LOGINไคโรได้แต่กอดอกมุ่ยหน้ามองไอ้เควินเล่นกับหลานด้วยความหงุดหงิด หันมองซ้ายมองขวาเพื่อหาของหลอกล่อเด็กน้อยให้กลับมาหาเขาบ้างการต่อสู้แย่งชิงหลานชายดำเนินไปอย่างเงียบๆ เพื่อไม่ให้ถูกภรรยาตำหนิอีก จนสุดท้ายคุณตาก็สามารถได้ตัวหลานชายมาไว้ในอ้อมกอดอีกครั้งรอยยิ้มของผู้ชนะปรากฏบนใบหน้าหล่อ ทำคนพ่ายแพ้ได้แ
และเสียงเครื่องยนต์ดังกระหื่มจากรถปริศนาก็ดึงความสนใจพวกเขาทั้งสี่อีกครั้งหัวคิ้วของหนุ่มเจ้าของบ้านขมวดแน่น เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์แปลกๆ ย่างกรายเข้ามาใกล้ เพราะแขกที่มาหากไม่ใช่เพื่อนสนิทหรือครอบครัว เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยจะต้องโทรแจ้งลูกบ้านเพื่อขออนุญาตก่อน“มีแขกมาเหรอ”“เดี๋ยวผมไปดูให้ค
ทิ้งลูกน้องคนสนิทและหมาน้อยแสนรักให้มองตามหลังตาปริบๆ“หงิงงงง~”“เป็นหมาหัวเน่าเลยไอ้บราวนี่เอ้ย ฉันเข้าใจความรู้สึกแกดี ไม่ต้องร้องนะ”เลขาหนุ่มหน้าเข้มยกเจ้าหมาขึ้นมากอดรัดฟัดเหวี่ยงให้หายมันเขี้ยว แต่แล้วเขาก็ต้องทำจมูกฟุดฟิดกับกลิ่นไม่พึงประสงค์ที่ลอยออกจากตัวชิวาวาน้อย“ทำไมกลิ่นตุๆ แบบนี้เนี่
หลายปีต่อมาคฤหาสน์ของมีอาและแอซตันเรือนหอหลังใหญ่ตั้งอยู่ยังเขตชานเมือง แต่ก็สามารถเดินทางไปไหนมาไหนได้สะดวก บ้านสองชั้นหลังใหญ่อยู่ในหมู่บ้านจัดสรรสุดหรูซึ่งเป็นหนึ่งในโครงการของบริษัทบิดาเธอเองทั้งคู่หมั้นหมายกันตั้งแต่หญิงสาวเรียนจบ โดยมีอาก็เข้าเรียนรู้งานในบริษัทของไคโรทันที เพื่อช่วยแบ่งเบา
กลายใหญ่แข็งชัน พองขยายเต็มที่จนปวดหนึบขึ้นมาถึงกล้ามหน้าท้องแน่น“มะ...ไม่ไหวแล้ว หนูต้องการพี่~ เดี๋ยวนี้เลย!”“วันนี้พี่ขอสดได้ไหมครับที่รัก”“ค่ะ ค่ะ! ได้! ใส่เข้ามาสักที!”สวบ!สิ้นคำอ้อนวอน ท่อนรักหนาก็ตอกอัดเข้ามาสุดความยาวรุนแรง เล่นซะคนร้องขอถึงกับตาเหลือก หวีดร้องเสียงหลงกับความเสียวซ่านจุ
อาหารเป็นคอร์สถูกทยอยนำมาเสิร์ฟ เริ่มตั้งแต่อาหารเรียกน้ำย่อย เมนูสลัด น้ำซุป ก่อนจะถึงจานหลัก ทุกอย่างมันดีมาก เกินกว่าที่มีอาเคยคิดเอาไว้ซะอีก และเพราะแอซตันเป็นแฟนคนแรก เธอจึงประทับใจทุกๆ อย่างที่เขาลงทุนเตรียมการมา ไม่ว่าจะเป็นวิวสวยๆ หรืออาหารรสเลิศตรงหน้ามุมปากอิ่มประดับรอยยิ้มเอาไว้ตลอดมื้ออ
ดูเหมือนระยะเวลาเพียงไม่กี่นาที คงไม่อาจทำให้ไคโรเปลี่ยนความคิดได้ง่าย ๆอีกด้านมีอากลับเข้ามานั่งสงบสติอารมณ์ในห้องนอน แรงกดดันจากบิดาทำให้อารมณ์ของเธอไม่มั่นคงเอาเสียเลย หากคนนอกมองเข้ามาคงต่างอิจฉาชีวิตที่สมบูรณ์พร้อม แต่เธอก็เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง มีช่วงเวลาลำบากใจ ท้อแท้เช่นกันร่างเล็กสูดหาย
เธอเดินย่ำเท้าหนัก ๆ กลับเข้าตัวคฤหาสน์พร้อมความขุ่นมัวในใจ พอโผล่หน้าเข้าห้องอาหารก็พบบิดากำลังบ่นมาร์ตินเรื่องสีผมสุดจี๊ดแสบตาอยู่ แต่คนถูกบ่นยังทำหน้ามึน“พ่อพูดจริงนะติน ไปเปลี่ยนสีผมซะ” ไคโรย้ำเสียงเข้ม“แค่สีผมเองพ่อ อย่าซีเรียสไปเลยน่า”“แต่นี่มันเกินไปติน”“โธ่ ก็พ่อแก่แล้วน่ะสิ ถึงไม่เข้าใจ
ทั้งคู่คุยกันอีกเล็กน้อย มีอาก็ขอวางสายไปเพราะถึงโรงอาหารพอดี จึงเพิ่งรู้สึกตัวว่าเพื่อนรักทั้งสองกำลังมองมาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม“มองอะไรยะ ไหนบอกหิวข้าวไง”“ได้ยินแกคุยกับแฟนก็หวานจนพวกฉันน้ำตาลขึ้นหมดแล้ว”“แกก็ อย่าแซวมีอาเยอะสิ แค่นี้ก็เขินตัวบิดไปหมดแล้ว” ขวัญแม้จะช่วยพูดให้ แต่สายตาวิบวับก็ไม่ไ
อาการเกร็งก่อนหน้าค่อย ๆ ลดน้อยลง และหลังจากนั้นหญิงสาวก็รู้สึกผ่อนคลายและเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น ป็อปคอร์นที่ทานกันไปครึ่งถูกวางไว้บนโต๊ะ ขณะคนตัวเล็กเอนศีรษะซบแผงอกกว้าง โดยมีชายหนุ่มโอบกอดเอวเอาไว้หลวม ๆความประหม่าไม่เหลือก็จริง แต่มันแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดวูบไหวบอกไม่ถูกร่างกายของทั้ง







