บทที่ 10 หึงไม่รู้ตัว - 75%

ชายหนุ่มเดินขึ้นมาถึงห้องพักผ่อนที่รวิชาเคยนอนเมื่อครั้งถูกกลวิชรวางยานอนหลับ เขาใช้มืออีกข้างเปิดประตูแล้วเอาเท้าดันให้ปิด พาร่างที่ดิ้นขลุกขลักอยู่บนบ่าไปหย่อนลงบนเตียงนอนหนานุ่มกลางห้อง แล้วหย่อนกายลงนั่งขอบเตียง

“ว่าไง ยังจำห้องนี้ได้ไหมหนูอาย” ภีมพลพูดเสียงสั่นปนหอบ มือก็ตามคว้าร่างที่กำลังจะขยับหนีให้ขึ้นมานั่งอยู่บนตักของตน ส่งเสียงขู่ไม่ให้คนตัวเล็กได้แผลงฤทธิ์

“นั่งนิ่ง ๆ ถ้าไม่นิ่งอาไม่รับรองความปลอดภัยนะ หรืออยากจะลอง”

ประโยคสุดท้ายเขาพูดพร้อมกับเกยคางลงบนไหล่มนจนริมฝีปากแทบจะชิดกับแก้มนุ่ม รวิชานั่งนิ่งตัวแข็งทันที เมื่อตระหนักได้ว่าความปลอดภัยที่เขาพูดถึงนั้นหมายถึงอะไร ทั้งตกใจทั้งหวาดหวั่นแต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกวูบวาบหวามไหวไปกับความใกล้ชิด จนเขาสามารถหายใจรดซอกคอเธอได้

“ไหนบอกสิว่าโกรธอาเรื่องอะไร ทำไมถึงพูดกับอาแบบนั้น ปกติเราไม่เคยพูดแรงขนาดนี้เลยนะ”

อาภีมคนเดิมเริ่มกลับมาเพราะน้ำเสียงที่เขาใช้กับเธอนั้นสุดแสนจะอ่อนทุ้มนุ่มนวล แต่รวิชายังคงปิดปากเงียบ หันหน้าหนีสายตาคมปลาบของเขาไปอีกทาง ภีมพลจึงขยับไปซุกไหล่อีกข้างของเธอ พร้อมกดจมูกลงบนแก้มสีระเรื่อนั้นอย่างอดใจไม่อยู่ รวิชาเบี่ยงตัวหนีทันทีแม้จะไม่ค่อยสะดวกนักเพราะติดที่ยังนั่งอยู่บนตักเขา ทั้งยังมีวงแขนแข็งแรงโอบรัดรอบตัวเธอเอาไว้อย่างแน่นหนา

“ไม่ต้องเอาปากกับจมูกมาโดนแก้มน้องอายเลยนะ ตัวเองไปจูบกับใครมาแล้วบ้างก็ไม่รู้ แล้วจู่ ๆ จะมาหอมเขาเนี่ยนะอาภีมบ้า!”

รวิชาแหวใส่เขาเสียงดัง ใบหน้างอง้ำสะบัดพรืดไปอีกทางเพราะไม่อยากเห็นหน้าเขา แต่คนฟังกลับคลี่ยิ้มกว้างทันที เขากอดรวิชาแน่นขึ้นพร้อมกับหัวเราะขลุกขลักจนร่างสะท้าน

“หัวเราะอะไร” น้ำเสียงกระเง้ากระงอดราวกับเด็กถูกขัดใจโพล่งออกมาจากปากจิ้มลิ้มนั้น ภีมพลเงยหน้าขึ้นมาเกยคางที่ไหล่ของเธอ ใบหน้าคร้ามคมยังคงยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี

“ดีใจครับ” ชายหนุ่มพูดพลางเอาแก้มตนแนบกับแก้มเนียนของรวิชา

รวิชาอยากจะขยับห่างออกมาก็ทำไม่ได้ จะหันไปมองหน้าเขาก็ยิ่งไม่ได้ เพราะรู้ดีว่าแก้มของตนต้องโดนปากของเขาเต็ม ๆ กระนั้นก็ยังสงสัยที่เขาพูด

“อาภีมดีใจอะไรคะ” รวิชาสะบัดเสียงถามอย่างแง่งอน ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อรู้สึกว่าวงแขนของเขาเหมือนจะรัดแน่นขึ้นอีก

“ดีใจที่น้องอายหึงอาไง”

น้ำเสียงรื่นเริงของชายหนุ่มดังไม่ห่างจากใบหูของเธอ รวิชาหน้าร้อนซู่เมื่อเขาพูดจาจับจุดเธอได้ อาการที่เธอกำลังเป็นอยู่ตอนนี้เรียกว่า “หึง” หรืออย่างไร เธอไม่เคยรู้มาก่อน รู้แต่ว่าตอนนี้ต้องรีบปฏิเสธเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียหน้า

“น้องอายไม่ได้หึงสักหน่อย อาภีมเอาอะไรมาพูด”

รวิชาตวัดตามองค้อนจนชายหนุ่มได้แต่กลั้นหัวเราะเมื่อคนปฏิเสธเสียงแข็งนั้นใบหน้าแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดู

“โอเคครับ ไม่หึงก็ไม่หึง”

ภีมพลยื่นหน้าเข้าไปหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ รวิชาส่งเสียงร้องประท้วงเมื่อถูกคนตัวโตรังแกได้รังแกดี พยายามขยับตัวทำท่าจะลงจากตักของเขา

“อาภีมปล่อยน้องอายเถอะค่ะ น้องอายนั่งอย่างนี้ไม่สะดวก”

รวิชาขอร้องเสียงอ่อยหวังจะให้เขาปล่อยเธอเป็นอิสระ แต่คำตอบที่ได้กลับกลายเป็นว่าทำให้เธอขัดเขินหนักกว่าเดิม

“แต่อาสะดวก และอาจะไม่ปล่อยด้วย โอกาสอย่างนี้ไม่ได้มีมาบ่อยเรื่องอะไรอาจะปล่อยให้โง่ล่ะ นาน ๆ จะได้กอดน้องอายเต็มตัวสักที” ว่าแล้วเขาก็จับร่างบนตักโยกไปมาช้า ๆ

“น้องอายฟังอานะ ผู้หญิงที่น้องอายเห็นว่ากำลัง...เอ่อ...ทำนั่นนี่กับอาน่ะ อาอยากบอกว่าอาไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม จะทำท่ารังเกียจก็ไม่ได้ ปฏิเสธไปซึ่งหน้าก็กลัวจะเสียลูกค้าเพราะเขาเป็นลูกค้าวีไอพีของคลับ ถ้าน้องอายไม่มัวแต่หึงอาจนหน้ามืด น้องอายจะเห็นว่าอาพยายามปัดป้องอยู่ตลอด มีแต่เขาที่มาลวนลามอา”

ภีมพลพยายามอธิบายอย่างใจเย็น แต่ก็ยังไม่วายแอบหยอดใส่สาวน้อยในอ้อมกอดไปด้วย

“ก็แปลว่าถ้าผู้หญิงคนนั้นมาทุกครั้ง อาภีมก็จำเป็นต้องนั่งเฉย ๆ ให้เขาลวนลามทุกครั้งใช่ไหมคะ”

รวิชาจงใจเน้นย้ำคำว่า “ทุกครั้ง” จนคนฟังถึงกับยิ้มขำ สาวน้อยของเขาช่างน่ารักเสียจริง รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาทางสีหน้าและแววตาหมด เขารู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกที่ทำให้คู่หมั้นตัวน้อยหลุดอาการออกมาได้ขนาดนี้

 “อาจะไปทำอย่างนั้นได้ยังไงกันครับ ตอนนี้อาไม่ใช่คนตัวเปล่าเสียหน่อย แต่ไปตีตราจองสาวน้อยไว้คนหนึ่งแล้วต่างหาก เฮ้อ! รู้สึกดีชะมัดเลยมีสาวน้อยคอยตามหึง” ภีมพลหัวเราะร่า ยื่นหน้าไปหอมแก้มเนียนนุ่มติดกันหลายครั้งอย่างมันเขี้ยว รวิชาไม่สามารถหลบหลีก หรือยกมือห้ามเขาได้เพราะแขนทั้งสองข้างถูกเขาล็อกกอดเอาไว้ ทำได้แค่ร้องประท้วงและดิ้นพราด ๆ อยู่บนตักเขา

“น้องอาย...อย่าดิ้น...หยุดก่อน” ภีมพลรีบบอกรวิชาเสียงแตกพร่า ใช้แขนข้างหนึ่งรัดร่างเธอแน่น ส่วนอีกข้างก็จับตรึงสะโพกของหญิงสาวให้หยุดนิ่งอยู่กับที่ พร้อมกับซุกหน้าลงบนไหล่ ทำให้รวิชาไม่กล้าขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวใด ๆ ทั้งสิ้น หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเขาสั่นแปลก ๆ แถมยังถอนหายใจบ่อยครั้ง

“อาภีมเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” รวิชาถามเขาอย่างเป็นห่วง รู้สึกแปลกใจไม่น้อยในเมื่อก่อนหน้านี้ก็ยังพูดคุยกันดีอยู่ แล้วทำไมตอนนี้เขาเหมือนกำลังจะเป็นไข้

ภีมพลหลับตาลงนิ่ง ถอนหายใจหนัก ๆ กลิ่นหอมของเนื้อสาวกับความเต่งตึงแต่นุ่มเนียนของคนในอ้อมกอดกำลังทำให้เขาเสียการควบคุม เจ้าตัวก็ช่างไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเอาเสียเลยว่าตัวเองกำลังนั่งทับอะไรอยู่ ในขณะที่เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมมันให้สงบลง ไม่ต้องตื่นมาทักทายให้สาวน้อยของเขาต้องหวาดผวา ขอแค่ตอนนี้เธออย่าเพิ่งขยับไปปลุกให้มันยิ่งลุกผงาดก็พอ

ให้ตายเถอะ! ขืนเป็นแบบนี้บ่อยเข้า กว่าจะครบสี่ปีมีหวังเขาต้องลงแดงตายสักวันแน่ เขาจะอดทนได้กี่น้ำกัน ห่วงก็แต่เขาจะควบคุมอารมณ์ และความต้องการตามธรรมชาติไม่ได้เสียมากกว่า ถ้าหากยังอยู่ใกล้ชิดกัน

“อาภีมคะ”

รวิชานั่งตัวเกร็งเพราะเขาบอกไม่ให้ขยับ แต่นั่งไปนั่งมาก็ชักเมื่อยจึงเอ่ยปากถามอีกรอบเมื่อเห็นเขายังคงซบหน้าลงบนไหล่ของเธอไม่พูดไม่จา เธอไม่อยากให้เขารู้ว่าตอนนี้หัวใจตนเต้นแรงมากแค่ไหน ความใกล้ชิดแนบสนิทที่มากเกินไปกำลังทำให้เธอใจสั่น เพราะนอกจากบิดาแล้วเธอก็ไม่เคยนั่งตักใคร หรือถูกผู้ชายคนไหนหอมแก้ม และกอดแนบแน่นอย่างนี้มาก่อน

ภีมพลเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยกหญิงสาวลงจากตักให้ไปนั่งบนขอบเตียง ส่วนตัวเขาก็รีบลุกขึ้นแล้วหันหลังให้ทันทีเพราะไม่อยากให้สาวน้อยเห็นบางสิ่งที่มันกำลังประจานความหื่นของตัวเขาเอง

“น้องอายรออาสักครู่นะครับ ขออาเข้าห้องน้ำก่อนแล้วค่อยลงไปข้างล่างพร้อมกัน” ชายหนุ่มหันมาบอกหญิงสาวด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะเดินเข้าไป “จัดการ” ธุระส่วนตัวในห้องน้ำ

เมื่อภีมพลเข้าไปแล้ว รวิชาก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองออกมากดบันทึกเบอร์ของวิคกี้ไว้ในเครื่อง เสร็จเรียบร้อยก็หย่อนลงในกระเป๋าสะพายตามเดิมพร้อมกับครุ่นคิดถึงเรื่องที่วิคกี้เล่าให้ฟัง และกิตติศัพท์ความเป็นเพลย์บอยตัวพ่อของเขาที่ได้ฟังมาจากพรรณราย

จะว่าไป ถ้าเรื่องไม่มีมูล คนก็คงไม่เอาไปร่ำลือกันได้ขนาดนั้น ดูแล้วคู่หมั้นหมาด ๆ ของเธอคงร้ายใช่เล่น อย่างไรเสียเขาก็เกิดก่อน และมีประสบการณ์มากกว่า การหว่านล้อมให้เธอคล้อยตามนั้นคงไม่ใช่เรื่องยากอะไร ฉะนั้นเธอก็คงต้องระวังตัว และหัวใจของตัวเองให้ดี จะได้ไม่ตกเป็นของเล่นชิ้นหนึ่งของเขาเหมือนผู้หญิงคนอื่น

เพราะแค่นี้ภีมพลก็ได้กำไรไปจากเธอมากแล้ว เดี๋ยวกอดเดี๋ยวหอม...ไม่รู้ว่าเธอจะใจแข็งไม่ตกลงไปในหลุมที่เขาดักไว้ได้สักแค่ไหน เพราะแค่ไม่กี่นาทีก่อนหน้า เขาก็ทำให้เธอใจสั่นแทบแย่แล้ว