๑๒ ผู้โดนกระทำตลอดไป (๔)

“เฮ้ย ลากกูไปไหนวะ มึงจะพากูไปไหน ปล่อยสิ ปล่อยนะเว้ย!” คนก่อกวนถูกลากออกไปข้างนอก โดยที่ร่างสูงเดินไปหาคนสนิทของตัวเองก่อนจะสั่งเสียงเข้ม เพราะตนอารมณ์ร้อนเกินกว่าจะอยู่สังสรรค์ต่อได้

            “คุณเจตน์ฝากรับรองต่อด้วย ผมมีธุระต้องไปจัดการ”

            พูดจบก็เดินกลับไปยังรถส่วนตัวแล้วสั่งคนขับให้ไปยังบ้านพักที่มีคนรออยู่ ใบหน้าคมเคร่งขรึมกับกับความร้อนที่กระจายทั่วใบหน้าจนบรรยากาศรอบข้างเต็มไปด้วยความอึดอัด ขับรถเกือบสามสิบนาทีก็ถึงจุดหมาย

            ก้าวเท้าลงจากพาหนะแล้วตรงมายังบ้านหลังงาม มองเห็นว่าเธอกำลังนั่งปักผ้าแล้วยิ้มอย่างมีความสุข จุดประกายความโกรธให้เขามากกว่าเดิม

            “สวย...” หล่อนพึมพำกับตัวเองหลังจากปักผ้าเช็ดหน้าให้ลูกชายเสร็จ อยากมอบให้รวิกานต์นำไปใช้ที่โรงเรียน เป็นลายดอกทานตะวันตรงปลายแล้วก็สลักตัวอาร์เอาไว้ข้างกัน นึกชื่นชมในฝีมือของตัวเองแล้วเอ่ยเสียงเบา

            ก่อนได้ยินเสียงเปิดประตู พอหันไปมองก็พบร่างสูงที่เดินเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ไม่รู้ว่าไปกินรังแตนที่ไหนแต่น่ากลัวจนเธอไม่อยากเข้าใกล้ด้วยซ้ำ

            “คุณหนึ่ง...โอ๊ย ช้าหน่อยสิคะฉันเดินไม่ทัน คุณหนึ่ง!” ไม่ทันได้ทักทายกัน เขาก็กระชากเธอให้ลุกแล้วจูงขึ้นไปชั้นบนทันทีไม่พูดหรืออธิบายสักคำว่าเกิดอะไรขึ้น

            หล่อนจำต้องเดินตามแม้จะบ่นเพราะขนาดความยาวของขาที่ค่อนข้างต่าง แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจเท่าไหร่ สร้างความหงุดหงิดแก่หล่อนเป็นเท่าตัว ดวงตากลมหม่นแสงแล้วเหลือบมองเขาตลอดเวลากระทั่งถึงชั้นสอง

            ถูกลากเข้าไปในห้องนอนของอีกฝ่าย แล้วผลักลงบนเตียงไม่ทันให้ตั้งตัว จนเผลอร้องครางด้วยความเจ็บ

            “โอ๊ย” ร่างสูงขึ้นมานั่งทาบทับพร้อมตรึงแขนของเธอไว้เหนือศีรษะ โดยที่ร่ายยาวถึงสาเหตุของความโมโหในครั้งนี้ว่าเกิดจากอะไร

            “รู้ไหมว่าผัวเก่าเธอมันมาเยาะเย้ยฉันถึงถิ่นของฉัน มันบอกว่าเธอเอาเงินกับเครื่องเพชรของฉันไปให้มัน ได้ใช้เงินโดยที่ฉันเป็นแค่คนโง่ยอมให้เธอหลอก ผู้หญิงแบบเธอมันเลวจริงๆ” ตะโกนใส่หล่อนเสียงดังเพื่อระบายความหงุดหงิด

            ร่างบางได้ยินอย่างนั้นก็ไม่มีคำใดจะโต้แย้ง รู้สึกผิดต่อเขาเป็นอย่างมากจึงเลือกจะอธิบายให้ชายหนุ่มทราบถึงความรู้สึกตนเอง

            “ฉันไม่ได้ตั้งใจ เขาบังคับฉัน...ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นะคะ” อ้อนวอนเสียงสั่น มองดวงตาคมที่เหมือนมัจจุราชพร้อมจะพรากวิญญาณไปจากหล่อนได้ทุกเมื่อ

            “ถึงเธอไม่ตั้งใจแล้วมันเปลี่ยนทุกอย่างได้หรือเปล่า มันเปลี่ยนได้ไหม” ถามเสียงเข้มซึ่งเธอก็ไม่อาจตอบได้ นอกจากอ้อนวอนขอให้เขาไม่ทำร้ายตน เริ่มกลัวกับอารมณ์ของชายหนุ่มจนไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร

            “อย่าทำอะไรฉันเลย ขอโทษ...ฉันขอโทษ” เอ่ยย้ำซ้ำไปมาแต่เหมือนว่าเขาจะไม่ยอมยกโทษ

            “แค่คำขอโทษของเธอคิดว่ามันจะพอหรือไง” พูดจบก็ก้มลงปิดริมฝีปากอวบอิ่มอย่างรุนแรง ไร้ซึ่งความอ่อนโยนเหมือนต้องการลงทัณฑ์ให้เธอหลาบจำว่าสิ่งที่ทำมันผิดมากแค่ไหน

            “อื้อ”

            มีเพียงเสียงร้องประท้วงในลำคอให้เขาหยุด แต่ร่างสูงเลือกจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอเจ็บปวดเหมือนที่ตนรู้สึก

            โดยไม่รู้ว่าอัญชิสาก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน...