๔ เต็มที่กับรัก (๑)

๔

เต็มที่กับรัก

            ประวัติของหญิงสาวยังมาไม่ถึงมือของเขาอีกทั้งเธอหายไปหนึ่งวันไม่มาทำงาน สร้างความสงสัยแก่ชายหนุ่มเป็นอย่างมาก อยากไปหาที่บ้านแต่ก็กลัวว่าจะดูรุกรานมากเกินไป จึงทำได้เพียงรออย่างเดียวเผื่อวันนี้หล่อนจะมารำเหมือนทุกครั้ง

            ทำงานเสร็จก็ลงมาประจำที่ห้องจัดเลี้ยง เหมือนกลายเป็นที่ประจำของเขาไปโดยปริยาย พนักงานต่างทราบกันดีว่าชายหนุ่มจะมาดูการแสดงเสมอ ทั้งยังถูกใจนางบุษบาแสนสวยอีกต่างหาก ถึงไม่เอ่ยปากแต่แววตาก็บอกหมดทุกอย่าง

            แต่เพราะความเคร่งขรึมทั้งยังตำแหน่งของเขาจึงไม่มีใครกล้าเอาไปพูดต่อ รู้กันเพียงคนวงในเท่านั้น

            “พี่หนึ่ง!” กำลังจะเดินไปห้องจัดเลี้ยงเพื่อดูว่าเธอมารำหรือเปล่า แต่ได้ยินเสียงเรียกชื่อตนดังมาแต่ไกล พอหันไปมองก็พบผู้หญิงที่สวมชุดไปรเวทเป็นเดรสยาวแขนตุ๊กตากับผมที่ดัดให้เข้ากับใบหน้า ดูโตกว่าอายุจริงพอสมควร

            แต่เขาก็ไม่ได้มองเธอเปลี่ยนไป เพราะในความรู้สึกหล่อนก็เป็นแค่น้องสาวของคนที่ตนชอบ สีหน้าที่แสดงออกจึงเรียบนิ่ง ก่อนตอบรับอย่างไม่เต็มใจจึงพูดน้อยประหยัดคำกว่าตอนอยู่กับอัญชิสาพอสมควร

            “ครับ” จะเดินหนีก็ไม่ได้ จึงเลือกจะถามเธอเพื่อไปหาคนที่ตัวเองต้องการพบ

            “มาหาอัญเหรอ” เขาไม่อยากอยู่กับเธอสองคนจึงคิดจะชวนเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง แต่กลายเป็นว่าแขนหนาถูกดึงไว้ก่อน พร้อมบอกถึงสาเหตุที่ตัวเองต้องมาหาเขาถึงโรงแรม ต้องการมาให้เห็นกับตาว่าชายหนุ่มร่ำรวยแค่ไหน

            ไม่เคยเจอคนที่หล่อแล้วยังฐานะดี พบแล้วก็ต้องจับให้อยู่หมัดอย่าปล่อยไปถึงคนอื่นเป็นอันขาด โดยเฉพาะพี่สาวของตน

            “เปล่าค่ะ อรมารอพี่หนึ่ง...ลืมแล้วเหรอคะเรื่องที่พี่หนึ่งจะติวหนังสือให้อรไง” กระชับสายสะพายกระเป๋าเป้แล้วแย้มยิ้มกว้าง ทวงถึงสิ่งที่เขาเคยพูดเอาไว้ทำให้ชายหนุ่มไม่รู้ว่าควรจะโต้กลับไปเช่นไร เพราะตนไม่อยากออกไปข้างนอกกับหล่อนเพียงลำพัง

            “พี่ไม่ค่อยว่าง เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกันนะ” คิดจะเดินหนีแต่ก็ถูกหล่อนจับแขนไว้แน่น ดูเหมือนจะไม่ยอมปล่อยถ้าไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาเลือกจะเงียบแล้วมองใบหน้าของหญิงสาวนิ่ง มองออกทะลุปรุโปร่งจนนึกรำคาญ

            ใช่ว่าไม่เคยมีผู้หญิงเข้าหา มีจนนับไม่ถ้วนก็ว่าได้เพียงแต่เขาเลือกเท่านั้น

            ไม่มีใครทำให้ใจสั่นไหวเหมือนที่อัญชิสาทำได้...

            “แต่ว่า...อรต้องสอบแล้วนะคะ แค่หนึ่งชั่วโมงก็ได้ขอร้องล่ะค่ะ” เธออ้อนเสียงหวานแล้วยังพยายามดันหน้าอกเข้าใกล้แขนเขาอีกต่างหาก ชายหนุ่มเห็นถึงความไม่เหมาะสมจึงรีบปลดมือบางออกแล้วตอบรับเพื่อตัดบท

            ถึงไม่อยากไปแต่เขาก็รู้ดีว่าหล่อนคงต้องตื้อจนเขาต้องตกลงอยู่ดี...เป็นผู้หญิงขี้ตื้อคนละขั้วกับพี่สาวเลย

            “ครับ” คำตอบของเขาทำให้เธอเผยรอยยิ้มกว้างมากกว่าเดิม

            “เราไปติวที่ร้านอรรถรสดีไหมคะ อยู่ใกล้แล้วก็บรรยากาศดีด้วย” พูดถึงร้านอาหารไทยที่อยู่ใกล้กับโรงแรม อยากเข้าไปกินหลายครั้งแต่ราคาแพงเกินไปจึงไม่ได้อุดหนุนสักที คราวนี้ไปกับหนุ่มรูปหล่อแถมยังฐานะร่ำรวยจึงไม่พลาดที่จะเอ่ยปากขอ แล้วเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธกลับตอบตกลงโดยง่าย

            “ได้ครับ”

            สุดท้ายก็พาน้องสาวของอัญชิสาออกมารับประทานอาหาร ไม่ใช่เพียงแค่ต้องติวหนังสือให้เธอ เขากลับคิดไปถึงการล้วงข้อมูลของครอบครัว คิดว่าคนอย่างอรสินีไม่สามารถปิดบังได้ เธอดูเป็นคนพูดไปเรื่อยไม่มีความลับและดูเหมือนจะเก็บความลับไม่เก่งอีกต่างหาก

            ถึงร้านอาหารก็เลือกนั่งมุมที่เป็นส่วนตัว ก่อนพนักงานจะรีบเดินเข้ามาบริการเพราะทราบดีว่าชายหนุ่มเป็นใคร เขามักพาลูกค้ามาที่ร้านอาหารบ่อยครั้งเพราะอยู่ใกล้โรงแรมและห้างสรรพสินค้า จนแทบจะกลายเป็นหุ้นส่วนอยู่แล้ว

            “เราสั่งอะไรมาทานก่อนไหม” ยื่นเมนูให้เธอแล้วคนอายุน้อยกว่าก็พยักหน้ารับโดยเร็ว เลือกอาหารที่ตนเองอยากกินเน้นจากราคาที่แพงไว้ก่อน คิดว่าต้องอร่อยอย่างแน่นอน แล้วยังอยากถ่ายรูปไปอวดเพื่อนด้วยว่าตนเองได้มากินข้าวร้านดัง

            คนอื่นต้องอิจฉาอย่างแน่นอน...

            แต่แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าการกระทำเช่นนี้อาจไม่ถูกต้องเท่าไหร่ มากับเขาก็ต้องตามใจชายหนุ่มสักหน่อย จึงยื่นเมนูกลับคืนพร้อมมองดวงหน้าคมอย่างชื่นชม แววตาปิดไม่มิดว่าชอบเขามากแค่ไหน ถ้าทำได้ก็อยากจะขึ้นเตียงกับอีกฝ่ายให้รู้แล้วรู้รอด

            อย่างไรตอนนี้เธอก็ผ่านพ้นผู้เยาว์มาแล้ว...ทำอะไรก็ได้ตามใจตัวเอง

            “ดีค่ะ...พี่หนึ่งสั่งเลยก็ได้นะคะ อรตามใจพี่หนึ่งทุกอย่าง”

            “ครับ” สั่งอาหารให้ตนและคนตรงหน้าโดยไม่ขัด

            ระหว่างรออาหารก็ถูกเธอชวนคุยหลายต่อหลายเรื่อง ไม่ว่าจะมหาวิทยาลัยต่างประเทศหรือแฟนในอดีต ซึ่งเขาก็ตอบเท่าที่จำเป็นส่วนใหญ่จะสงวนคำเสียมากกว่า ไม่อยากเปิดเผยเรื่องของตัวเองให้หล่อนทราบมากนัก

            กระทั่งมีเรื่องน่าสนใจเกิดขึ้น เสียงของอรสินีดังขึ้นแต่ก็ไม่ได้ดังมากจนเป็นจุดสนใจ เธอเห็นคนคุ้นเคยเดินเข้ามาในร้านอาหาร เขาจึงหันไปมองก่อนพบกับคนที่ตัวเองคิดถึงมาตลอด คิดว่าหล่อนกำลังทำการแสดงที่ห้องจัดเลี้ยง ไม่คิดว่าหญิงสาวจะควงผู้ชายที่เขาไม่รู้จักเข้ามารับประทานอาหารในร้าน

            ฝ่ายชายยิ้มแย้มส่วนผู้หญิงทำเพียงพยักหน้าไม่ได้แสดงอาการตื่นเต้นดีใจ จนเขาไม่รู้ว่าทั้งสองคนเพียงแค่รู้จักหรือมีสถานะมากกว่านั้น

            “นั่นพี่อัญนี่คะ วันนี้มากินข้าวกับ...หือ ใครอ่ะไม่คุ้นหน้าเลย ครั้งก่อนไปกับพี่เจม หลายวันก่อนพี่อัต อรยังไม่รู้เลยค่ะว่าตกลงพี่สาวตัวเองชอบใครกันแน่ ยังมีอีกหลายคนเลยนะคะที่เข้ามาหาพี่อัญ อย่างว่าแหละค่ะพี่อัญสวยนี่น่า” หันไปมองก่อนจะกลับมาพูดคุยเรื่องราวทุกอย่างให้เขาฟังแบบลื่นไหล ยกแก้วน้ำขึ้นมาจิบพลางสังเกตสีหน้าคนฝั่งตรงข้าม

            ช่างเหมาะเจาะเสียเหลือเกินที่พี่สาวเข้ามาในร้านพอดี ยิ่งทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นเพราะรู้ว่าธนนท์ปภพคิดเช่นไรกับอัญชิสา ตนจึงอยากตัดไฟแต่ต้นลมบอกทุกอย่างให้หมดเปลือกเพื่อเขาจะได้เลิกสนใจคนพี่ แล้วหันมาหาตนสักที

            “ความจริงอรกับพี่อัญไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ หรอกนะคะ พ่อกับแม่รับพี่อัญมาเลี้ยงแต่เด็กเพราะสงสารน่ะค่ะ แต่เราสองพี่น้องสนิทกันมากนะคะ” เรื่องใหม่ที่เขาไม่ทราบมาก่อน เธอเล่าให้ฟังแล้วแสร้งทำหน้าเศร้าแต่แววตากลับเป็นประกายขัดกับคำพูด ซึ่งเขาไม่ค่อยสนใจเรื่องนั้นเท่ากับหันไปมองผู้หญิงที่มาดินเนอร์กับชายอื่น

            “ครับ”

            เราสองคนมีความรู้สึกดีให้กันไม่ใช่เหรอ ทำไมหล่อนถึงมีชายมากหน้าหลายตาเข้าหาไม่หยุดหย่อน ทั้งเมื่อวานที่มีคนมารับไปส่งบ้าน ไหนจะวันนี้ผู้ชายอีกคนพามากินข้าว ถึงพยายามมองในแง่ดีแค่ไหนก็ยังมีข้อกังขามากมาย

            พวกเขาไม่ได้คุยอะไรกันอีกพอดีกับอาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ เขาพยายามไม่มองไปทางที่เธอนั่งแล้วกินข้าวอย่างไม่รู้รส นึกหงุดหงิดไปหมดทุกอย่างแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร กระทั่งได้ยินเสียงของอรสินีที่เอ่ยขึ้นพลางยิ้มไปด้วย

            “คนนี้น่าจะตัวจริง ไม่ค่อยเห็นพี่อัญยิ้มหรือหัวเราะให้ใครขนาดนี้มาก่อน” เขาเผลอกำช้อนส้อมแน่นเมื่อได้ยินอย่างนั้น อยากทิ้งทุกอย่างแล้วเดินไปถามหล่อนให้รู้แล้วรู้รอดเสียเลย แต่ก็พยายามห้ามใจเอาไว้

            เพราะตอนนี้เราไม่ได้เป็นอะไรกัน...

            มีเพียงเขาที่คิดเกินเลย ขณะที่เธอแทบไม่มีปฏิกิริยาตอบรับเท่าไหร่ คิดย้อนไปแล้วก็ยิ่งสับสนมากกว่าเดิม

            เขาควรเดินหน้าดีไหม หรือหยุดแค่นี้ที่หัวใจยังไม่ถลำลึกจนเกินไป

            “เพื่อนอรก็ชอบพี่อัญเหมือนกันค่ะ ครั้งก่อนอรบอกว่าเพื่อนอยากจีบก็รีบเอาเบอร์ให้เพื่อนอรเลย พี่อัญค่อนข้างเปิดตัวเองไม่ค่อยปิดกั้น” เขาฟังสิ่งที่เธอพูดก็ยิ่งโมโหมากกว่าเดิม พลอยไม่อยากอาหารไปด้วยจนอยากรีบกลับเสียเดี๋ยวนี้

            เงยหน้าสบตากับคนอายุน้อยกว่าพลางเอ่ยเสียงขรึม เหมือนต้องการบอกให้เธอหยุดพูดสักที แล้วเหมือนอรสินีจะรับรู้ได้จึงปิดปากเงียบ เลือกรับประทานอาหารอย่างเดียว

            “ครับ”

            “จะเอาอะไรเพิ่มไหม” ชายหนุ่มหมดอารมณ์จะติวหนังสือให้หล่อน กินข้าวอิ่มก็คิดจะหาข้ออ้างเพื่อกลับบ้าน เขาเหนื่อยเกินกว่าจะปั้นยิ้มแย้มแต่ยังเลือกถามคนตรงหน้า

            “ไม่แล้วค่ะ แค่นี้ก็น่าจะทานไม่หมดแล้ว” ปฏิเสธเสียงเบา รับรู้ถึงความน่ากลัวของเขาที่ทำให้เธอนึกกดดันจนไม่กล้าพูดอะไรออกมาด้วยซ้ำ เหลือบมองไปทางพี่สาวที่กินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยกับผู้ชายที่พ่อเป็นคนหามาให้

            ต่างจากเธอที่ต้องหาเอง...

            แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!