تسجيل الدخولมาคัสพลิกตัวนิชาขึ้นมาคร่อมทับบนร่างแกร่งของเขาอย่างรวดเร็ว ในจังหวะที่แก่นกายอันใหญ่โตยังคงฝังลึกคาอยู่ภายในช่องทางรักที่ฉ่ำแฉะ “อะ... มาคัส!” นิชาร้องอุทานด้วยความตกใจเล็กน้อยก่อนจะปรับตัวเข้ากับตำแหน่งใหม่ “เอ้า... คุมเกมให้ฉันดูหน่อยสิ นิชา” มาคัสเอ่ยเสียงพร่า นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยประกายไฟสวาท มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นกอดประคองสะโพกกลมกลึงไว้ “อยากรู้เหมือนกันว่าเวลาเธอเป็นคนคุม... จะร่านและตอดรัดฉันเก่งแค่ไหน” นิชาหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย แต่แรงอารมณ์ที่พวยพุ่งขึ้นมาทำให้เธอละทิ้งความอายทั้งหมด เรือนร่างระหงเริ่มขยับสะโพกร่อนควงบดขยี้ลงบนท่อนลำร้อนของเขาอย่างเร่าร้อนและกระสันซ่าน “อื้มมม... อ้าาา...” นิชาครางกระเส่า เสียงหวานเล็ดลอดออกมาพร้อมกับแรงขยับที่เริ่มถี่กระชั้นขึ้นตามจังหวะความต้องการของตัวเอง มาคัสนอนมองภาพหญิงสาวที่กำลังโยกย้ายสะโพกอยู่บนตัวเขาด้วยสายตาเป็นประกายหิวกระหาย ความงดงามและท่าทางที่เย้ายวนใจทำให้เขาอดใจไม่ไหว ชายหนุ่มยกมือข้างหนึ่งขึ้น เลื่อนผ่านหน้าท้องแบนราบตรงไปบีบขยี้เม็ดเสียวที่แข็งไตของเธออย่างแรงทันที! “อ๊ะ! อ๊าาาา! เจ็บ... อื้อออ!” นิชากร
นิชานอนหอบหายใจสะท้านอยู่บนเตียงนอนนุ่ม เรือนร่างเปลือยเปล่าชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อจากบทรักเมื่อครู่ ทว่ายังไม่ทันได้พักหายใจให้เต็มปอด มาคัสก็พลิกตัวกลับมาคร่อมทับลงบนเรือนร่างระหงของเธออีกครั้ง นัยน์ตาสีเข้มคมกริบพราวระยับด้วยไฟสวาทที่ไม่มีวันดับมอด "ยังไหวใช่ไหม หืม?" มาคัสโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าและเต็มไปด้วยความเย้ายวน "หรือว่าขาอ่อนจนลุกไม่ไหวแล้ว?" "คนบ้า... คุณเพิ่งเสร็จไปเองนะ..." นิชาครางประท้วงเสียงสั่น หน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย พยายามใช้มือดันแผงอกแกร่งของเขาไว้ "พักก่อนเถอะค่ะ... ฉันเหนื่อยจะตายอยู่แล้วนะ" "พักผ่อนอะไรกัน... เกมเพิ่งเริ่มต้นต่างหาก" มาคัสแค่นหัวเราะในลำคออย่างเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มรวบข้อมือบางทั้งสองข้างขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย "ไหนเธอบอกว่าคิดถึงฉันนักหนาไง... งั้นคืนนี้ปรนเปรอฉันให้สมกับที่ฉันต้องไปรบราฆ่าฟันมาสิ นิชา" "คุณนี่มัน... เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่งเลยนะ!" นิชาเม้มปากแน่น พยายามเบือนหน้าหนี "ปากดีนัก..." มาคัสยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มเคลื่อนตัวลงต่ำอย่างรวดเร็ว ปล่อยข้อมือเธอเป็นอิสร
เสียงหอบหายใจกระเส่าสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้างในคฤหาสน์ที่มาเก๊า ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งสองแนบชิดติดกันจนไร้ช่องว่าง ความโหยหาและอารมณ์ดิบเถื่อนที่อัดอั้นมาตลอดสามวันของการสู้รบถูกปลดปล่อยออกมาผ่านสัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันอย่างไร้ความปราณี "อื้อ... มาคัส... เบาหน่อย..." นิชาครางกระเส่า ใบหน้าหวานแหงนเงยขึ้นรับสัมผัสร้อนผ่าวที่ซุกไซร้ไล้เลียไปตามซอกคอระหงและเนินอกอิ่ม มาคัสไม่สนใจเสียงท้วงติญ ชายหนุ่มใช้ริมฝีปากและเรียวลิ้นร้อนรุมขบเม้มยอดอกสีหวานสลับกับดูดดึงจนเกิดเสียงดังจ๊วบจ๊าบ มือหนาบีบขยำสะโพกกลมกลึงแรงๆ จนเกิดรอยมือแดงเด่นชัดด้วยความหมั่นเขี้ยวและโหยหา "ปากบอกให้เบา... แต่แอ่นอกรับลิ้นฉันซะขนาดนี้ ร่านอยากโดนผัวเลียมากหรือไงหืม นิชา?" มาคัสผงกหัวขึ้นมาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าและหยาบคาย นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟสวาท "อ๊ะ! อ๊าาาา! คนบ้า... พูดจาลามก..." นิชากรีดร้องลั่นด้วยความเสียวซ่าน สองมือจิกทึ้งลงบนกลุ่มผมหนาของเขาแน่นเพื่อระบายความรัญจวนที่พวยพุ่งขึ้นมาจนแทบขาดใจ "ลามกแล้วชอบไหมล่ะ?" มาคัสยิ้มมุมปากอย่างเย้ายวน เลื่อนมือต่ำลงไปสัมผัสกลีบกุหลาบงามที่ชุ่มฉ่ำไปด
คฤหาสน์หรูหราอลังการตระกูลนิมมานสาขาใหญ่ที่มาเก๊าตั้งตระหง่านอยู่บนเนินเขาสูง ท่ามกลางสายลมเย็นยามค่ำคืนที่พัดโชยเข้ามาปะทะหน้าต่างกระจกใสตลอดเวลา ภายในห้องนอนรับรองพิเศษที่ตกแต่งอย่างประณีตและปลอดภัยสูงสุด นิชานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงนอนนุ่ม แววตากลมโตคู่สวยเต็มไปด้วยความกังวลและหวาดผวา เธอนอนไม่หลับมาสามวันเต็มแล้ว นับตั้งแต่มาคัสฝากเธอไว้กับ “คุณหญิงหลิน” หรือภรรยาชาวฮ่องกงผู้สง่างามของมาร์กิส แล้วบุกตะลุยออกไปจัดการกับศัตรูในโลกมืดของมาเก๊า “ดื่มชาร้อนๆ หน่อยไหมคะคุณนิชา?” คุณหญิงหลินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พร้อมกับเดินถือแก้วชาสมุนไพรเข้ามาใกล้ ร่างเพศหญิงในชุดเดรสยาวผ้าไหมสีนวลส่งยิ้มอบอุ่นเพื่อคลายความตึงเครียดให้ “คุณมาคัสฝากฉันให้ดูแลเธออย่างดี ท่านบอกว่าเธอคงนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงเขา” นิชารับแก้วชามาถือไว้ด้วยมือสั่นเทา เธอยกขึ้นจิบเบาๆ ก่อนจะเงยหน้ามองภรรยาของมาร์กิสด้วยแววตาเว้าวอน “คุณหลินคะ... สามวันแล้วนะคะที่มาคัสออกไป... ไม่มีข่าวคราวอะไรเลยเหรอคะ? เขาปลอดภัยดีไหม?” คุณหญิงหลินถอนหายใจเบาๆ นั่งลงบนโซฟาข้างเตียง “เชื่อมือสามีของฉันกับมาคัสเถอะค่ะคุณนิชา...
เสียงร้องครางสะท้านของนิชาดังประสานไปกับเสียงหอบหายใจกระเส่า มาคัสขบกรามแน่นจนสันนูนเด่นชัด นัยน์ตาสีเข้มคุมกริบคลุกกรุ่นเต็มไปด้วยไฟโทสะอันรุนแรง พร้อมที่จะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาแตะต้องของรักของหวงของเขา ร่างสูงใหญ่กระแทกสะโพกสอบเข้าใส่นิชาอย่างไม่ยั้งแรงและไม่มีความปราณีใดๆ ทั้งสิ้น ความโกรธแค้นที่เตชินท์กล้าวางยาหญิงสาวทำให้แรงอารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุด ทว่าคนแรกที่กำลังแผดเผาและหลอมละลายไปกับเพลิงสวาทนี้กลับเป็นคนใต้ร่างของเขาเอง ที่ประมาทจนเกือบตกเป็นเหยื่อของคนอื่น! พั่บ! พั่บ! พั่บ! "คราวนี้รู้หรือยัง... ว่าอย่าไปรับของจากใครหน้าไหนอีก หืม?!" มาคัสคำรามเสียงต่ำในลำคอ พร้อมกับกระแทกกระทั้นเน้นย้ำจุดกระสันอย่างดุเดือด "อืม... ซี๊ดดดด... แน่นชะมัด!" "อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊าาาา!... มาคัส... แรงไป... มันจุก... อร๊าาาา!" นิชากรีดร้องลั่นด้วยความเสียวซ่านจนสมองขาวโพลน สองมือจิกทึ้งลงบนแผ่นหลังแกร่งของเขาแน่นเพื่อระบายความรัญจวนที่โหมกระหน่ำซัดสาดเข้ามาไม่ยั้ง "คราวนี้จะจำหรือยังว่าอย่าทำตัวซุ่มซ่ามอีก?!" มาคัสถามเสียงกร้าว สวนสะโพกสอบเข้าออกรัวเร็วดั่งพายุคลั่ง ปากก็คาดคั้น
แสงแดดจ้าส่องกระทบผืนทรายและบรรยากาศกองถ่ายซีรีส์นอกสถานที่ริมทะเล บรรยากาศช่วงบ่ายเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ทีมงานต่างวิ่งวุ่นจัดฉากเตรียมถ่ายทำฉากสำคัญ นิชานั่งพักผ่อนอยู่มุมห้องพักชั่วคราว จิบน้ำดื่มจากขวดที่วางอยู่บนโต๊ะแต่งหน้าโดยไม่ได้เอะใจอะไรเลยแม้แต่น้อย ทันใดนั้น ประตูห้องพักก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างของเตชินท์ พระเอกหนุ่มที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มสุภาพ ทว่านัยน์ตากลับทอประกายแปลกประหลาด "นิชา... เหนื่อยไหมครับ?" เตชินท์เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล พร้อมกับเดินถือแก้วน้ำผลไม้เข้ามาใกล้ "เห็นเธอนั่งหน้าซีดๆ เลยเอาน้ำผลไม้คั้นสดมาให้ดื่ม จะได้สดชื่นขึ้น" นิชาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มบางๆ ให้ "ขอบคุณนะคะพี่เตชินท์... แต่ฉันเพิ่งดื่มน้ำเปล่าไปเองค่ะ เกรงใจจัง" "ดื่มนิดหน่อยเถอะครับ สดชื่นดีนะ ผลไม้รวมวิตามินซีสูง" เตชินท์คะยั้นคะยอ วางแก้วน้ำผลไม้ลงตรงหน้าเธอทันทีโดยไม่รอให้ปฏิเสธ "ถือว่าพี่ตั้งใจเอามาให้ก็แล้วกันนะ" นิชารู้สึกเกรงใจจึงหยิบแก้วน้ำผลไม้ขึ้นมาจิบเบาๆ อรสชาติหวานหอมแปลกๆ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก กระทั่งดื่มต่อจนเกือบหมดแก้ว ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที อาการแปลกป







