๑๒ ผู้โดนกระทำตลอดไป (๓)

เขายังใช้ชีวิตปกติของตัวเอง กลับบ้านบ้างแล้วก็ไปนอนกับเธอในวันที่เหนื่อยล้า รังแกร่างแบบบางเหมือนเป็นการเติมพลังงาน ก่อนเช้าวันหยุดจะต้องลากสังขารมาต้อนรับแขกที่มาจากเมืองหลวงเพื่อใช้บริการสนามกอล์ฟโดยเฉพาะ

            ส่วนใหญ่เป็นนักธุรกิจและนักการเมืองผู้มีอำนาจในการบริหารประเทศ ชายหนุ่มอายุน้อยสุดแต่เขาก็มีบารมีมากพอที่จะทำให้คนเกรงกลัว ไม่มีใครมองธนนท์ปภพเป็นเพียงเด็ก กลับนับถือเขาในฐานะนักบริหารคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จ

            เพราะนักการเมืองที่สามารถเข้ามานั่งตำแหน่งนี้ได้ ก็มาจากการสนับสนุนของเขาทั้งนั้น...

            “วันนี้เกมลื่นไหลมาก ต้องขอบคุณคุณหนึ่งที่อำนวยความสะดวกให้พวกเราขนาดนี้” ใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงในสนามกว้าง ก่อนที่จะเอ่ยชมเจ้าของสถานที่ไม่ขาดปาก เขาได้ยินอย่างนั้นก็ทำเพียงยิ้มรับอย่างไว้ท่าที

            “ยินดีครับ” เดินไปที่รถกอล์ฟเพื่อจะพักผ่อนหลังเหนื่อยจากการเดินตามลูกกลมสีขาว

            เขาไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย สร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับคนเหล่านี้เอาไว้ ความจริงควรเป็นหน้าที่ของมนัสกรแต่ฝ่ายนั้นไม่เก่งในการเข้าสังคม กิจการสนามกอล์ฟจึงต้องตกมาอยู่ในมือของพี่ชายคนโต แล้วดูเหมือนเขาจะบริหารมันได้ดีเสียด้วย

            “รีบไปไหนกันหรือเปล่าครับ ผมเปิดเลาจ์ไว้ให้แล้วไปพักรับประทานอาหารกันสักหน่อยไหม” แน่นอนว่าหลังเล่นกีฬาก็ต้องพักผ่อน เขาจึงเตรียมทุกอย่างเอาไว้หมดแล้ว ทุกคนพยักหน้าเห็นพ้องต้องกันว่าควรพักผ่อน

            “ดีเลย ตีกอล์ฟมาเหนื่อยๆ จิบไวน์สักแก้วท่าจะดี”

            “เชิญครับ” ผายมือไปยังรถกอล์ฟแล้วเดินทางไปยังเลาจ์สุดหรูสำหรับลูกค้าวีไอพี

            ห้องกระจกที่สามารถมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบถูกเปิดใช้งานพร้อมกับบริการที่ดีเยี่ยม ความเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศ กลิ่นหอมอ่อนเหมือนอยู่ท่ามกลางธรรมชาติพร้อมทั้งอาหารและเครื่องดื่มชั้นดีวางอยู่ตรงหน้า จึงเริ่มบทสนทนาเคล้าเสียงหัวเราะแห่งความสุข

            “ตอนนี้คุณหนึ่งดูแลสนามกอล์ฟเต็มตัวแล้วใช่ไหม” เขานั่งพิงพนักโซฟาแล้วควงแก้วไวน์ไม่ค่อยรับประทานอาหาร เพราะมีแผนจะกลับบ้านไปกินฝีมือใครบางคนมากกว่า ตอนนี้จึงจิบไวน์พอแก้กระหายอย่างเดียว

            “ครับ งานที่ห้างลงตัวแล้วน้องชายก็ต้องดูแลสองอย่างจะให้ควบกอล์ฟด้วยก็คงลำบาก ผมเลยลงมาดูแลแทน” เมื่อก่อนเขาดูแลงานที่ห้างสรรพสินค้าและโรงแรม แต่เมื่อติณณภพเรียนจบก็มาช่วยงานโรงแรมเขาจึงดูแลแค่ห้างสรรพสินค้า

            ทว่าบัดนี้น้องชายอีกคนที่ควรดูแลสนามกอล์ฟกลับไม่ค่อยว่าง เขาจึงตัดสินใจเป็นคนลงมาดูงานเอง ได้พบกับคนมากมายที่สามารถสร้างความสัมพันธ์เป็นผลประโยชน์ต่อตัวเองในอนาคตได้

            “ดีๆ...เราคงได้เจอกันบ่อยขึ้น” หลังจากนั้นก็คุยกันอย่างออกรส แต่เขากลับรู้สึกเบื่อกับเรื่องราวส่วนตัวของแต่ละคน จึงเป็นฝ่ายขอออกไปข้างนอกเพื่อหาอะไรทำไม่ให้ตัวเองเบื่อมากไปกว่านี้ กลัวว่าจะแสดงออกทางสีหน้าทำให้บรรยากาศกร่อย

            “ขอตัวสักครู่นะครับ”

            วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ เลือกจะเดินไปที่ส่วนของบุคคลธรรมดาเพื่อดูว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า วันนี้คนมาใช้บริการค่อยกว่าทุกวันแต่ก็ไม่ได้แน่นเหมือนวันหยุด แววตาคมฉายแววเบื่อหน่ายอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะได้ยินเสียงดังขึ้นเหมือนกำลังมีเรื่อง จึงได้เดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น

            “อะไรกัน แตะนิดหน่อยไม่ได้เหรอ...หวงตัวมากหรือไง” แทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองได้เห็น

            ผู้ชายที่คิดว่าส่งไปไกลแต่ทำไมยังกลับมาที่นี่อีก...

            วินธาอดีตชู้ของอัญชิสานั่นเอง

            “หนูไม่เต็มใจค่ะ งานในส่วนของตัวเองหนูทำเสร็จแล้ว กรุณาให้เกียรติกันด้วย” การพบกันครั้งแรกในรอบหลายสิบปีทำให้เขานึกหยันผู้ชายตรงหน้า นิสัยไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดยังเป็นคนกักขฬะเหมือนเดิม โดยเฉพาะตอนนี้ที่พยายามลวนลามพนักงานของเขา

            “เฮ้ย! มึงกล้าพูดกับกูแบบนี้เลยเหรอ รู้หรือเปล่าว่ากูเป็นใคร” ตะคอกเสียงดังใส่พนักงานหญิง เขาเห็นอย่างนั้นก็ไม่อาจอยู่เฉยได้ จึงเดินเข้าไปถามเสียงเรียบพร้อมสายตาหาเรื่องเต็มที่ ไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้กร่างในพื้นที่ของตน

            “มีอะไรกันหรือเปล่าครับ” เลือกจะปลดมือของวินธาออกแล้วถามเสียงเย็น

            “ลูกค้าท่านนี้เข้ามาลวนลามดิฉันค่ะ” หล่อนรีบเดินมาหลบหลังเจ้านาย เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความกลัวกับน้ำตาที่คลอเต็มเบ้าเจียนจะไหล กลัวเป็นอย่างมากว่าตัวเองอาจถูกทำร้ายจากชายแปลกหน้า นำไปสู่การสูญเสียหน้าที่การงาน

            “ไปเถอะ ผมคุยเอง” แต่เขากลับบอกหล่อนให้ออกจากที่ตรงนี้โดยไม่ตำหนิ ทำให้พนักงานสาวถึงกับอึ้ง

            “ค่ะ” แต่ก็รีบเดินออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

            เหลือเพียงสองหนุ่มที่ยืนประจันหน้ากัน ทำให้เขาได้กลิ่นแอลกอฮอล์โชยมาจากอีกฝ่ายชัดเจน ใบหน้าคมยิ่งเคร่งขรึมมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว

            “มึงเป็นใคร เสือกอะไรด้วย...หน้าคุ้นๆ...อ้อ ไอ้หนึ่งนี่เอง มึงคงไม่รู้จักกู...” คนเมาหรี่ตามองก่อนจำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร น้ำเสียงที่เอ่ยกับแววตาที่จ้องมองเต็มไปด้วยความหยามเหยียด ทำให้ธนนท์ปภพกำมือแน่น พยายามอดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

            “คุณวินธาใช่ไหมครับ นึกว่าหายไปแล้วซะอีก กลับมาที่นี่ได้ยังไงล่ะ” เดินเข้าใกล้แล้วพูดเสียงเบา โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่ส่งตัวเองไปอยู่เกาะห่างไกลคือใคร กว่าจะหาทางกลับมาได้แล้วเร่ร่อนอยู่หลายปีใช้ชีวิตด้วยการหลอกเงินคนอื่นไปเรื่อย

            จนได้กลับมายังบ้านเกิดของตัวเอง...

            จะไปตามหาอัญชิสาก็พบว่าบ้านหลังนั้นพากันย้ายไปอยู่ที่อื่นหมดแล้ว บ่อเงินบ่อทองหายวับไปกับตาจนน่าเสียดาย

            “เรื่องของกู! แต่เห็นมึงก็ขอพูดถึงเรื่องเก่าหน่อยแล้วกัน มึงรู้หรือเปล่าว่าผู้หญิงของมึงเคยเอาเงินมึงมาให้กู ไหนจะเครื่องเพชรอีก ฮ่าๆๆ แต่กูใช้เงินหมดล่ะ ขายเครื่องเพชรเวรตะไลนั่นแล้วด้วย กูได้ใช้เงินมึงฟรีๆ เลย” คนเมาพูดออกมาด้วยแรงอารมณ์ โดยไม่ได้สนใจเลยว่าคนฟังโกรธแค่ไหนเมื่อนึกย้อนไปถึงอดีตที่ตัวเองยังคงโง่เขลาโดนผู้หญิงต้มซะเปื่อย

            “ครับ ยินดีด้วย” กัดฟันบอกเสียงเข้ม

            “ฝากลากเขาออกไปจากที่นี่ด้วย แล้วห้ามให้เข้ามาที่นี่อีก” หันไปบอกพนักงานชายที่เดินมาพอดี ย้ำด้วยแววตาจริงจังจนฝ่ายนั้นต้องรีบรับคำทำตามที่เจ้านายสั่ง

            “ครับ”

            เขาเดินออกมาจากตรงนั้นไม่คิดจะมองด้วยซ้ำว่าวินธาจะถูกลากออกไปต้มยำทำแกงที่ไหน โกรธจนรู้สึกร้อนไปทั่วศีรษะ สิ่งเดียวที่พอจะให้คลายความร้อนได้คือการไปเอาเรื่องกับตัวต้นเหตุที่ทำให้เขากลายเป็นคนโง่แบบนี้