๒ มีใจให้กันหรือยัง (๒)

พอหันไปมองจึงได้พบหญิงสาวที่สวมชุดนักเรียนของโรงเรียนรัฐบาลวิ่งออกมา หล่อนน่าจะเลิกเรียนนานแล้วแต่ยังไม่เปลี่ยนมาสวมชุดไปรเวท ผมยาวประบ่าตามกฎของโรงเรียนที่ไม่ให้ไว้ยาวจนเกินไป ดวงตาเป็นประกายจดจ้องไปยังรถยนต์ที่มาจอดหน้าบ้าน

            “โห รถสวยมาก! รถใครอ่ะ” หันไปถามพี่สาวที่เดินเคียงข้างชายแปลกหน้า หรี่ตามองอย่างจับผิดก่อนเอ่ยเสียงดังกว่าเดิมจนคนอายุมากกว่านึกเกรงใจชายหนุ่มที่อุตส่าห์มาส่งตนถึงบ้าน เพราะดูเหมือนน้องสาวจะเสียมารยาทกับเขาพอสมควร 

            “พี่อัญมีแฟนแล้วเหรอ!” ตะโกนเสียงดังเล่นเอาคนที่อยู่ในบ้านพากันเดินออกมาดู ทำให้เธอต้องเข้าไปบอกน้องอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่กับคำพูดกล่าวหาต่อหน้าบุคคลที่สาม ทั้งยังพ่อแม่ที่เดินออกมาอีก

            “ไม่ใช่ พี่หนึ่งเป็นรุ่นพี่ที่ทำงาน...พี่หนึ่งคะนี่อรค่ะเป็นน้องสาวของอัญเอง” เธอรีบแนะนำให้เขารู้จักกับน้องสาวที่กำลังจะเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย กำลังเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยรอบแอดมิดชั่นเพราะไม่ผ่านรอบสอบตรงของทางสถานบัน

            อัญชิสา อนันต์เมษเหลียวมองน้องสาวที่เปลี่ยนจากใบหน้าบึ้งตึงเป็นแย้มยิ้มงดงาม ประนมมือไว้ระหว่างอกแล้วค้อมศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อไหว้คนที่เพิ่งได้พบเป็นครั้งแรก อาการก้าวร้าวหายไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความนอบน้อมคล้ายคนละคน สร้างความฉงนให้แก่คนมองแต่ก็เข้าใจในทันทีกับสายตาที่น้องสาวหล่อนส่งมา

            ทว่าไม่คิดจะตอบรับเพราะในสายตาของตนมีคนพี่อยู่แล้ว คนที่ทำให้เขาตกหลุมรักได้แต่แรกเจอไม่ใช่จะหาได้ง่าย จึงไม่คิดจะมองหาใครอีกโดยเฉพาะผู้หญิงอีกคนเป็นน้องสาวเธอ...

            “สวัสดีค่ะพี่หนึ่ง” คำพูดแสนหวานกับการส่งสายตาให้เขาดูไม่ธรรมดาเอาเสียเลย

            ธนนท์ปภพทำเพียงยกมือรับไหว้ไม่ได้เอ่ยอะไร นึกแปลกใจกับความต่างของสองพี่น้อง หน้าตาไม่เหมือนกันนิสัยยังไม่ใกล้เคียงอีก แต่เขาก็เลือกจะปัดความรู้สึกทั้งหมดทิ้งไม่ได้สนใจคนอื่นนอกจากหล่อนผู้เดียว

            “พี่ไม่มีรถกลับบ้านพี่หนึ่งก็เลยอาสามาส่ง” ตอบไปตามความจริงกลัวว่าเรื่องราวจะถูกเปลี่ยน พอดีกับที่พ่อแม่เปิดประตูรั้วออกมาดูว่าลูกสาวกลับบ้านพร้อมใคร แค่เห็นรถยนต์ก็ต้องตกตะลึงแล้วเพราะราคาไม่ใช่เล่น

            นึกตื่นเต้นมากกว่าเดิมเมื่อหันมามองใบหน้าหล่อของคนที่ขับรถมาส่ง พวกเขายืนอยู่หน้าบ้านโดยที่แขกหนุ่มยังไม่ถูกเชิญเข้าข้างใน แต่เมื่อได้พบหน้ากันก็ทำให้พ่อของหล่อนถึงกับตกใจเบิกตากว้าง แย้มยิ้มมีความสุขแล้วเดินเข้ามาทักทายชายรุ่นลูกอย่างรวดเร็ว

            “อัญพาใครมาน่ะ” แม่เป็นคนถาม

            “อ้าว คุณหนึ่ง! ไม่เจอกันนานเป็นยังไงบ้างครับสบายดีไหม” ขณะที่พ่อรีบเดินเข้ามาถามไถ่เขาราวรู้จักกันมานานนม เพียงแต่ร่างสูงไม่ได้มีท่าทีตอบรับเท่าไหร่ เขาย่นคิ้วเล็กน้อยระหว่างจ้องใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ก่อนเริ่มนึกได้เลือนรางว่าเคยเห็นชายผู้นี้ที่ไหน

            “ครับ” ตอบรับอย่างขอไปที แต่สายตาของเขายังคงมีคำถามทำให้คนอายุมากกว่ารีบเฉลย

            “จำอาไม่ได้ล่ะสิ เราเคยเจอกันตอนคุณหนึ่งมาเรียนรู้งานเมื่อหลายปีก่อนน่ะครับ อาเข้าไปเสนอขายเครื่องใช้สำนักงานไงครับ จำได้หรือเปล่า” คำพูดและท่าทีนอบน้อมของบิดาหล่อนเริ่มทำให้เขาอึดอัด แต่ชายหนุ่มก็เลือกจะคิดตามก่อนจ้องหน้าคนที่มองเขาด้วยความลุ้นว่าตนจะจำได้หรือเปล่า

            เหมือนว่าทุกสายตาจับจ้องมายังธนนท์ปภพแล้วยิ่งทำให้ร่างสูงกดดันมากกว่าเดิม จึงบอกตัวเองว่าต้องนึกให้ออกเดี๋ยวนี้ พลันมีความคิดในอดีตเริ่มกลับมาจึงเห็นใบหน้าของท่านชัดขึ้นพร้อมกับชื่อที่ออกจากริมฝีปาก

            “อ้อ อาปวัชร...”

            ได้ยินเสียงลมหายใจของคนตรงหน้าชัดเจน เขาจึงยิ้มให้ตามมารยาทแล้วเหลือบมองอัญชิสาที่ขยับไปยืนข้างหลังมารดา ไม่แม้แต่จะสบตากันด้วยซ้ำ ทำให้คิดออกทันทีว่าตัวเองยังไม่ได้แนะนำสถานะที่แท้จริงให้หญิงสาวได้ทราบ

            เขายังเป็นเพียงแค่พนักงานฝ่ายบริหารในความคิดของเธอ ไม่ใช่ผู้บริหารระดับสูงของโรงแรม ไม่แน่ว่าตอนนี้หล่อนอาจจะโกรธกันหรือเปล่า

            “ใช่ครับ ชื่อคล้ายพ่อของคุณหนึ่งเลย” เขาทำเพียงแค่ยิ้มแล้วเปลี่ยนคำเรียกหน้าชื่อของตน รู้สึกว่าคุณมันอาจจะแก่เกินไป เพิ่งเรียนจบได้ไม่นานแต่ทุกคนเคารพเขาเกินกว่าความสามารถไปแล้วด้วยซ้ำ

            “ไม่ต้องเรียกคุณหรอกครับ เรียกแค่หนึ่งก็ได้” คนที่บ้านต่างแย้มยิ้มให้เขาบ่งบอกว่าต้อนรับเป็นอย่างดี ซึ่งตนไม่แปลกใจเลยสักนิด ไม่ว่าเขาจะไปที่ไหนคนส่วนใหญ่ก็มักให้การต้อนรับอย่างดีมาโดยตลอด

            มีเพียงคนเดียวที่ทำหน้านิ่งไม่ยอมยิ้มอีกเลย จนเขายิ่งกังวลมากกว่าเดิมว่าจะทำให้เธอโกรธหรือเปล่า

            “หนึ่งมาส่งอัญเหรอ รู้จักกันได้ยังไงล่ะ” ไม่ใช่เพียงแค่คนเป็นพ่อที่สงสัย มารดาของหล่อนก็อยากทราบเช่นเดียวกัน กระทั่งน้องสาวก็รอฟังว่าทั้งสองไปรู้จักกันได้อย่างไร แล้วทำไมอัญชิสาถึงไม่บอกคนที่บ้าน

            คิดดังนั้นก็ตวัดสายตาไปมองพี่สาวด้วยความหงุดหงิด ก่อนเปลี่ยนหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อมาส่งยิ้มให้แก่หนุ่มหล่อ

            “อัญไปทำงานที่โรงแรมครับเลยรู้จักกัน ช่วงนี้ผมเข้ามาดูแลงานที่โรงแรมช่วยคุณพ่อ” คำตอบของเขาทำให้ท่านพยักหน้าแล้วผายมือเชิญแขกคนสำคัญเข้าไปข้างในบ้าน ไม่คิดเลยว่าชายหนุ่มจะมาเยือนถึงบ้าน

            แล้วยังสนิทสนมกับลูกสาวคนโตอีกต่างหาก...

            “อ้อ เข้ามาข้างในก่อนสิ มากินข้าวด้วยกันก่อน”

            “ไม่...” คิดจะปฏิเสธเพราะความจริงก็แค่อยากมาส่งอัญชิสาให้ถึงบ้านเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าครอบครัวของหล่อนจะไม่ยอมปล่อยเขากลับบ้านโดยง่าย นำโดยบิดาของหญิงสาวที่เดินเข้ามาจูงกึ่งลากร่างสูงเพื่อเข้าบ้าน

            “ไม่ได้ครับ มาถึงบ้านทั้งทีต้องต้อนรับ น้องอรพาพี่เข้าไปข้างในสิลูก” สบโอกาสจึงเรียกลูกสาวคนเล็กอย่างรวดเร็ว หล่อนเห็นอย่างนั้นก็เดินมาเกาะแขนอีกข้างของเขา จนธนนท์ปภพต้องมองด้วยแววตาเคร่งขรึม ไม่ค่อยชอบให้ใครมาแตะตัวเท่าไหร่ แต่เหมือนสองพ่อลูกจะไม่สนใจ

            เลือกดึงชายหนุ่มเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว โดยที่ใบหน้าคมทำได้เพียงเหลียวกลับมามองนางบุษบาของตนที่ไม่แม้จะหันมาสบตากันด้วยซ้ำ เขารู้แล้วว่าตอนนี้ตัวเองพลาดอย่างมหันต์ ไม่คิดว่าจะเป็นที่รู้จักขนาดนี้

            อยากกลับบ้านก็ไม่ทันเสียแล้ว...

            “ค่ะพ่อ เชิญค่ะพี่หนึ่ง” คนอายุน้อยกว่าดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษ เมินสายตาไม่ชอบใจของเขาพลางกอดแขนแกร่งเอาไว้แน่น ดึงให้ร่างสูงเข้าไปในบ้านของตัวเอง ใบหน้าประดับรอยยิ้มแห่งความสุข นึกชอบใจอีกฝ่ายทันทีไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือฐานะก็ตาม

            เหมาะสมกับตนเป็นอย่างยิ่ง แบบนี้จะปล่อยไปไม่ได้เป็นอันขาด!

            “อัญไปเตรียมอาหารเย็นแล้วกัน คุณหนึ่งมากินข้าวด้วยต้องทำสุดความสามารถล่ะ” พี่คนโตเดินตามหลังแล้วซ่อนแววตารวดร้าวเอาไว้ เหลียวมองมารดาที่บอกลูกสาวให้เข้าครัว เรื่องการต้อนรับแขกปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนน้องอย่างอรสินี อนันต์เมษที่ถนัดในด้านนี้เสียเหลือเกิน

            “ค่ะ” จำต้องเดินเข้าทางหลังบ้านเพื่อตรงไปยังห้องครัว

            บ้านของหล่อนเคยมีแม่บ้านแต่เพราะกิจการของครอบครัวเริ่มซบเซา ทำให้ต้องยกเลิกการจ้างงาน คนที่ต้องทำทุกอย่างจึงเป็นหล่อน ไม่ว่าจะทำความสะอาดบ้านหรือซักเสื้อผ้ารีดเสื้อผ้า เรื่องทำอาหารก็เช่นเดียวกัน หล่อนเหมือนเป็นคนรับใช้ของบ้านไปแล้ว

            ส่วนน้องสาวไม่ได้แตะงานพวกนี้ โดนอ้างว่าต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนเธอใกล้เรียนจบแล้วสามารถทำงานบ้านได้ ซึ่งตนรู้ดีว่ามันเป็นแค่ข้ออ้าง ถึงน้องสาวจะว่างพวกท่านก็ไม่ให้ลูกคนโปรดทำงานพวกนี้หรอก

            เพราะอรสินีคือลูกในไส้...ส่วนเธอแค่เด็กเก็บมาเลี้ยงเท่านั้น

            เพิ่งทราบเรื่องนี้เมื่อเรียนจบปวช.แล้วน้องสาวเอามาบอก เธอร้องไห้ตีกับน้องจนแม่มาจับแยกก่อนจะตีเธอที่รังแกน้องพร้อมบอกความจริงทุกอย่าง ท่านไปเจอเธออยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจึงรับมาเลี้ยง ตอนนั้นหล่อนยังแบเบาะไม่รู้เรื่อง ปีต่อมามารดาท้องหล่อนจึงมีน้องแล้วกลายเป็นลูกที่ไม่ได้รับความสนใจอีกต่อไป

            เลี้ยงตามมีตามเกิดไม่ได้ให้ความรักอย่างที่ควรจะเป็น...