LOGINChapter.2 จับร่างทรงทำเมีย!
“ทำไมต้องเป็นคุณที่ออกมารับของตลอดด้วย”
เสียงทุ้มบ่นงึมงำภายใต้หมวกกันน็อกใบใหญ่ ตั้งใจเก็บอาการทาง สีหน้าเพราะรำคาญหล่อนเต็มกลืน ดูออกว่าแม่นี่ ไม่ได้หิวหรอกพิซซ่า
แต่หล่อนหวังจะเขมือบเขาน่ะสิ!
“เอ๊า ก็ฉันเป็นคนเดียวที่สื่อสารกับนายได้ไงล่ะ แหม ดูสิ แค่นี้ทำเป็นเขินอาย”
ยิ่งเขามีท่าทีหลบหลีกและทำเขิน เธอยิ่งรุกหนัก
ฝ่ามือเรียวเล็กตีแขนล่ำเบา ๆ
แปะ
“ว้าว แน่นจัง”
เจ้าแม่ร่างทรงสาวเมียงมองชายใบหน้าหล่อเหลา รูปร่างดีราวกับนายแบบหลุดออกมาจากแคทวอร์ค แบบนี้เรียกว่าอาหารตา อยากเจอหน้า เธอจึงสั่งมันทุกวันเพื่อให้ใจกระชุ่มกระชวย
“ถุย!” เสียงถ่มน้ำลายทิ้ง ของหนึ่งในชายฉกรรจ์ทั้งสามคน กำลังเดินลงจากรถกระบะทรงทึบ ทำเอาริมฝีปากบางกระจับหุบยิ้ม
“เดินลงมาดีๆก็ได้มั้งเพ่ แหม ไม่เคยเห็นหนุ่มสาวจีบกันรึไง? ทำเป็นอิจฉาไปได้”
หล่อนบ่นให้กับคนพวกนั้น เหมือนกับว่าสนิทสนมกันพอควร
ริคคาร์โดเพ่งสายตามองผ่านหมวกกันน็อคทึบ
อ้อ! เขาจำได้แล้ว นั่นมันลูกน้องเสี่ยโด่ง พ่อของนิรดา
แล้วมันมาทำไม?
“วางไว้ด้านหลังตำหนักเลยพี่”
เขาเหลือบมองกล่องลังใบใหญ่ที่พวกมันทยอยขนกันเข้าไปในบ้านหล่อน แล้วอดสงสัยไม่ได้
“พวกนั้นใครครับ ดูท่าทางน่ากลัวเชียว” เขาเปรยถามลอย ๆ
“ออ ลูกน้องเฮียโด่งน่ะ มาส่งข้าวสารอาหารแห้งให้ฉันเอง จะว่าไป เฮียก็เป็นผู้มีบุญคุณคอยอุปถัมภ์ฉันและน้องมาตลอด เรียกว่าไม่ตายเพราะเฮียโด่งนั่นแหละ”
ร่างใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รีบถอดหมวกกันน็อกออก แล้วแย่งกล่องพิซซ่าจากมือเธอ
“มาครับ ผมช่วยถือ”
มีนาอ้าปากค้าง แหงนหน้าขึ้นตะลึงในความหล่อเหลา ใจพลันอ่อนยวบให้เขาเข้าไปในบ้าน
“ว้ายยย ตัดผมทรงใหม่ซะด้วย โอ๊ยย หล่อจนจนใจเจ็บ”
เธอรำพันเป็นภาษาไทย เพราะคิดว่าเขาฟังไม่ออก
ระหว่างทั้งสองกำลังเดินอ้อยอิ่งตีคู่กันมานั้น เขาเหลือบมองร่างทรงสาว นิสัยคล้ายสายพันธุ์โกลเด้น ผู้มีความสูงประมาณหัวไหล่เขา เห็นเนินอกแล้วอมยิ้ม แล้วเปรยขึ้น
“ว่าแต่ คุณชื่ออะไรนะ?”
“ฉันชื่อมีอา” เธอตอบด้วยแววตาเจ้าเล่ห์
“อืม คุณ มีอา”
“ใช่ ๆ ไหนลองเรียกชื่อฉันช้า ๆสิ”
“มีอา .. Mia ... เมียยย”
เธอบิดตัวม้วน เขินจนแก้มแดงปลั่ง เขาชะงักสงสัยครู่หนึ่ง พลางขบตรอง
Mia ออกเสียงว่า เมีย
อ๋อ เมีย ที่แปลว่า ภรรยา สินะ
ยัยนี่ เหลี่ยมจัดชะมัด!
“แค่เรียกชื่อ ทำไมต้องดีใจขนาดนั้นครับ?” เขาแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ หญิงสาวยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบาๆ
“เถอะน่า ต่อไปนี้ นายเรียกฉันว่า มีอา นะ”
“ครับ”
พอพ้นสายตาหญิงสาว เขาลอบกลอกตามองบน เดินตามเธอไป แต่แล้ว สายตาว่องไวก็เหลือบไปเห็นกล่องใหญ่ที่คนพวกนั้นนำมาส่ง
“ขอเข้าห้องน้ำได้ไหมครับ?”
“ได้สิคะ ตรงไป แล้วก็เลี้ยวขวาเลยค่ะ”
เธอบอกกับเขาเสียงเจื้อยแจ้ว
ประจวบเหมาะกับน้องชายของเธอวิ่งตรงเข้ามารับกล่องพิซซ่าไว้
“ว้าว วันนี้ล่อเหยื่อเข้ามาในบ้านเลยเหรอ?! น่ากลัวนะเราน่ะ”
เธอยกเท้าเตะตูดน้องชายเบาๆ
“บ้า ไม่ได้ล่อลวงโว้ย เค้ามาเอง”
เขาแอบอมยิ้ม เมื่อเข้าใจในสิ่งที่สองพี่น้องคุยกัน
อันที่จริง แรกๆเขานึกว่าบ้านหลังนี้อยู่กันสองสามีภรรยา เพราะนึกว่ามีอาและชายตรงหน้าเป็นแฟนกัน
เพิ่งมารู้ความจริงไม่กี่วันนี่เอง ว่าพวกเขาอยู่กันลำพังสองพี่น้อง ชื่นชมเธอเลยจริง ๆ ที่สู้ชีวิตมาตั้งแต่ยังเด็ก
พอพ้นสายตาเจ้าของบ้าน ริคคาร์โดรีบเลี้ยวซ้าย เข้าไปดูกล่องลังสีน้ำตาลใบใหญ่วางอยู่หลังม่าน ซึ่งเป็นสถานที่หลอกลวงคนงมงาย ให้เข้ามาควักตังค์จ่ายค่าพิธีกรรมต่าง ๆ ที่เธออุปโลกน์ขึ้น
“หืม?”
เขาทำจมูกฟุดฟิดเหมือนได้กลิ่นพืชใบเขียวที่คุ้นเคย ว่าแล้วจึงควัก มีดสั้น กรีดใต้กล่องลังกระดาษนั้น
“เฮอะ กูว่าแล้ว”
เขาหัวเราะออกมาพร้อมสูดดมกัญชาอัดแท่งในมือ รีบยัดมันใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ดแขนยาว พอหันหลังกลับ
“เห้ย!”
พบมีอากำลังยืนกอดอก จ้องเขาตาเขม็ง
“นายมาทำอะไร? ไหนว่าจะไปเข้าห้องน้ำ?”
……?
“เอ่อ..”
เอาวะ ถ้าอยากเสพสุขอยู่บนกองพืชสมุนไพรแห้งชนิดอัดแท่งพวกนี้ ได้ยาว ๆ เขาต้องรีบสนองความต้องการแม่นี่
“มีอา ฉันรักเธอ”
“หือ?”
ใบหน้าหวานตะลึงค้าง
ริคคาร์โดไม่ปล่อยช่องว่างให้เธอพ่นคำถามใส่ได้อีก
ร่างใหญ่อาศัยจังหวะที่เธอยืนชะงัก รีบขยับเข้าไปประชิดร่างบางจนเธอเซถอยหลังชิดผนัง
ใบหน้าคมคายโน้มลงบดจูบจู่โจมเธอว่องไว
จุ๊บ
“อื้อ!”
ระหว่างนั้น ..
เธอทำได้แค่เปล่งเสียงอู้อี้ พยายามดิ้นขัดขืนจะวิ่งหนี
หมั่บ
“เดี๋ยวซี่ ผมรู้ว่าคุณต้องการ ผมจะช่วยให้คุณหายเสี้ยนเอง” เสียงแหบพร่าเอ่ยกระซิบข้างใบหูขาวสะอาด
“อื้อ..อย่า”
ลิ้นสากลากเลียเบาๆ
“ซี้ดด” เธอขนลุกซู่ก่อนถูกเขาขบติ่งหูจนร่างอ่อนระทวย
“ปล่อยนะ ชะช่วยด้ว...”
เสียงร้องขอความช่วยเหลือถูกกลืนหายลงในลำคอ
เมื่อรอบนี้เขาจุมพิตเธอหนักหน่วง ภายนอกเธออาจดูเจนจัด
แต่แท้จริงแล้ว เธอไม่เคยทำเรื่องอย่างว่ามาก่อน!
ตอนนี้มีนาตกใจสุดขีด สติเตลิด และตั้งรับไม่ทัน
…!
มือใหญ่ของเขาลูบคลึงหนึบหนับตามสีข้าง ก่อนสอดล้วงเข้าไปในกระโปรง สัมผัสเนินเนื้ออูมนุ่มมือ
จุ๊บ
เขาดูดดึงเรียวลิ้นเล็กหนัก ๆ ให้เธอผ่อนคลาย
แล้วรีบฉวยจังหวะสอดนิ้วเข้าไปในแพนตี้ เสียบแทงร่อง
จึก!
..shitt!!
ร่องของเธอปิดสนิท!
“โอ๊ยยย”
เสียงเล็กแหลมอุทานลั่น ทรุดร่างลงนั่งกอดเข่า ร้องไห้โฮออกมาราวกับเด็กน้อยผู้กำลังเสียขวัญ
“ฮึก..ฮือ ออกไป”
“มีอา..”
เมื่อตระหนักชัด ว่าภายใต้เปลือกที่ห่อหุ้มสีสันฉูดฉาด หล่อนกลับอ่อนหัดเรื่องอย่างว่า
“ออกไป!”
เธอตะคอกไล่เขา พร้อมถอยร่นหนีห่างออกไป แววตาที่สดใสกลับกลายเป็นหวาดกลัวอย่างน่าสงสาร
“พี่ มีอะไร?”
น้องชายเธอกำลังวิ่งตรงเข้ามา
“..!”
..เมื่อสถานการณ์บีบบังคับ เขารีบถอยกลับไปตั้งหลัก
“แล้วฉันจะกลับมา”
เขาบอกกับเธอด้วยสีหน้าจริงจัง ซึ่งนั่นทำให้เธอหวาดหวั่น รีบเบือนหน้าหลบสายตาเขา
.
.
“ฮึก..”
ไงล่ะ โลกสวยดีนัก
ชายที่เธอคิดว่าเขาจะใจดี ไม่มีพิษภัย เกือบจะข่มขืนเธอ!
สมน้ำหน้าตัวเองชะมัด
สองปีต่อมา เทือกเขาโดโลไมท์ในช่วงฤดูหนาวมีหิมะโปรยปรายยาวนานข้ามคืน ทั่วทั้งป่าสนจึงขาวโพลนเต็มไปด้วยผลึกน้ำแข็งปกคลุมราวกับพรมผืนใหญ่ มีอายืนชมทัศนียภาพด้านนอกที่ริมผนังกระจกใส ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้าหวานเปื้อนรอยยิ้ม มือเรียวทั้งสองถูกันไปมา ก่อนเอื้อมคว้าช็อคโกแลตร้อนขึ้นมาจิบคลายหนาว “อุ๊ย” ร่างเพรียวบางในชุดนอนสะดุ้งโหยงเล็กน้อย เมื่ออยู่ ๆสามีร่างใหญ่ เข้ามาสวมกอดเธอจากด้านหลังอย่างไม่ให้สุ้มให้เสียง “ที่รัก” เขาเปล่งเสียงแหบต่ำ เบียดสะโพกเข้าหา ไม่ต้องพรรณาก็รู้ว่าเขากำลังต้องการสิ่งใด ทั้งดนตรีแสนโรแมนติกที่เขาเปิดคลอมันเบา ๆ แล้วก็กลางกายที่กำลังขยายใหญ่“ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงคะ?” เธอบ่นพึมพำ ยื่นแก้วช็อคโกแลตขึ้นจ่อริมฝีปากหยัก “ดื่มไหมคะ?”เขาส่ายหน้า “อยากชิมจากปากเมียมากกว่า”“ชิ”เธอวางแก้วช็อคโกแลตร้อนไว้บนโต๊ะ ก่อนเอนตัวพิงซบอกอันแสนอบอุ่นและปลอดภัยของสามีอย่างไว้เนื้อเชื่อใจ มือเล็กบีบคลึงมือใหญ่ที่กำลังโอบเอวเธออย่างละมุน ถุงเท้าสีขาวปักลายต้นสนสีเขียวของเธออยู่เหนือถุงเท้าสีดำเรียบของสามี จากนั้นก็ปล่อยให้เขานำพาร่างกายเธอเคลื่อนไหว ทั้งสองกำลังเต้นรำ ลื่นไหล
ช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นใกล้เข้ามาถึงทุกขณะ มีอาบีบมือสามีไว้แน่นไม่ยอมห่าง ระหว่างที่หมอกำลังทำการผ่าตัด มือของเขาชุ่มเหงื่อ และดูเก้กัง บางทีแอบเหล่มองขั้นตอนการทำงานของหมอ แต่ก็ไม่กล้ามองเต็มตา เขาประหม่าและลนลานจนเธอหลุดขำออกมา “ใจเย็น ๆนะคะ” “ที่รัก พระเจ้า อีกไม่กี่อึดใจจะได้เจอลูกแล้ว ฉันตื่นเต้นจัง” พอได้ยินเสียงลูกชายร้องไห้จ้าละหวั่น ชั่ววินาทีนั้น น้ำตาของพ่อแม่ไหลพรากออกมา เขาพรมจูบหน้าผากภรรยาสาวซ้ำ ๆ “ฮึก ที่รัก ลูก ..ฮึก ลูกชายเรามาแล้ว”ประตูห้องเปิดกว้าง ท่ามกลางผู้คนห้อมล้อมยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่ของตระกูลแอมโบราโต มาดามอลินและสามียืนจดจ่อรอดูหลานชายอย่างตื้นตันหัวใจ ด้านหลังเต็มไปด้วยผองเพื่อนของเขาและภรรยา ส่วนพ่อของเธอ . กำลังเปิดอ่านข้อความจากลูกสาว หนูออกจากห้องผ่าตัดแล้ว คาดว่าสัปดาห์หน้าจะขอกลับไปอยู่เรือนหอ หวังว่าพ่อจะมาหาหนูและลูกตามที่สัญญากันไว้นะคะ แนบรูปถ่าย… “ฮึก..”มือของเขาสั่นเทาขณะเพ่งพิศมองหน้าหลานชายตัวน้อยในห่อผ้า หงุดหงิดชะมัด ก็ใบหน้าคมคายเค้าโครงเหมือนพ่อมันไม่มีผิด ไม่น่าเชื่อเลยว่า เขาต้องมาทนจำใจเกี่ยวดองกับพวกคนที่เขาเก
“ทำเพื่ออะไร?!” ริคคาร์โดเดินพรวดพราดเข้ามาหามาดามอลินถึงในสวนหลังคฤหาสน์ เป็นมุมโปรดที่เธอชอบออกมานั่งจิบกาแฟในตอนเช้า“หมายถึงเรื่องเมื่อคืนสินะ” แม่ของเขาปรายหางตามอง “มันควรจะจบไปตั้งนานแล้ว แล้วแม่จะส่งแอนนิต้าไปป่วนอีกทำไม?”“ก็เพื่อความแน่ใจไง” เขายืนเท้าสะเอว ทำสีหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนจะเค้นเสียงถาม“แน่ใจอะไรอีก”“แน่ใจว่าเราผ่านด่านพ่อตาแล้ว”“หืม? อะไรนะ มะ เมื่อกี้แม่ว่าอะไรนะ”เขาเริ่มคะยั้นคะยอแม่ด้วยการเขย่าแขน แต่มาดามอลินยังคงสะบัดไหล่ ค่อย ๆละเมียดดื่มกาแฟอย่างใจเย็น สักพักจึงเอ่ย“แอนนิต้าพยายามอ้อนวอนขอเจอเราอีกสักครั้ง และเรื่องดันถึงหูพ่อตาแกเข้า รายนั้นเลยอยากสนองความต้องการแอนนิต้า ไปพร้อมกับการลองใจก็นะ เป็นข้อตกลงกันระหว่างแอนนิต้ากับพ่อของมีอาต่างหากล่ะ แม่ไม่เกี่ยว”ริคคาร์โดอ้าปากค้าง ไม่อยากจะเลยเชื่อว่า เพราะเรื่องเมื่อคืน ความมั่นคงทางจิตใจของเขา ..ทำให้พ่อของเธอใจอ่อน “อะฮึ่ม”เสียงกระแอมเบา ๆจากด้านหลังทำเขาค่อย ๆหันกลับไปยืนตัวเล็กลีบ แล้วพนมมือขึ้นเหนือศีรษะสวัสดีพ่อตา“สะ สวัสดีครับ” “...”อดิเรกมองริคคาร์โด ผู้มีใบหน้าเหมือนกับคนรั
เขาจำใจต้องยกขึ้นมาแนบหู ได้ยินเสียงปลายสายกำลังกลั้นก้อนสะอื้น สูดน้ำมูก พยายามพูดคุยกับเขา‘ริคคะ คุณเคยรักฉันบ้างมั้ย?”ตุ่บเขาตัดสายและวางมือถือลงทันควัน“เอ้า ได้คุยกันมั้ยนั่น”เขายักไหล่ ทำเฉไฉ ไม่มีประโยชน์อะไรถ้าต้องรำพันถึงเรื่องเก่า กับผู้หญิงที่เขา…“มึงเคยรักเธอมั้ยวะ”โรแบร์โตเอ่ยถามเพื่อนด้วยสีหน้าจริงจังเขาเอนหลังพิงเต็มเบาะ ยกเท้าพาดโต๊ะ “ไม่เลย” เขาเอ่ยพลางเหลือบมองกลางกาย “กูแค่อยากประชดมีอา ..แค่นั้น”“แล้วรอยสักที่แม่งเคยสลักชื่อหล่อนล่ะ..โห้ ไอ้นี่แม่งแผนสูงว่ะ เตรียมการไว้อวดให้อีกคนเจ็บใจเล่น ๆสินะ”“ไอ้นี่แม่งเชี่ยว่ะ”“เชี่ยสุด ๆ”เขายักไหล่น้อมรับคำชมอย่างไม่รู้สึกเจ็บปวด เนื่องจากคำด่าพวกนั้น มันออกจากปากจากพวกคนที่เบื้องหลังก็เลวร้ายไม่ต่างจากเขา“แล้วกับเมียจะเอายังไงต่อ?” เสียงใครไม่รู้เอ่ยถาม แต่มันดันตำใจ“ไม่รู้ ตอนนี้โดนพ่อตาเฉดหัวไล่ออกมา วันคลอดจะได้อยู่ใกล้เมียหรือเปล่าก็ไม่รู้” เขาตอบด้วยสีหน้าเศร้า กระดกไวน์อึกใหญ่ ร่างใหญ่เดินเซซัดกลับไปตามลำพัง โดยมีแมวคู่หูเดินตามไม่ห่าง บนเส้นทางเดินในช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วงทิ้งใบลงบนพื้นเช่นนี้ ชวนให้เข
รู้สึกใจหาย.. ตลอดระยะเวลาเจ็ดวัน เขาทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม คอยดูแลปรนนิบัติเธอไม่พอ เขายังช่วยดูแลเจ้าแบล็คกี้ แมวดำแสนรักของเธอได้เป็นอย่างดี ดูได้จากความสนิทสนมและไว้วางใจของเจ้าแบล็คกี้ ที่ตอนนี้กำลังถูกเขาอุ้มอยู่ และยังพลอยทำหน้าซึมไปกับเขาที่โดนพ่อเธอดุ“เข้าใจที่ฉันพูดไหม หมด เวลา แล้ว ไปซะ!”ใบหน้าคมคายผงกรับช้า ๆ แสดงออกว่าเขาเข้าใจ แล้วบรรจงวางแมวดำลง ก่อนเดินคอตกออกไป“ไป แยกย้าย ชิ่ว ๆ” พ่อขับไล่ เห็นเจ้าแมวดำวิ่งเหยาะ ๆตามริคคาร์โดไปแล้วหงุดหงิด รีบหันกลับมาเปิดประตูเข้ามาด้วยท่าทางโมโห สภาพร่างกายเธอไม่เอื้ออำนวยพอให้รีบวิ่งกลับไปขึ้นเตียงได้ทัน จึงยืนนิ่ง ฉีกยิ้มทักทายพ่อ “เอ้า มาแอบฟังอะไร ทำไมไม่นอนพักล่ะ แล้วดีขึ้นหรือยัง?”“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ”“เห้อ ยัยเด็กดื้อนี่ อาทิตย์หน้าก็ถึงกำหนดผ่าคลอดแล้วนะ อย่ากินอะไรตามอำเภอใจนักสิ”“ขอโทษค่ะ”“ไปนอนเถอะ” “เอ่อ พ่อคะ”“หืม?”“อย่าโกรธเค้าเลย อันที่จริงหนูต่างหากที่ผิด”อดิเรกยืนเท้าสะเอว กลอกตามองบน ก่อนเหลือบหันไปมองมีนาแล้วได้แต่ถอนใจ เห็นท่าทีของลูกสาวแล้ว เขาก็โกรธมันไม่ลงร่างอวบค่อย ๆเอนตัวลงนอนตะแคงหันหลัง “หนูง่
พอเธอใช้ฝ่ามือพิฆาตตบตูดแน่น ๆ พร้อมตะเบงเสียงออกคำสั่ง ร่างใหญ่ก็ค่อย ๆพลิกตัวนอนหงาย ดึงหัวกางเกงลำลองขายาวลงถึงหัวหน่าว อวดรอยสักใหม่ให้เธอเห็น เป็นรอยสักรูปใบหน้าเธอเด่นหรา ทับรอยสักอันเดิมที่ชื่อแอนนิต้า มีอาวางมือลงบนผิวเนื้อลวดลายสีสัน ใบหน้าเรียวจิ้มลิ้มของเธอตอนเป็นร่างทรง สังเกตได้จากต่างหูระย้า และสร้อยบนหน้าผาก “สวยจัง โถ พ่อคุณ คงคิดถึงแม่สาวร่างทรงคนนั้นสินะ”ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากแม่เจ้าประคุณแล้วล่ะก็ เขายิ่งเขินอายใหญ่จนต้องยกท่อนแขนขึ้นปิดหน้า เธอแกล้งปัดป่ายนิ้วไปโดนริคคาร์โดน้อยกำลังแข็งโด่นั่น“ไม่เอาน่ามีอา” “จุๆๆ ดูนี่สิ นี่มันประติมากรรมอะไร ทำไมตั้งชันได้ขนาดนี้ ขอดูด้วยตาเนื้อหน่อยนะ” “โธ่ มีอา”“เถอะน่า หันตะแคงมา” เพียงคำสั่งเสียงแหบพร่า ก็สามารถทำให้ร่างใหญ่กำยำพลิกตัวหันตะแคงมาหา มีอาเลื่อนหน้าลงต่ำ“โอ๊ะ” เขาสะดุ้งวาบอย่างตื่นกลัวจนเธอขำ“อยากดื่มน้ำไอ้นี่จัง ขอดูดหน่อยนะคะ นะ..” เธอออดอ้อนพร้อมลูบลำเขื่องผ่านเนื้อผ้า“ไม่ได้ มันไม่มีประโยชน์”“อย่าขัดใจคนท้องสิ”มือใหญ่เต็มไปด้วยรอยสักค่อย ๆดึงกางเกงลงด้วยท่าทีตื่นกลัว “เดี๋ยวพ่อเธอจะ







