LOGINShare
บทที่ 609
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 612
พลันเกิดความรู้สึกขยะแขยงหนาวสะท้านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเธอรีบหลับตาลงทันที ไม่ยอมเอ่ยปากพูดอะไรไร้สาระกับเขาอีกไม่รู้ว่าฟู่จิ่งเฉิงเดินออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่อาจเป็นเพราะฤทธิ์ยายังไม่คลายดี เวินหร่านจึงหลับไปอย่างรวดเร็ว...ยามที่เวินหร่านตื่นขึ้นมานั้น เธอถูกน้ำเย็นจัดสาดใส่จนสะดุ้งตื่นเธอปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงียสติสัมปชัญญะยังคงพร่ามัวกระทั่งมองเห็นเพดานห้องที่ดูคุ้นตาอยู่บ้างถึงเพิ่งจะได้สติและนึกขึ้นมาได้ว่าตนเองถูกฟู่จิ่งเฉิงลักพาตัวมา!ในขณะที่เธอกำลังตั้งท่าจะก้าวลงจากเตียงเพื่อหลบหนี...ฉับพลันนั้น “เพียะ!” เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นฝ่ามืออันโหดเหี้ยมรุนแรงตบเข้าที่ข้างแก้มของเธออย่างไร้ซึ่งความเกรงใจเสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังกังวานก้องไปทั่วทั้งห้องเวินหร่านรู้สึกแสบร้อนและปวดแปลบขึ้นที่ข้างแก้มในทันทีกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วทั้งช่องปากทว่ายังไม่ทันที่เธอจะตั้งสติทันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่“เพียะ!”ตบอีกฉาดใหญ่ก็สะบัดฉาดลงมาอย่างหนักหน่วงอีกครั้ง“ตื่นหรือยัง?”เสิ่นปิงเจี๋ยบีบขากรรไกรของเธอไว้แน่น เอ่ยด่าทอออกมาอย่างไม่เกรงใจเมื่อเวินหร่า
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 611
“ทำไมกัน?”เวินหร่านหลุดปากถามออกมาโดยไม่รู้ตัวทว่าคำพูดที่เอ่ยออกไปกลับไร้เรี่ยวแรงเหลือเกินเธอยังอยากรู้เสียด้วยซ้ำว่า เขานำข้ออ้างแบบไหนมาปัดเพื่อบ่ายเบี่ยงเธอกันแน่?“จำที่ฉันเคยบอกเธอได้ไหม ว่าไม่อยากให้เธออยู่กับซางเลี่ยรุ่ย?”เวินหร่านถลึงตาใส่เขา “นายไม่มีสิทธิ์มาบงการฉัน”การอยากอยู่กับใครคืออิสระของเธอ ไม่เกี่ยวกับเขาเสียหน่อยพวกเขาหย่ากันแล้ว ตอนนี้ไม่มีความจำเป็นต้องมารายงานอะไรให้เขาฟังทั้งนั้นฟู่จิ่งเฉิงดึงตัวเธอเข้าไปใกล้ชิดยิ่งกว่าเดิม“ฉันเป็นสามีเธอ ทำไมจะไม่มีสิทธิ์?” เขาย้อนถามทีละคำด้วยท่าทีเผด็จการเวินหร่านได้แต่กลอกตาใส่รีบแก้คำพูดให้ถูกต้อง “ไม่ใช่สามี เป็นแค่อดีตสามีต่างหาก”แถมยังเป็นอดีตสามีที่มีรักครั้งใหม่ไปแล้วด้วยซ้ำตามหลักแล้ว พวกเขาน่าจะหมดเรื่องเกี่ยวข้องกันไปนานแล้วแท้ ๆ ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงต้องให้คนขับรถรับจ้างเถื่อนลักพาตัวเธอมาไว้ที่นี่ด้วย!“ต่อให้เป็นอดีตสามี ฉันก็ไม่อนุญาตให้เธอติดต่อยุ่งเกี่ยวกับซางเลี่ยรุ่ยเด็ดขาด”คำพูดของเขาเต็มไปด้วยการตักเตือนคุกคามทว่าเวินหร่านกลับไม่ได้ใส่ใจในสายตาของเธอ ฟู่จิ่งเฉิงไม่มีส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 610
เวินหร่านพยายามควบคุมหยาดน้ำตาเอาไว้อย่างสุดความสามารถเธอหันมองตามเสียงไปยังโทรศัพท์มือถือเห็นหน้าจอโทรศัพท์ส่องแสงกะพริบ ปรากฏชื่อ: ซางเลี่ยรุ่ยในวินาทีนั้นประกายแสงแห่งความหวังพลันจุดประกายขึ้นในดวงตาของเธอเวินหร่านยื่นนิ้วมือที่สั่นเทาออกไป...“คุณลาออกแล้ว ตอนนี้อยู่ที่ไหน?”เสียงอันคุ้นเคยที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของซางเลี่ยรุ่ยดังมาจากปลายสายเดิมทีซางเลี่ยรุ่ยไม่อยากจะรบกวนเธออีกทว่าพอได้ยินจากฉินเยว่เชาว่า เธอได้ยื่นใบลาออกจากเขาอย่างเป็นทางการแล้วเขาก็หักห้ามใจไม่ให้ห่วงใยเธอไม่ได้จริง ๆ แน่นอนว่า ครั้งนี้เขาก็เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าเธออาจจะไม่สนใจและไม่ตอบคำถามเขาผลปรากฏว่าเวินหร่านก็ชักช้า ไม่ยอมตอบเขาจริง ๆ ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากตอบทว่าเธอพบว่าตนเองไม่สามารถเค้นเสียงใด ๆ ออกมาได้เลยแม้แต่น้อยราวกับถูกบางสิ่งบางอย่างบีบรัดคอหอยเอาไว้เธอไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้แม้แต่คำเดียวซางเลี่ยรุ่ยที่อยู่ปลายสายไม่แน่ใจว่าที่เธอเงียบเป็นเพราะไม่อยากคุยกับเขาหรือเปล่า“เวินหร่าน?”เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเบา ๆ คำหนึ่งทว่าก็ยังคงไร้ซึ่งการตอบรับใด ๆ เวินหร่านพยายา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 609
เธอต้องหาทางช่วยตัวเองให้ได้หากวิธีการกระโดดลงจากรถใช้ไม่ได้ผล เช่นนั้นเธอก็ทำได้เพียงแจ้งตำรวจเท่านั้นเวินหร่านรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างรวดเร็ว กดเบอร์ 191 ทันทีปลายสายเชื่อมต่อสัญญาณอย่างรวดเร็ว“ช่วยด้วยค่ะ ฉันโดนแท็กซี่เถื่อน... ลักพาตัว...”เวินหร่านเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงลนลานระส่ำระสายจนจับต้นชนปลายไม่ถูก“ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหนครับ?” เจ้าหน้าที่รับสายจากปลายสายเอ่ยถามขึ้นอยู่ที่ไหนอย่างนั้นหรือ?เวินหร่านทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถอีกครั้งมันเป็นถนนสายที่ไม่คุ้นตาอย่างสิ้นเชิงเธอไม่รู้ตำแหน่งที่อยู่ของตัวเองเลยสักนิด!แล้วเธอจะบอกตำรวจได้อย่างไรว่าเธออยู่ที่ไหน? แล้วพวกเขาจะมาช่วยเธอได้อย่างไร?“...”คนขับรถที่กำลังขับรถอยู่ข้างหน้าไม่มีทางบอกตำแหน่งกับเธออย่างแน่นอนทว่าสิ่งที่ทำให้เวินหร่านรู้สึกแปลกประหลาดใจยิ่งนักก็คือ คนขับรถผู้นี้ทั้งที่รู้ดีว่าเธอกำลังโทรศัพท์แจ้งตำรวจอยู่ แต่กลับไม่คิดจะขัดขวางเลยแม้แต่น้อย?เรื่องนี้มันออกจะพิลึกพิลั่นเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?เป็นไปได้ไหมว่าเขาไม่ได้แยแสเลยสักนิดว่าเธอจะแจ้งตำรวจหรือไม่?“คุณครับ? คุณอยู่ที่ไหนครับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 608
ณ ห้องทำงานประธานของฉินซื่อเวินหร่านเดินทางมาด้วยตนเองเพื่อยื่นจดหมายลาออกให้กับฉินยว่เชา“รู้อยู่แล้วว่าเธอคงอยู่ไม่นาน แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะสั้นนัก”ฉินเยว่เชาเอ่ยด้วยความรู้สึกเสียดายอย่างยิ่งเขารู้อยู่แล้วว่าเวินหร่านจะต้องจากไปแต่เขานึกว่าเธอจะเลือกไปอยู่กับซางเลี่ยรุ่ยคาดไม่ถึงเลยว่าท้ายที่สุดแล้ว ทางเลือกของเธอกลับเป็นการก้าวเข้าสู่เวินซื่อ“งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ไม่ว่าจะไปเร็วหรือช้า สุดท้ายก็ต้องจากกันอยู่ดี”เวินหร่านแย้มยิ้มออกน้อย ๆ “แต่ฉันรู้สึกขอบคุณคุณจริง ๆ สำหรับการดูแลในช่วงเวลานี้ค่ะ”ช่วงเวลาที่ผ่านมาตอนที่เธอเข้ามาทำงานในฉินซื่อ ได้เรียนรู้อะไรจากฉินเยว่เชามากมายหากไม่ใช่เพราะฉินเยว่เชายืนหยัดคัดค้านเสียงรอบข้าง และยอมรับตัวเธอเข้ามาทำงานในตอนที่ตระกูลเวินกับซางลี่รูร่วมมือกันปิดตายหนทางของเธอเธอคงไม่ได้กลายเป็นเวินหร่านในวันนี้อย่างแน่นอนเธอรู้สึกซาบซึ้งต่อฉินเยว่เชาจากใจจริงทว่ายามนี้ถึงเวลาที่ต้องบอกลากันแล้วฉินเยว่เชาไม่ได้บีบบังคับหรือดึงรั้งเธอไว้ให้ลำบากใจเขาอนุมัติหนังสือลาออกของเธออย่างรวดเร็วพร้อมกับเอ่ยปากมอบคำมั่นสัญญา “วันข้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 607
พอเดินมาใกล้จะถึงรถของเขา เวินหร่านก็ยังคงผลักเขาออกเบา ๆ “ไม่ต้องหรอกค่ะ ตอนนี้ฉันยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่”เธอเฟ้นหาข้ออ้าง เอ่ยปฏิเสธอย่างนุ่มนวล“งั้นรอจนกว่าคุณจะหิว แล้วพวกเราค่อยไปหาอะไรทานกัน”ซางเลี่ยรุ่ยไม่ได้วางแผนที่จะผละจากไปก่อน ทว่ายังคงอยู่เคียงข้างเดินเป็นเพื่อนเธอต่อไปเวินหร่านจ้องมองเขาด้วยความรู้สึกจนปัญญาเธอรู้ดีว่าลึก ๆ ในใจของตนเองนั้นล้นพ้นไปด้วยความยินดีเพราะการได้อยู่กับเขายังคงมีความทรงจำดี ๆ อยู่ไม่น้อยลึกเข้าไปในจิตใจ เธอยังคงเฝ้าคิดถึงความอบอุ่นอ่อนโยนที่เคยมีร่วมกันในครั้งนั้นอยู่เสมอทว่าเธอไม่อาจทำตามใจตนเองได้ในเมื่อรู้อยู่เต็มอกว่าไร้ซึ่งปลายทาง ย่อมไม่ควรปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งถลำลึกลงไปอีกการหยิบยื่นโอกาสให้เขา ก็เท่ากับหยิบยื่นโอกาสให้ตัวเองเธอรู้ดีว่า ไม่ควรถลำลึกไปมากกว่านี้อีกแล้วทว่าเมื่อครู่นี้ก็เป็นซางเลี่ยรุ่ยจริง ๆ ที่เข้ามาช่วยเธอเอาไว้หากมิใช่เพราะเขาปรากฏตัวได้ทันท่วงที ด้วยท่าทางของเสิ่นปิงเจี๋ยเมื่อกี้ แทบจะอยากจะฆ่าเธอให้ตายเสียด้วยซ้ำ“ขอบคุณนะคะ!”เวินหร่านพยักหน้าให้ซางเลี่ยรุ่ยด้วยท่าทีจริงจังอย่างเป็นการเป็นงา
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 2
เวินหร่านเดินออกจากห้องตรวจ รับยา แล้วรีบเดินออกจากโรงพยาบาลไปพอนึกถึงภาพในห้องตรวจเมื่อครู่ ที่ถูกหมอผู้ชายคนหนึ่งสั่งให้ถอดกางเกง เพื่อตรวจให้เธอเธอก็อดไม่ได้ที่จะหน้าแดงก่ำไปถึงใบหูถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป เธอคงไม่มีหน้าไปพบใครแน่ ๆวันหลังเธอต้องหาหมอผู้หญิงเท่านั้น จะไม่ยอมให้ผู้ชายแปล
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 1
“ถอดออกแล้วนอนลงไปครับ!”ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของชายหนุ่มหัวใจของเวินหร่านกระตุกวูบเธอไม่รู้เลยว่าตัวเองไปติดโรคที่น่าอับอายจนพูดไม่ออกแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่พออาการกำเริบก็จะรู้สึกต้องการอย่างมากจนถึงขั้นไม่เลือกเวลาและสถานที่ ทำให้ชีวิตและหน้าที่การงานได้รับผลกระทบอย่างหนัก
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 7
เห็นได้ชัดว่าเขาคาดไม่ถึงว่าจะเป็นสถานการณ์แบบนี้แต่ต่างก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว เรื่องบางอย่างสามารถเข้าใจได้โดยไม่ต้องพูดออกมานอกจากนี้ เขายังรู้ว่าเวินหร่านเป็นโรคนั้น“ท่าน... ท่านประธานคะ...”เวินหร่านพลันตัวแข็งทื่อ สมองเหมือนเครื่องจักรที่หยุดทำงานเสียงจากปลายสาย ทำไมฟังแล้วเหมือนบอสใหญ่ส
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
You May Also Like
Gardener คนสวนของคุณหนู
กาสะลอง94.0K viewsเด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
ลำเจียก411.6K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K viewsท่านประธานกระหายรัก
กาสะลอง86.5K viewsหมอร้ายพ่ายรัก
Nidchynoi82 viewsIdolize you รักครั้งนี้ต้องดีกว่าเดิม!
SUNISAYOK178 viewsอีบัวกับไอ้ขวัญ
ณิการ์160 viewsสัญญารักเมียชั่วคราว : Temporary Love
Opalz.Natthaphat46 views
