๓ ผลประโยชน์ (๓)

“ตอนเย็น...ไปกินข้าวกับเพื่อนพ่อค่ะ อาธีระ...เขาทำงานกับพ่อ” บอกตามความจริงแล้วเขาก็ค่อนข้างโล่งใจที่เพื่อนของตนมองผิด รอยยิ้มกลับมาประดับใบหน้าหล่ออีกครั้ง แววตาที่เคยมีความกังขาก็หมดไป

            “อ้อ” พยักหน้าเป็นการรับทราบ

            เขาเลือกจะนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ยอมลุกไปไหน จนเธอเริ่มขยับไปมาไม่รู้ว่าควรทำตัวอย่างไร หรือจะพูดเรื่องสำคัญกับอีกฝ่ายตอนนี้เลย

            แต่หล่อนก็ยังไม่อยากทำลายความสัมพันธ์ของเรา...

            เพราะการรู้จักกันในตอนแรกมันคือความบังเอิญ ไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์เหมือนตอนนี้ จนเธอไม่รู้ว่าควรจัดการเช่นไร

            “พี่หนึ่งจะไปทำงานตอนไหนเหรอคะ”

            “ทำไม ไม่อยากคุยกับพี่แล้วเหรอถึงได้ไล่กัน” แกล้งพูดหยอกจนเธอต้องรีบปฏิเสธกลัวเขาเข้าใจตนผิด

            “เปล่าค่ะ แค่ถาม...” ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าจะสบตาคนตรงหน้าด้วยซ้ำ

            เย็นนี้เธอมีนัดแล้วจึงไม่อาจพูดคุยกับเขาต่อทั้งที่ในใจนึกอยากคุยมากกว่านี้ เหมือนว่าช่องว่างระหว่างเรามันห่างขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่ที่ทราบว่าธนนท์ปภพเป็นใคร ตัดสินใจจะบอกลาอีกฝ่ายแต่กลับถูกเขาเอ่ยอาสาขึ้นมาก่อน

            “กลับหรือยัง ให้พี่ไปส่งไหม” ลุกยืนเต็มความสูงพร้อมสำหรับไปส่งหล่อนถึงบ้าน แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวไม่ต้องการเช่นนั้น

            “ไม่เป็นไรค่ะ เกรงใจพี่หนึ่ง” เธอรีบปฏิเสธเพราะว่าตนมีนัดแล้ว กำลังจะเดินออกจากสวนสวยของโรงแรมก็ถูกร่างหนาดักเอาไว้

            “ไม่ต้องเกรงใจ พี่ไปส่งได้” ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบ กลับมีบุคคลที่สามโผล่มาเสียก่อน ซึ่งเป็นชายที่เธอต้องไปรับประทานอาหารด้วย นัดเจอกันที่นี่โดยพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เจอกับร่างสูง แต่ไม่คิดว่าทั้งสองจะได้พบหน้ากันเร็วขนาดนี้

            “น้องอัญกลับหรือยังครับ” หนุ่มตี๋ผิวขาวที่หน้าตาไม่ได้โดดเด่นมากเท่าไหร่ แต่ก็เป็นลูกชายของนายตำรวจใหญ่ทั้งตอนนี้ยังทำกิจการร้านอาหารอีกต่างหาก เพียรเข้ามาจีบเธอหลายต่อหลายครั้งผ่านทางคุณปวัตร

            แม้ว่าหล่อนจะไม่เต็มใจแต่ก็ต้องตามน้ำไปก่อน อย่างน้อยเขาก็ไม่มีท่าทีล่วงเกินหรือสร้างความลำบากใจ

            “ค่ะ” พยักหน้ารับแล้วหันมามองร่างสูง

            “กลับก่อนนะคะพี่หนึ่ง สวัสดีค่ะ” ยกมือไหว้อย่างนอบน้อมแล้วเดินออกไปพร้อมชายอิ่น ปล่อยให้ธนนท์ปภพทำได้เพียงแค่กำมือแน่นแล้วมองตามด้วยสายตาสั่นไหว นึกสงสัยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใครแล้วเกี่ยวข้องอย่างไรกับเธอ

            ไม่รอช้ารีบเดินขึ้นชั้นบนเพื่อคุยกับผู้ช่วยของตัวเองทันที เขาเคยคิดจะทำความรู้จักกับเธออย่างค่อยเป็นค่อยไป แต่ตอนนี้ไม่อาจใจเย็นอยู่เฉยได้แล้ว ชายหนุ่มจึงตัดสินใจทำบางอย่างที่ขัดกับความต้องการแรกของตัวเอง

            “คุณเจตน์ครับ หาข้อมูลของอัญชิสามาให้ผมหน่อยนะ ผมขอแบบละเอียดหน่อยนะครับ”

            นั่นคือการให้คนสนิทไปสืบประวัติของหญิงสาว เพราะเขาไม่อาจทนรอได้อีกต่อไป ยิ่งเห็นผู้ชายที่เข้ามารับหล่อนก็ยิ่งกังวลมากกว่าเดิม

            ไม่รู้ว่าตนจะมีโอกาสหรือเปล่า...

            “ครับ”

            “ถ้าให้ดีขอไม่เกินสามวันนะครับ” ความร้อนใจทำให้กำหนดระยะเวลาชัดเจน เล่นเอาคนรับคำสั่งต้องค้อมศีรษะแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่น

            “ครับคุณหนึ่ง”

            ไม่สนใจอีกต่อไปว่ามันจะถูกหรือผิด ต้องการเพียงอยากเดียวคือข้อมูลทั้งหมดของหล่อน

            ว่ายังโสดจริงหรือเปล่า...

           

            การไปรับประทานอาหารกับรุ่นพี่หน้าตี๋ก็ไม่ได้เลวร้ายเท่าไหร่ เขายังคงมีมารยาทไม่ล่วงเกิน ให้พื้นที่แก่เธอจนรู้สึกสบายใจในการคบหา แต่ความรู้สึกที่มีให้อีกฝ่ายก็เป็นเพียงแค่พี่น้องเท่านั้น ต่างจากชายอีกคนซึ่งหล่อนมักเผลอใจเต้นกับเขาอยู่บ่อยครั้ง รู้ทันทีว่าคิดกับชายหนุ่มมากกว่าพี่น้องทั่วไป

            กลับถึงบ้านก็เห็นคนในครอบครัวดูโทรทัศน์แล้วพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ปล่อยให้เธอเหมือนเป็นคนนอกแล้ววิ่งวุ่นจัดการทุกอย่างเพียงลำพัง นึกสะท้อนในอกที่ตนเองไม่เคยเป็นที่รักของครอบครัว ไม่ว่าจะพยายามมากแค่ไหนก็ถูกผลักให้เป็นแค่คนนอก

            “ได้พูดหรือยัง” เข้ามาในบ้านก็เจอคำถามที่เจาะจง แม้ท่านจะไม่ได้เอ่ยชัดเจนแต่เธอก็รู้ว่าเรื่องอะไร จึงได้ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่าย อยากขึ้นไปพักผ่อนบนบ้านมากกว่า ทุกวันนี้รู้สึกเบื่อกับทุกสิ่งอย่าง

            มีเรื่องของธนนท์ปภพที่พอทำให้ยิ้มได้บ้าง แต่กลายเป็นว่ายิ่งเพิ่มความเครียดให้ตัวเองมากกว่าเดิม

            “ยังค่ะ”

            “ทำไมไม่รีบพูดล่ะ ต้องคุยกับคุณหนึ่งให้เร็วเข้าใจไหม ตอนนี้พ่อเอาเงินมาหมุนไม่ทันแล้ว ถ้ารอบนี้ไม่ได้งานใหญ่บ้านเราถูกฟ้องล้มละลายแน่” ใส่อารมณ์ในคำพูดพร้อมโยนความคาดหวังทั้งหมดมาที่หล่อน ทำให้หญิงสาวถึงกับพูดไม่ออกทำได้แค่รับคำอย่างเดียว

            “ค่ะพ่อ” ซ่อนน้ำตาเอาไว้ก่อนผงกศีรษะ ปลายเท้าหันไปอีกทางเตรียมเดินขึ้นห้อง กลับถูกแม่ที่นั่งดูโทรทัศน์รั้งเอาไว้ด้วยคำถามที่ไม่ได้แสดงความห่วงใยต่อหล่อน มีแค่ความต้องการของตัวเองอย่างเดียว

            “ไปกินข้าวกับเจมมาแล้วใช่ไหม” เอ่ยถึงผู้ชายที่ไปรับหล่อนจากโรงแรมเพื่อจะได้ดินเนอร์ด้วยกัน เธอจึงได้แต่งชุดดูดีกว่าปกติเพื่อไปรับประทานอาหารกับเขา ถึงชายหนุ่มจะไม่ได้ร่ำรวยเท่าธนนท์ปภพแต่ก็มีมรดกฝั่งแม่เยอะพอสมควร

            พวกท่านจึงคิดให้เธอคบหากับฝ่ายนั้นแล้วขอแบ่งเงินมาใช้...

            เป็นวิธีที่น่าอายจนหญิงสาวไม่เคยคิดจะทำ

            “ค่ะ”

            “ดี...จับให้ได้สักคน เอาคนไหนก็ได้เผื่อบ้านเราจะลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง” คำพูดพวกนั้นยิ่งสร้างรอยร้าวในใจของหล่อน หันไปมองคุณภัตติมาอยากระบายทุกอย่างออกมาให้แตกกันไปข้างแต่ก็เลือกเงียบเหมือนเดิม

            “ค่ะ”

            นั่นคือสิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุดแล้ว เพียงแค่ตอบรับแล้วทำไปตามความต้องการของพวกท่าน เพื่อตอบแทนบุญคุณที่เลี้ยงดูเด็กกำพร้าคนนี้ให้เติบโตมีบ้านซุกหัวนอน กินข้าวอิ่มท้องมีเสื้อผ้าสวมใส่ไม่ต้องเผชิญชีวิตลำบากข้างนอก

            แต่กลับสร้างรอยแผลในใจไว้ให้เธอแทน

            “เพื่อนอรชอบพี่อัญ มันฝากมาขอไลน์” น้องสาวตะโกนบอกเสียงดังทำให้เธอต้องหันมามอง ตอนนี้ไม่อยากพูดกับใครทั้งนั้นนอกจากพักผ่อนอย่างเดียว หล่อนปวดหัวเกินกว่าจะพูดคุยกับคนในครอบครัว จึงรีบบอกปัดอย่างรวดเร็ว

            “พี่ไม่อยากให้ ขอตัวก่อนนะ” พูดจบก็เดินขึ้นห้องทันที ปล่อยให้น้องสาวตะโกนด่าไล่หลังโดยที่พ่อแม่ก็ไม่มีใครห้ามสักคน

            “ทำเป็นหยิ่ง สวยตายแหละ!” อรสินีหงุดหงิดเมื่อถูกปฏิเสธ เดินกลับมานั่งที่เดิมโดยมีมารดาคอยหยิบขนมให้ทานระหว่างดูโทรทัศน์ เอาอกเอาใจเพราะเป็นลูกสาวคนเดียวที่ได้มาอย่างยากเย็น สุขภาพของท่านไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ ตอนท้องก็กังวลว่าลูกจะหลุดหรือเปล่า

            โชคดีที่อยู่รอดปลอดภัยจนถึงทุกวันนี้ จึงคอยประคบประหงมเอาใจอรสินีตลอด

            ต่างจากลูกสาวอีกคนที่ถูกทิ้งขวางไม่ค่อยไยดีเท่าไหร่ เพราะรู้ว่าอัญชิสาเอาตัวรอดได้สบายอยู่แล้ว

            ไม่รู้เลยว่าหล่อนเองก็ต้องการความรักจากคนในครอบครัวเช่นเดียวกัน

            “เฮ้อ ทำไมมันถึงยุ่งยากขนาดนี้นะ” ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจเสียงหนัก วางกระเป๋าลงบนพื้นก่อนหลับตาลงอย่างเชื่องช้า