ ทุกคนจะได้เห็นว่าความนิ่งนั้นมี ด้านอันตราย มากแค่ไหนพิมพ์ชนกถูกเรียกเข้าห้องประชุมฝ่ายบุคคล เสียงเปิดประตูดัง กึกพิมพ์ชนกเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหวั่นหวาด ในห้องมีหัวหน้าฝ่ายบุคคลภาคินจากแผนกไอที และกรรมการฝ่ายกฎหมายราว 45 คนบรรยากาศในห้องหนาวเย็นจนเหงื่อเธอซึมเต็มหลัง“คุณพิมพ์ชนก เชิญนั่งค่ะ”หัวหน้าฝ่ายบุคคลพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งจนน่ากลัวพิมพ์ชนกค่อย ๆ นั่งลงมือกำชายกระโปรงแน่นจนลายนิ้วมือจมไปในผ้าหัวหน้าฝ่ายบุคคลเปิดแฟ้ม“เนื่องจากมีการร้องเรียนเกี่ยวกับพฤติกรรมไม่เหมาะสมในพื้นที่ทำงานทางเราตรวจสอบกล้องวงจรปิดแล้วพบว่า”เธอหยิบแท็บเล็ตขึ้นมา แล้วกดวิดีโอภาพ ตัวเธอเอง กำลังเปิดแฟ้มของนทีและหยิบเอกสารของเลขาคนใหม่ออกมาเล่นซ้ำ ช้า ๆ แบบชัดเจนทุกมุมพิมพ์ชนกหน้าซีดขยับปากแต่พูดอะไรไม่ออกหัวหน้าฝ่ายบุคคลวางแท็บเล็ตลงน้ำเสียงเย็นเฉียบ“คุณอ
บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ ตอนที่ 18 หลักฐานชี้ชัด
หลังจากเหตุการณ์หน้าลิฟต์ความเงียบปกคลุมไปทั้งบริษัทจนทุกคนทำงานกันแทบไม่กล้าหายใจแต่มีเพียงคนเดียวที่ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากคนตัวเล็กที่นั่งอยู่หน้าห้องเขาอนาวินทุกครั้งที่เงยหน้า เขาจะเห็นนทีนั่งจัดเอกสารสีหน้ายังเกร็งเล็กน้อยสายตายังหลบ ๆ และแก้มยังแดงเหมือนจะเป็นลมเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ท่านประธานถอนหายใจเบา ๆ เพราะรู้ดีว่าเด็กคนนี้ ซึ้งจนพูดไม่ออก อยู่แต่เขาไม่อยากให้นทีรู้สึกกลัวหรือกังวลว่าตัวเองเป็นภาระของใครเขามองไปที่โทรศัพท์ รอการรายงานจาก ภาคิน หัวหน้าแผนกไอทีที่เขาสั่งไปเมื่อเช้า ไม่นาน เสียงสั่นดังขึ้นติ๊ง“ผมเจอแล้วครับท่านประธาน ขอเข้าพบได้ไหมครับ”มุมปากของอนาวินยกขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย็นไม่ใช่ความสุขในที่สุด ก็มีหลักฐานแล้วในห้องท่านประธาน การรายงานที่ทำทั้งห้องเย็นยะเยือก“เข้ามา” ภาคินเปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง“ผมตรวจกล้องวงจรปิดอย่างละเอียดแล้วครับของช่วงเช้าที่คุณให้ตรวจ”“แล้ว?” ภาคินวางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะเปิดคลิปจากกล้องหน้าโต๊ะนทีนทีมองจากด้านหน้านั่งจัดเอกสารตามปกติ“จุดนี้ครับ”ภาคินเลื่อนเวลาไปจนถึงช่วงที่นทีลุกไปห้องน้ำพอดีตัว
บุพเพเล่ห์รักบอสสุดหล่อ ตอนที่ 17 เปิดศึกเงียบกับพิมพ์ชนก
หลังจากเหตุการณ์หน้าห้องประธานเมื่อเช้า ทั้งชั้นบริหารเงียบสนิทเหมือนยกไปอยู่ในห้องเย็นไม่มีใครกล้าพูดไม่มีใครกล้ามองเพราะทุกคนรู้ ซีอีโอขึ้นโหมดอารมณ์ไม่ดีแล้ว และตัวต้นเหตุคือ พิมพ์ชนก หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่เมื่อเช้ายังทำยิ้มหวานแต่ตอนนี้หน้าเธอซีดราวกับกระดาษช่วงสาย ท่านประธานเริ่มสืบแบบเงียบ ๆ นทีได้รับคำสั่งให้ไปซื้อกาแฟให้ท่านประธานเขาจึงลงลิฟต์ไปด้านล่างปล่อยให้ชั้นบริหารโล่งเพื่อให้ท่านประธานทำงานแต่ทันทีที่สิ้นเสียงประตูปิด อนาวินหยิบโทรศัพท์ขึ้นทันทีสีหน้าไม่เหลือความอ่อนโยนเหมือนตอนอยู่กับนทีอีกแล้วเป็นสีหน้าของนักล่าเขากดโทรออกช้าแต่น้ำเสียงตอนพูดกลับเย็นจนทำให้คนฟังสะดุ้งได้“ภาคินตรวจกล้องวงจรปิดหน้าห้องทำงานผมเมื่อเช้านี้”“ดูให้ละเอียดว่าใครเข้าใกล้โต๊ะนทีบ้าง” ปลายสายดูจตกใจ“คุณอนาวินจะให้ผมตรวจระบุคนเลยเหรอครับ?”“ใช่”“แล้วให้ผมสรุปแบบไหนครับ?”“ระบุชัดเจนว่าใครแตะเอกสารของเลขา”เขาเน้นเสียง“และถ้ามีการลบไฟล์ทิ้งในระบบ ให้รายงานทันที”“ครับ! ผมจะทำเดี๋ยวนี้เลยครับ!”เมื่อวางสายอนาวินเอนหลังพิงเก้าอี้ดวงตาคมจ้องโต๊ะ นทีผ่านกระจกใสหน้าห้องสายตานั้นไม่ใช
Anda juga akan menyukai
My little boy ปูนปั้นน้อยของเฮีย
Plearn91.7K Dibacaไม่อยากเป็นแค่พี่น้อง
น้ำหมึกใสใส1.1K Dibacaแค่ FWB ทำไมต้องรัก
ริตต้า6192.3K Dibacaนายบำเรอของมาเฟีย [Mpreg]
หย่งฟู่2.2K Dibacaอาเฟย
รวิวร, จุฑารัตน์1.1K Dibacaเกิดใหม่เป็นมารดาใจร้าย
ฉินหลานฮุย1.1K Dibacaร่างกายต้องการความเลิฟ (Nc 18+)
L.sunanta113 DibacaImperative Mama คุณแม่จำเป็น (Mpreg)
วัชพืชที่รอฝน237 Dibaca
