LOGINShare
บทที่ 622
Latest chapter
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 622
ฟู่จิ่งเฉิงยืนจ้องมองเธอจากมุมสูงด้วยสายตาเหยียดหยาม “เธออย่าเพิ่งรีบดีใจไปหน่อยเลย! บริเวณแถบนี้กำลังจะเริ่มทำถนน คาดว่าจะต้องปิดเส้นทางไว้นานราวหนึ่งสัปดาห์ เธอทนเอาชีวิตรอดให้ได้สักสัปดาห์หนึ่งก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน”เสิ่นปิงเจี๋ยถึงกับงงหัวใจกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มในพริบตา“อะไรนะ หนึ่งสัปดาห์? นายไม่ได้กำลังจะพาฉันออกไปจากที่นี่ตอนนี้หรอกเหรอ?”เธอตระหนกตกใจจนใบหน้าซีดเซียวไร้สีเลือดฟู่จิ่งเฉิงปรายสายตามองเธอด้วยความหยามหยัน “เมื่อกี้เธอฟังคำพูดของฉันไม่ชัดหรือไง? ฉันบอกว่าเธอจะต้องอยู่ที่นี่ให้ครบหนึ่งสัปดาห์ แล้วสัปดาห์หน้าฉันถึงจะส่งคนมารับเธอ”“แต่ก็นะ นั่นมันก็ต่อเมื่อเธอยังมีชีวิตรอดอยู่ถึงตอนนั้นน่ะนะ” เขาเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกประโยคหนึ่งหัวใจของเสิ่นปิงเจี๋ยดิ่งวูบลงสู่ก้นบึ้งของเหวทันทีคิดจะทิ้งเธอไว้ในป่ารกร้างแห่งนี้นานถึงหนึ่งสัปดาห์เชียวหรือ?แบบนี้มันจะต่างอะไรกับการลงมือฆ่าเธอให้ตายเล่า?ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคงมีแค่การปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความทรมานใจ ทนอยู่อย่างตื่นตระหนกหวาดผวาเหมือนตายทั้งเป็นก่อนจะสิ้นใจเท่านั้น“ฟู่จิ่งเฉิง นายทำกับฉันแบ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 621
“ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้จริง ๆ ...” เสิ่นปิงเจี๋ยส่ายหน้าระรัวอย่างรวดเร็วในแววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อตัวเขา“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ก็อย่าหาว่าฉันพลิกลิ้นไร้เยื่อใยก็แล้วกัน!” บนใบหน้าหล่อเหลาของฟู่จิ่งเฉิงแผ่ซ่านรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมดุจปีศาจร้ายชวนให้ผู้คนรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ!“นายจะทำอะไร?”เสิ่นปิงเจี๋ยจ้องมองเขาด้วยสายตาหวาดผวา น้ำเสียงสั่นระริกโดยไม่รู้ตัวสีหน้าของฟู่จิ่งเฉิงน่ากลัวจนชวนผวา “เดี๋ยวเธอก็รู้เอง”พูดจบก็ส่งสัญญาณสายตาให้คนขับรถคนขับรถเข้าใจความหมายในทันที หักพวงมาลัยมุ่งหน้าพารถยนต์ขับออกไปทางชานเมืองในใจของเสิ่นปิงเจี๋ยเริ่มตื่นตระหนกหวาดผวาขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่สังหรณ์ใจไม่ดีเลย ราวกับกำลังจะมีลางร้ายบางอย่างเกิดขึ้นรถยนต์แล่นมาถึงเขตชานเมือง ก่อนจะแล่นลัดเลาะผ่านเส้นทางภูเขาคดเคี้ยวเลี้ยวลดสิบแปดโค้งถนนหนทางก็ค่อย ๆ แคบลงเรื่อย ๆ ทั้งยังขรุขระและเปียกชื้นเฉอะแฉะมากขึ้นทุกทีจนกระทั่งขับลึกเข้าไปในหุบเขาอันรกร้างภูเขาลูกนี้ยังคงความเป็นธรรมชาติหลงเหลืออยู่มาก แทบจะเรียกได้ว่าไร้ซึ่งร่องรอยการพัฒนาใด ๆ ทั้งสิ้นอย่าว่าแต่นักท่องเที่
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 620
เสิ่นปิงเจี๋ยไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย“โอ๊ย ฉันเจ็บจังเลยค่ะ”จู่ ๆ เธอก็แผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดขึ้นมา เรียวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นในที่สุดก็เรียกร้องความสนใจจากฟู่จิ่งเฉิงกลับมาได้ชั่วขณะหนึ่งเสิ่นปิงเจี๋ยเพิ่งจะยิ้มรับด้วยความดีใจได้ไม่ทันไรก็พลันได้ยินเสียงของฟ่านเจิ้งรายงานผ่านโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอีกระลอก “แม้ว่าจะมีคนคอยยักย้ายถ่ายเทอยู่เบื้องหลัง จงใจชี้นำทิศทางการสืบสวนก่อนหน้านี้ให้ไขว้เขว แถมยังให้ข้อมูลที่ผิดพลาดมาตลอด แต่หลังจากที่ผมทำการคัดกรองและแก้ไขปรับปรุงข้อมูลในช่วงเวลานี้ ในที่สุดก็ยืนยันได้แล้วครับว่า เจ้าของผ้าเช็ดหน้าผืนนั้น เป็นคุณเวินหร่านจริง ๆ ครับ!”“ยิ่งไปกว่านั้น จากผลการตรวจสอบ โรงเรียนเดิมรวมถึงช่วงเวลาเรียนของคุณเวินหร่านก่อนหน้านี้ ตรงกันกับของคุณชายรองทุกประการเลยครับ”เมื่อฟู่จิ่งเฉิงได้ยินดังนั้น สมองของเขาก็อื้ออึง วิ้ง ขึ้นมาในทันใดทั่วทั้งร่างตกตะลึงลานจนทำอะไรไม่ถูกผู้หญิงที่เขาสืบหาและพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อตามหามาโดยตลอด แท้จริงแล้วก็คืออดีตภรรยาของเขาหากรู้แต่แรกว่าเวินหร่านคือดอกไม้แรกแย้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 619
นี่คือจุมพิตที่แทบจะดึงเอาลมหายใจและบีบคั้นจนสำลักความอึดอัดเรียวนิ้วยาวของซางเลี่ยรุ่ยประคองกดอยู่ที่ท้ายทอยของเธอบดจูบลงมาอย่างป่าเถื่อนและดุดันกลืนกินเสียงครางและความพยายามในการดิ้นรนขัดขืนทั้งหมดของเธอลงไปในลำคอจนสิ้น“อื้อ อื้อ...”มือทั้งสองข้างของเวินหร่านดันยันแผ่นอกกว้างของเขาเอาไว้พยายามจะผลักไสเขาออกไปให้พ้นตัว“อ้าปากออก!”ซางเลี่ยรุ่ยทาบทับบดเบียดริมฝีปากของเธอไว้ พร้อมกับออกคำสั่งอย่างทรงอำนาจเดิมทีเวินหร่านก็ถูกเขาจู่โจมจุมพิตจนสมองมึนงงแทบจะขาดอากาศหายใจอยู่แล้วพอได้ยินเสียงขู่คำรามอันทรงพลังของเขา ริมฝีปากที่เรียวงามดั่งกลีบซากุระก็เผยออกน้อย ๆ โดยไม่รู้ตัวซางเลี่ยรุ่ยได้ทีใช้โอกาสนี้แทรกผ่านเรียวฟันอันหมดจดของเธอ บุกรุกจู่โจมกวาดต้อนยึดครองทุกสิ่งภายในอย่างจาบจ้วงโคนลิ้นของเวินหร่านถูกเขาดูดดึงจนชาตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้จนแทบไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อต้านขัดขืนได้เลยมันคือการปลอบประโลมที่เข้มข้น รุนแรง และเผ็ดร้อนเอาแต่ใจที่สุด“ทำไมต้องคอยผลักไสสร้างกำแพงปิดกั้นผมด้วย?”น้ำเสียงแหบพร่าของเขา เอ่ยถามแทบจะแนบชิดติดกับกลีบปากของเธอเวินหร่าน “...”ยิ่งเธอ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 618
ร่องรอยเหล่านั้นดูเด่นสะดุดตาจนชวนให้หดหู่ใจลึกลงไปในดวงตาของซางเลี่ยรุ่ยหดเกร็งลงอีกคราหลังจากสวมเสื้อคลุมตัวนอกคลุมทับเรือนร่างอันบอบบางของเธอแล้ว เขาก็ใช้มือรวบเอวคอดของเธอเข้าหาตัวอย่างแรง ดึงรั้งเธอเข้ามาสู่อ้อมอกกว้างของตนเอง“ไม่เป็นไรแล้วนะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว! มีผมอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น!”น้ำเสียงนุ่มนวลมีเสน่ห์เอ่ยปลอบโยนกระซิบข้างใบหูของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าเวินหร่านนึกอยากจะฉวยโอกาสนี้ซุกตัวอิงแอบลงในอ้อมกอดของเขา เพื่อหาพื้นที่ปลอดภัยหลบภัยสักครู่หนึ่งน่าเสียดายที่ทำไม่ได้เธอไม่อนุญาตให้ตนเองพึ่งพิงเขามากจนเกินไปและไม่ยอมให้หัวใจตนเองหวั่นไหวไปกับเขาอีกเป็นครั้งที่สองในเมื่อทุกคนต่างมีจุดยืนที่แตกต่างกัน อนาคตข้างหน้าย่อมต้องกลายเป็นศัตรูกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้สู้ตัดไฟแต่ต้นลม ไม่เริ่มต้นเสียแต่แรกยังจะดีเสียกว่า“ปล่อยฉันนะ!”จู่ ๆ เวินหร่านก็เอ่ยปากขึ้น พร้อมกับดิ้นรนขัดขืนอยู่ในอ้อมแขนของเขา“...”สีหน้าของซางเลี่ยรุ่ยแข็งทื่อค้างไปในทันทีการกระทำทุกอย่างชะงักงันลงเต็มไปด้วยความรู้สึกกังวลใจระคนไม่เข้าใจเขาก้มศีรษะลงมองใบหน้าซีดเซียวของเ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 617
กระแทกลงไปครั้งแล้วครั้งเล่าทั้งลงแรงทั้งหนักหน่วงหมัดแล้วหมัดเล่าซัดกระหน่ำเข้าใส่ใบหน้าของชายคนนั้นไม่ยั้งใบหน้าของมันถูกชกจนเบี้ยวบูดแหลกลาญในเวลาอันรวดเร็วชั่วขณะนั้น ทั่วทั้งห้องมีเพียงเสียงกรีดร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวดรวดร้าวของชายหนุ่มดังระงมไปหมดเพื่อนร่วมงานอีกสองคนที่ถูกซางเลี่ยรุ่ยซัดร่วงไปกองกับพื้นก่อนหน้านี้ เดิมทีคิดจะพุ่งเข้ามาขัดขวาง แต่ท้ายที่สุดก็ไม่อาจยับยั้งได้พวกเขาถูกกลิ่นอายอันน่าเกรงขามและทรงพลังที่แผ่ออกมาจากเรือนร่างของซางเลี่ยรุ่ยสะกดจนสยบเกรงขามไปโดยสิ้นเชิงเวินหร่านค่อย ๆ ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาทั่วทั้งร่างและสีหน้าของเธอเหม่อลอยไร้สติในหัวว่างเปล่าจนลืมสิ้นแม้กระทั่งการครุ่นคิดทว่าเสียงหมัดที่ประเคนซัดเข้าใส่ร่างของชายคนนั้นกลับดังสะท้อนระงมอยู่ในรูหูของเธอระลอกแล้วระลอกเล่าดวงตาของเธอไหววูบ ในที่สุดก็เริ่มมีการตอบสนองกลับคืนมายามที่เหลียวสายตามองไปนั้น ก็ประจวบเหมาะกับได้เห็นภาพที่ซางเลี่ยรุ่ยกำลังขึ้นขี่กดร่างชายคนนั้นไว้ แล้วซัดหมัดอย่างบ้าคลั่งเวินหร่านเกือบจะคิดว่าตนเองกำลังฝันไปซางเลี่ยรุ่ยงั้นเหรอ?เธอไม่ได้ตาฝาดมองผิด
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 6
เวินหร่านเปลือกตากระตุกเขา...เลื่อนตำแหน่งให้เธอเป็นผู้ช่วยเลยเนี่ยนะ?คงไม่ใช่ความหวังดีที่ประสงค์ร้ายหรอกนะ?“ประธานซางคะ ฉันไม่เคยทำงานผู้ช่วยมาก่อน เกรงว่ายากจะรับตำแหน่งนี้...” การตอบสนองตามสัญชาตญาณของเวินหร่านคือการปฏิเสธตอนนี้ในหัวเธอมีแต่ความคิดอยากขึ้นเตียงกับเขาถ้าเลื่อนตำแหน่งขึ้
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 5
หวงอี้อันจ้องเธออย่างเข้มงวด “เธอไปทำผิดอะไรมา?”บอสใหญ่เจาะจงเรียกเธอไปพบ อย่าว่าแต่ตัวเวินหร่านเลย คนอื่น ๆ รวมถึงหวงอี้อันหัวหน้าของเธอ ต่างก็คิดไม่ถึงเวินหร่านกะพริบตาปริบ “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ!”ฝ่ามือเธอชื้นเหงื่อหัวใจกระดอนขึ้นมาจุกที่คอหอยด้วยความกระวนกระวายใจยิ่งอยากหนีก็ยิ่งหนีไ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 4
เวินหร่านไม่ได้นอนทั้งคืนความว่างเปล่าทางกายและจิตใจที่บอบช้ำทำให้เธอไม่อาจข่มตาหลับได้เลยโชคดีที่เช้าวันรุ่งขึ้นเธอไม่ได้ไปทำงานสายแต่ตอนที่เวินหร่านเดินหาวเข้าไปในบริษัทกลับพบว่าบรรยากาศวันนี้แปลกชอบกล“อยู่ดี ๆ วันนี้ก็มีท่านประธานคนใหม่มารับตำแหน่งล่ะ...” หลีลี่เพื่อนสนิทบอกข่าวใหญ่นี้กับ
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก บทที่ 3
เวินหร่านสีหน้าแข็งทื่อฟู่จิ่งเฉิงมองเห็นความผิดหวังที่วาบผ่านดวงตาของเธอแต่ริมฝีปากบางยังคงขยับต่อไปอย่างเย็นชา “โทษที บอกคุณไปหลายครั้งแล้วนะว่าผมเป็นโรครักความสะอาด!”เวินหร่านกล่าวอย่างลนลาน “แต่ที่รักคะ...ฉัน...”ตอนนี้เธอป่วยเป็นโรคฮิสทีเรีย จำเป็นต้องได้รับความช่วยเหลือจากสามีเธอทนไม่
You May Also Like
บังเอิญเป็นผัวเธอ
กาแฟหอมกรุ่น117.0K viewsเจ้าหนี้เถื่อน
กัญจารีย์114.9K viewsพลิกชะตาชีวิตหลังเป็นทาสมาสามปี
โม่เสียวชี่606.9K viewsบัญชีรัก ฉบับ นายช่าง
เหนือ กว่าความคาดหมาย93 viewsAvenge แผนแค้นทวงคืน
SUNISAYOK244 viewsนางร้ายคนนี้สามีไม่เคยรัก
ณนิจชา,ฟินเฟวา,ณภาวารี459 viewsOh my wife วุ่นนักหลงรักคุณภรรยา
Goldberry39 views
