ตอนที่ 2 สัมภาษณ์งานเลขาใหม่

วันนั้นทั้งวัน พนักงานบริษัทต่างรับรู้ตรงกันว่าท่านประธานอารมณ์เสียเป็นพิเศษ เสียงเรียกประชุมด่วนดังขึ้นติด ๆ กันทั้งเช้าและบ่าย เอกสารผิดนิดผิดหน่อยก็โดนสายตาคมกริบจ้องเขม็งใส่ เลขาคนก่อนที่เพิ่งลาออกไปเหมือนจะโชคดีขึ้นมาทันที ที่ไม่ต้องอยู่ในวังวนเหตุการณ์นี้

“วันนี้ประธานอนาวินดูเครียด ๆ นะครับ” หัวหน้าฝ่ายหนึ่งกระซิบกับอีกฝ่ายหน้าห้องประชุม

“ใครจะไปกล้าถามล่ะครับว่าเป็นอะไร เหวี่ยงใส่กันยับเลยทั้งเช้า”

ด้านในห้องทำงานใหญ่ อนาวินโยนปากกาลงบนโต๊ะอย่างหงุดหงิดกับตัวเองมากกว่าคนอื่น เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเหตุการณ์เมื่อคืน กับเงินห้าพันและโน้ตแผ่นจิ๋ ถึงได้วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด หน้าตาก็จำได้ เสียงก็จำได้ แต่ดันไม่มีข้อมูลอะไรสักอย่างให้        คนไปสืบ

“กล้ามาตีราคาฉันแค่ห้าพันงั้นเหรอ” เสียงพึมพำเบา ๆ ถูกกลืนหายไปในอากาศเงียบ ๆ ของห้องทำงาน

ในอีกมุมหนึ่งของกรุงเทพฯ นทีตื่นขึ้นมาบนเตียงเล็ก ๆ ในห้องเช่าของตัวเอง อาการมึนหัวอยู่บ้าง แต่รอยยิ้มกลับประดับบนใบหน้าอย่างอารมณ์ดี เขามองเงินในกระเป๋าตัวเองแล้วหัวเราะเบา ๆ

“เก็บแต้มเมื่อคืนโอเคอยู่นะ”

ภาพใบหน้าหล่อ ๆ ของคนเมื่อคืนลอยขึ้นมาในหัว คนอะไร หล่อเหมือนหลุดมาจากปกนิตยสาร แถมยังแต่งตัวดี รสนิยมแพง    รู้เลยว่าไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน แต่ไม่เป็นไรหรอกยังไงซะก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

วันนี้เขามีนัดสัมภาษณ์งานที่บริษัทยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่ง        ใจจริงก็ตื่นเต้นไม่น้อย อยากจะเลิกใช้ชีวิตฟรีแลนซ์เร่ร่อน แล้วมีงานประจำดี ๆ ทำสักที

“ต้องผ่านให้ได้สิวะนที สู้โว้ย!”

เขาตบแก้มตัวเองเบา ๆ ส่องกระจกเช็กความเรียบร้อย เสื้อเชิ้ตเรียบ กางเกงสแลคดูดี เนกไทเส้นโปรดทุกอย่างดูพร้อม หัวใจดวงเล็กเต้นแรงด้วยความคาดหวัง หากแต่เขาไม่รู้เลยว่า‘เหยื่อ’ ที่เขาเผลอล่าไปเมื่อคืน กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ประธานในห้องทำงานชั้นสูงสุดของบริษัทแห่งนั้น และกำลังหงุดหงิดกับค่าตัวห้าพันจนไฟในตากำลังลุกโชน

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ในห้องทำงานใหญ่ของชั้นบนสุด

“ท่านประธานคะ นี่เรซูเม่ผู้สมัครเลขาค่ะ ดิฉันคัดที่โปรไฟล์ดีสุดสามคนไว้ให้แล้วค่ะ”

หัวหน้าแผนก HR เดินเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสาร อนาวินที่กำลังนั่งหน้าตึง เคาะปากกาลงโต๊ะรัว ๆ หันขึ้นมองเพียงแวบเดียว ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“วางไว้”

เอกสารถูกวางลงอย่างเรียบร้อย ก่อนที่พนักงานจะถอยออกจากห้อง แต่ยังไม่ทันที่ประตูจะปิดสนิท เสียงเข้มของอนาวินก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ผมขอสัมภาษณ์เอง”

หัวหน้า HR มองด้วยความตกใจปนงง แต่ก็รีบก้มศีรษะตอบรับ

“ค่ะ ได้ค่ะท่านประธาน ดิฉันจะจัดห้องสัมภาษณ์ให้เดี๋ยวนี้ค่ะ!”

ทันทีที่อีกฝ่ายเดินออกไปและประตูปิดลง ความเงียบกลับมาเยือนห้องทำงานอีกครั้ง อนาวินค่อย ๆ เปิดแฟ้ม หยิบเรซูเม่ใบบนสุดขึ้นมาอย่างขี้เกียจ

ชื่อแรก ไม่สนใจ...

            ชื่อที่สอง ยังไม่ใช่...

            ชื่อที่สาม...

ปลายนิ้วของเขาแข็งค้าง

“นที ชาญวาณิชกุล”

รูปเล็ก ๆ ในเรซูเม่เป็นรูปถ่ายสมัครงานแบบสุภาพ เสื้อเชิ้ตสีอ่อน ใบหน้าเรียบร้อยเกินกว่าที่เห็นเมื่อคืนในผับ แต่ดวงตากลมโตนั่น เขาจำได้แม่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อประโยคในกระดาษแผ่นเล็ก ๆ จากเมื่อเช้าลอยขึ้นมาในหัว

“ค่าตัวของคุณนะสุดหล่อ :)”

อนาวินวางเรซูเม่ลงกับโต๊ะดังปัง เส้นเลือดขมับเต้นตุบ ๆ อย่างหงุดหงิดปนปริศนา โลกมันจะกลมเกินไปแล้ว! ตั้งใจตีราคาเขาแค่ห้าพัน แล้วดันมายื่นใบสมัครเป็นเลขาในบริษัทเขาอีกเนี่ยนะ?

“กล้าดียังไง” เขาพึมพำเสียงต่ำ น้ำเสียงเจือแค้นจาง ๆ แต่ก็ดันหลุดยิ้มมุมปากขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ดีเดี๋ยวได้รู้กัน”

เขากดปุ่มอินเตอร์คอมเรียก HR

“ให้ผู้สมัครทั้งหมดขึ้นมาชั้นนี้ ผมจะสัมภาษณ์เอง เริ่มจากรายชื่อสุดท้ายก่อน”

น้ำเสียงที่กดต่ำทำให้ฝ่าย HR รีบรับคำแทบจะทันที ด้านล่างโถงรับรองผู้สมัครงาน นทีกำลังนั่งหลังตรงพยายามตั้งสติ มือเย็น ๆ ถูกวางบนตักอย่างเกรง ๆ แม้พยายามสงบ แต่หัวใจกลับตื่นเต้นไม่หยุด

“ขอให้ผ่านทีเถอะฉันต้องการงานนี้จริง ๆ” เขาอดภาวนาไม่ได้

พนักงานฝ่ายบุคคลเดินออกมาจากลิฟต์และยิ้มให้นาที

“คุณนทีคะ เชิญขึ้นไปสัมภาษณ์ชั้นบนสุดเลยค่ะ ท่านประธานต้องการสัมภาษณ์ด้วยตัวเองค่ะ”

“ฮะ?”

ดวงตากลมเบิกกว้าง ท่านประธานจะสัมภาษณ์เอง? บริษัทใหญ่ระดับนี้ ประธานบริษัทจะมาสัมภาษณ์เลขาด้วยตัวเองเนี่ยนะ!? หรือว่า...หรือว่าเขาโชคดี? หรือว่าโปรไฟล์ดีจนโดนสนใจ?

นทีระบายลมหายใจ สะพายกระเป๋า และเดินเข้าลิฟต์ขึ้นไปด้วยหัวใจเต้นแรง แต่ก็ยังคิดในแง่ดี แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก พนักงานคนนำทางพาเขามาหยุดตรงหน้าประตูบานใหญ่ที่ติดป้ายชื่อ “Anawin K.” มือจับประตูถูกหมุนก่อนที่คนข้างในจะเอ่ยเสียงเข้ม

“เข้ามา”

หัวใจนทีเต้นตึกตักแบบไม่มีสาเหตุ ก่อนจะก้าวเข้าไปด้วยท่าทางสุภาพ และทันทีที่สายตาเขาปะทะกับใบหน้าของประธานบริษัท โลกของนทีหยุดหมุนไปสามวินาที

“ให้ตายสิ นี่มัน!”

            เมื่อคืน!

            เมื่อคืน!

            เมื่อคืน!………….

นทีแทบจะเข่าทรุดคาโต๊ะสัมภาษณ์ ท่านประธานสุดหล่อที่ตอนนี้นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ เหยื่อคนเมื่อคืนของเขาเอง!

ในหัวของนทีมีแต่เสียงกรีดร้องตัวใหญ่ ๆ “ชิบหายแล้วนทีเอ๊ย! แกไปเรียกเขาว่าสุดหล่อ! แกเต้นกับเขา! แกอ่อยเขา! แกลากเขาขึ้นเตียง! แล้วแกยังทิ้งเงินค่าตัวไว้ให้เขาอีก!!”

ถ้ามีหลุมตรงหน้า เขาคงจะกระโดดลงไปเดี๋ยวนั้นแล้ว

“คุณนทีใช่ไหม” เสียงของอนาวินดังขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงเรียบ แต่ดวงตาคมวาวเล็กน้อย

“คะ...ครับ!” นทีตอบเสียงสูงกว่าปกติ เขาพยายามยิ้ม แต่ยิ่งฝืนยิ้มยิ่งเหมือนคนกำลังร้องไห้ในใจ

อนาวินมองหน้าเขาอย่างพิจารณา โดยเฉพาะมองปาก มองตา และไล่สายตาลงไปตามตัวจนทำเอานทีตัวแข็งทื่อ

“เมื่อคืนนอนพอไหม” เสียงต่ำถามช้า ๆ พร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย

นทีแทบสำลักอากาศ “มะ...ไม่ หมายถึงผมนอนปกติครับ! นอนสบายดีมาก! นอนหลับดีแบบวิเศษเลยครับ!”

โอ๊ย พูดอะไรออกไปวะเนี่ย!?

อนาวินวางศอกบนโต๊ะ ประสานมือกันช้า ๆ แววตาอ่านง่ายมาก เหมือนกำลังสนุกกับการเห็นเขาเดือดร้อน

“ดีแล้ว” ประธานหนุ่มพูดเบา ๆ

“จะได้มีแรงมาทำงานให้ผม”

นทีเผลอหลุดอุทาน “ฮะ?”

“ผมจะถามแค่ไม่กี่ข้อ ตั้งใจตอบให้ดี”

น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยกลับมา แต่ในสายตาแฝงประกาย  เจ้าเล่ห์จาง ๆ ที่ในผับไม่เคยเห็นนทีกลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก

“ตายแน่ไอ้นทีเอ๊ย แกตายแน่” นทีคิดในใจ

อนาวินเปิดเรซูเม่ แล้วถามสิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับงานเลย     สักนิด

“ทำไมถึงลาออกจากที่ทำงานเดิม”

“ผะ...ผู้จัดการไม่ค่อยชอบหน้าผมครับ”

“เพราะนิสัยขี้อ่อย?” อนาวินถามเฉย ๆ เหมือนถามสภาพอากาศประจำวัน

นทีสะดุ้งเหมือนโดนตีกลางหลัง หน้าแดงเถือกขึ้นมาทันที

“ผมไม่...เอ่อก็บางครั้ง” ตอนนี้เขาไม่รู้จะตอบอะไรแล้ว     สติแทบขาดครึ่ง

อนาวินมองท่าทางนั้นแล้วยิ้ม ยิ้มจริง ๆ เป็นครั้งแรกหลังเช้าวันนี้

“มีอีกคำถามหนึ่ง”

“คะ...ครับ?”

“คิดว่าค่าตัวผมควรอยู่ที่เท่าไหร่กันแน่”

คำถามที่เหมือนฟ้าผ่าลงกลางกบาล นทีเกือบลุกหนีออกจากห้อง มือกำเอกสารแน่น เหงื่อแตกผลั่กเต็มหลัง

“ผะ...ผมขอโทษครับ! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ผมเมา         ผมไม่ได้ตั้งใจ เอ่อ...”

“ตอบสิ”

น้ำเสียงของท่านประธานหนุ่มกดต่ำจนใจสั่น นทีแทบจะร้องไห้อยู่แล้ว สุดท้ายก็ตอบออกไปแบบคนสิ้นหวัง

“เปลี่ยนคำถามใหม่ได้ไหมครับ”

เงียบไปหนึ่งวินาที ก่อนที่อนาวินจะหัวเราะในคอเบา ๆ

“ผ่าน”

“ฮะ?”

“คุณผ่านสัมภาษณ์” เขาปิดแฟ้มดังแปะ

“เริ่มงานพรุ่งนี้ เวลาแปดโมงเช้า ห้ามสาย”

นทียืนค้างเป็นรูปปั้น ไม่รู้ว่าควรรู้สึกดีหรือรู้สึกกลัวดี อนาวินมองใบหน้าตื่น ๆ ของนทีแล้วเอียงหน้าเล็กน้อย

“และอีกเรื่องหนึ่ง” สายตาคมจับจ้องที่ริมฝีปากของนาทีอย่างจงใจ

“คุณประเมินค่าตัวผมต่ำไปนะ อย่างผมน่าจะมีค่ามากกว่าห้าพัน เข้าใจไหม”

นทีหน้าแดงขึ้นมาจนถึงหู ก่อนพึมพำเสียงเบา

“คะ...ครับ”

คงเจ้าเล่ห์อย่างอนาวินยกยิ้มมุมปาก

เกมของเขาเริ่มแล้ว!