Mag-log in"ฉันเป็นคนทำทำไมฉันจะไม่รู้""ชิ จงใจชัด ๆ เลย""เมื่อกี้ฉันห้ามแล้ว เธอจะกินเอง" ก็จริงเมื่อครู่เขาส่งสายตาให้ฉันตลอด ทว่าฉันเป็นคนรั้นจะกินเอง"เพื่อความสุขของลูกกับพี่ แม้เค็มฉันก็ยอม""เจ้าเล่ห์จริง ๆ" มือหนาขยี้หัวฉันด้วยความมันเขี้ยว แน่นอนว่าท่าทางฉันเมื่อกี้คือการออดอ้อนใส่เขาต่างหาก แต่ก็มี
"ผมคิดว่าเมื่อกี้เราทำเค้กช็อกโกแลตหน้านิ่ม""อันนี้มันเค้กช็อกโกแลตหน้าไหม้หนิครับ" ฉันถึงทำกับหลุดขำพรืดในตอนที่ลูกชายสองคนที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จกำลังจดจ้องเค้กก้อนแรกของพวกเขาสีหน้าขมวด ก่อนที่จะปรายตาไปมองคนเป็นพ่อพร้อมกัน พี่สงครามจึงกระแอมคอนิดหน่อยราวกับกำลังคิดคำตอบ"พ่อว่า…เตาอบที่บ้านน่าจะม
ห้าปีผ่านไป"นี่มันอะไรกันเนี่ย!" ฉันได้แต่อ้าปากค้างแล้วเหลือบมองคนสามคนที่กำลังทำอะไรบางอย่าง ไล่มองสามร่างต่างขนาดทีละคนก่อนที่จะหยุดที่คนสุดท้ายที่ฉันคิดว่าเป็นตัวต้นเรื่อง"…" ไม่มีเสียงตอบรับจากใครสักคนที่อยู่ในครัว ตอนนี้ฉันกำลังเล็งผู้ชายสามคนที่กำลังพังห้องครัวของฉัน ไล่เรียงตั้งแต่หกขวบคาม
ท่อนเอ็นปูดนูนกำลังถูกฉันค่อย ๆ นั่งทับลงรูสวาท ความใหญ่โตเต็มที่กำลังทำให้กลีบดอกไม้ที่ฉ่ำเยิ้มแหวกออกจากกัน สุดท้ายมันก็เข้ามาในร่างกายของฉันสำเร็จ เอ็นร้อนแท่งใหญ่ทำให้ฉันต้องงอตัวไปข้างหน้า สอดประสานมือหนาของพี่สงครามแน่นเพื่อเป็นที่ยึดไม่ให้ฉันตกลงไปคอหักจากโต๊ะทำงานตัวสูง"ซี๊ดดด~" ร่างสูงคราง
"เป็นยังไงบ้างเหนื่อยไหม?" ร่างสูงเอ่ยถามในขณะที่ฉันเพิ่งกลับเข้ามา วันนี้ฉันเบบี้และแม่บ้านอีกสองคนพากันออกไปตามหาเนื้อผ้าหายากเพื่อมาตัดชุดคนสำคัญ ทั้งบ้านจึงเหลือแค่พี่สงครามคนเดียวที่เลี้ยงลูกเพราะป้าปิ่นลางาน แต่สิ่งที่เขาถามฉันว่าฉันควรเป็นคนถามเขามากกว่า เพราะใบหน้าคมดูเหนื่อยล้าต่างจากก่อนหน
ใช่…มันมาจากผมกับไอกวินที่ถอนหายใจออกมาพร้อมเพรียง เหมือนเพิ่งผ่านการสู้รบกับกองทัพข้าศึก ผมกับมันจึงมองหน้ากันอย่างโล่งใจ"งั้นผมไปนะครับนาย" กวินเอ่ย"มึงหยุด อยู่ในบ้านนี่แหละ ช่วยกูดูลูก""แต่นาย…" กวินมันเรียกผมเสียงเบาลง"มึงกล้าขัดคำสั่งกูเหรอวะ""อยู่ก็อยู่ครับนาย" คามิลที่เริ่มได้กินนมก็เริ
บทที่ 26 ไม่มีสิทธิ์เลือก"ทำไมมึงถึงมาอยู่ที่นี่ แล้วมึงหายไปไหนมา ป้าณีบอกว่ามึงไม่ติดต่อใครมาเลย กูไปหาที่บ้านก็ไม่มีใคร มึงรู้ไหมว่ากูเป็นห่วงมึงแค่ไหน มึงเงียบทำไมวะแก้วตา" ไอกัลป์มันรัวคำถามโดยไม่หยุดหายใจ น้ำเสียงฟังดูโกรธและหงุดหงิดเอามากเมื่อฉันหนีหายไปโดยไม่ได้บอกกับใครเลย แม้กระทั่งมัน"ม
"แก้วตารีบเงยหน้าเร็ว""เอาวะ เงยก็เงย" สุดท้ายฉันก็ตัดสินใจเงยหน้าขึ้นแล้วสบตาเข้ากับไอกัลป์พอดี ใช่…มันเบิกตากว้างทันทีที่เห็นว่าเป็นฉัน ก่อนที่จะรีบเก็บอาการเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองต้องปั้นหน้าโหดใส่รุ่นน้องคนอื่น ๆ ใครชั่งเอาคนแบบมันมาเป็นเฮดว้ากได้นะ เท่าที่รู้จักอย่างมันไม่มีอะไรให้ฉันกลัวเลย
บทที่ 25 อย่าเล่นตัว"เรียนเสร็จแก้วตาไปไหนหรือเปล่า?" น้ำใสหันมาถามฉันขณะที่กำลังจัดหนังสือเก็บเข้ากระเป๋าหลังจากที่เราเรียนคาบแรกกันเสร็จ วิชาแรกของฉันระดับปีหนึ่งถือว่าไม่เลวเลย ค่าเทอมที่แพงหูฉี่ก็แลกมาด้วยการศึกษาที่ดี ถือว่าคุ้ม เพราะมันไม่ใช่ฉันที่เป็นคนจ่ายไงล่ะ"กลับเลย" ฉันตอบกลับเสียงเรีย
บทที่ 24 เจ้าชีวิต"โห…แก้วตาในชุดนักศึกษา สวยมาก!" ทันทีที่เดินลงมาถึงชั้นล่างเสียงของน้อยก็ลอยมาแต่ไกล วันนี้ฉันต้องไปเรียนวันแรกด้วยสมองที่ไม่มีข้อมูลอะไรเลยเขาสั่งให้ไปเรียนฉันก็แค่ทำตาม ส่วนตั้งใจเรียนไหมนั้นบอกได้เลยว่าตั้งใจมาก เห็นแบบนี้ก็ใฝ่เรียนอยู่นะ อยากเรียนมาแต่ไหนแต่ไรแล้วแต่ก็ไม่มีโ




![รักซ้อนราคะ [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


