บทที่ 1

โรงพยาบาล เมืองไห่

“ตั้งครรภ์นอกมดลูก ถ้าท่อนำไข่แตกขึ้นมาอาจถึงตายได้เลยนะ การผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ทำไมมีคุณมาแค่คนเดียวแบบนี้ล่ะ? แล้วสามีคุณอยู่ไหน? รีบโทรให้เขามาเซ็นเอกสารเดี๋ยวนี้!”

ซ่งหว่านอดทนต่อความเจ็บปวดราวกับท้องถูกฉีกขาด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

เสียงรอสายดังอยู่นาน

ปลายสายจึงมีเสียงเย็นชาดังขึ้น

“มีอะไร?”

“ซือเหนียน คุณยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ? ฉันปวดท้องมาก คุณช่วย...”

“ไม่ว่าง!”

เสียงไม่พอใจขัดขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคเสียอีก

“ปวดท้องก็ไปหาหมอ ฉันยุ่งมาก!”

“ซือเหนียน ใครโทรมาเหรอคะ?”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากปลายสาย

“แค่คนไม่สำคัญน่ะ”

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างมาก

“ชอบอันไหนก็ถ่ายรูปส่งมา เดี๋ยวผมซื้อให้”

เสียงตัดสายดัง ตู๊ด ก้องในหูของซ่งหว่าน

หัวใจของเธอราวกับถูกมีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเห็นว่าใบหน้าเธอซีดเผือด ลมหายใจถี่ขึ้น

หมอจึงรีบตะโกนสั่งว่า

“เร็วเข้า! เตรียมห้องผ่าตัดทันทีเลย! คนไข้ต้องได้รับการผ่าตัดเดี๋ยวนี้!”

ซ่งหว่านได้สติอีกครั้ง ก็นอนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว

“ฟื้นแล้วเหรอ? เมื่อวานอาการคุณอันตรายมาก โชคดีที่ผ่าตัดทัน ไม่งั้นไม่รอดแน่!”

พยาบาลสาวพูดไปพร้อมกับแขวนสายน้ำเกลือไปด้วย

“สามีคุณนี่ก็จริงๆ เลย! คุณต้องเข้ารับการผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ เขายังไม่โผล่หน้ามาเลย ไร้สามัญสำนึกสิ้นดีเลย!”

“นี่ค่ะ เบอร์ศูนย์พยาบาล ถ้าต้องการผู้ดูแลโทรเรียกได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

ซ่งหว่านรับนามบัตรที่พยาบาลยื่นมาให้

เธอหยิบโทรศัพท์ เตรียมจะโทรหาศูนย์พยาบาล

แต่อยู่ดีๆ กลับมีแจ้งเตือนข่าวร้อนแรงเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

[มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ ประธานฮั่วกรุ๊ป ฮั่วซือเหนียน ทุ่มเงิน 700 ล้านบาท ประมูลสร้อยเพชรของมาดาม ดูว์ บารี ประกาศทุ่มสุดตัวกลางงานประมูลเพื่อเอาใจแฟนสาว!]

ข้อความที่บาดตาทำให้รูม่านตาของซ่งหว่านหดตัวอย่างรุนแรง

ใบหน้าหล่อเหลาที่ปรากฏอยู่ในภาพข่าว คือสามีของเธอ ฮั่วซือเหนียน

เธอคือภรรยาที่เขาไม่เคยให้การยอมรับ

แต่งงานมา 4 ปี

เขาเย็นชาและไร้หัวใจกับเธอเสมอ

เธอเคยคิดว่าเขาแสดงออกเย็นชาแบบนั้นกับทุกคน

เพื่อทำให้เขาใจอ่อนลง เธอพยายามทำตัวเป็นคุณนายฮั่วที่อ่อนหวานและเชื่อฟังอยู่เสมอ

แต่วันนี้ เมื่อเห็นเขาโอบกอดผู้หญิงคนอื่นอย่างเปิดเผยออกหน้าออกตา

เธอถึงได้รู้ว่า...

จริงๆ แล้ว เขาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด

หน้าอกรู้สึกเจ็บแปลบ

ดวงตาของซ่งหว่านกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

ถึงเวลาที่เธอควรตัดใจได้แล้ว

การแต่งงานสี่ปีที่น้ำเน่าเหมือนละครแบบนี้ ควรจบลงเสียที

ซ่งหว่านขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดสองวัน

คุณหมอทำหน้ากังวล

“ร่างกายคุณยังอ่อนแออยู่มากนะครับ ทำไมไม่พักต่ออีกหน่อยล่ะ?”

“ที่บ้านมีธุระต้องจัดการค่ะ”

“ช่วงนี้ต้องพักผ่อนเยอะๆ ห้ามออกแรงแบบหนักๆ ห้ามมีเพศสัมพันธ์เด็ดขาด และอีก 7 วันกลับมาตรวจซ้ำด้วยล่ะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณหมอ”

ซ่งหว่านกลับไปยังคฤหาสน์เดี่ยวในย่านอ่าวรีพัลส์

ป้าสวีที่เป็นแม่บ้านทำหน้าตาไม่พอใจ ใช้สายตามองเธออย่างจิกกัดและตำหนิเธอทันที

“คุณนายคะ คุณชักจะทำตัวเหลวไหลมากขึ้นทุกวันแล้วนะ! ออกไปเตร็ดเตร่ไม่ยอมกลับบ้านตั้งหลายวัน! ถ้าคุณผู้ชายทราบเรื่องนี้จะต้องโกรธมากแน่ๆ”

ป้าสวีเป็นแค่แม่บ้านของตระกูลฮั่ว แต่กลับวางตัวเหมือนเป็นของแม่สามีอีกครึ่งของเธอ

สำหรับภรรยาที่ไม่ได้รับความรักอย่างซ่งหว่าน เธอไม่เคยจะให้เกียรติกันเลยสักครั้ง

ซ่งหว่านรู้ดีแก่ใจทุกอย่าง

ถ้าฮั่วซือเหนียนไม่ได้ยินยอมหรือเพิกเฉยต่อการกระทำของเธอ

ป้าสวีก็คงไม่กล้าทำตัวกร่างแบบนี้หรอก

ที่ผ่านมาเธอยอมอดทนเพราะอยากเอาใจฮั่วซือเหนียน เพราะงั้นจึงยอมทำดีกับคนใกล้ตัวของเขาด้วยเสมอ

ต่อให้ป้าสวีจะรังแก จะยกตนข่มท่านขนาดไหน เธอก็มักจะเก็บความไม่พอใจเอาไว้

แต่ครั้งนี้ เธอไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว

ซ่งหว่านสะบัดมือตบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง ก่อนจะเอ่ยเสียงเหยียดหยาม

“กล้าดียังไง! เป็นแค่คนรับใช้แท้ๆ มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้!”

“คุณ!”

ป้าสวียกมือกุมแก้มข้างที่โดนตบ แววตามีความประหลาดใจและงงงวย ราวกับไม่คาดคิดว่าซ่งหว่านจะกล้าลงมือ

“คุณกล้าตบฉันเหรอ?”

“ตบแล้วจะทำไม? หรือป้าคิดจะตบฉันกลับ?”

ประโยคเย็นชาของซ่งหว่านทำให้ป้าสวีนิ่งงัน

แม้ซ่งหว่านจะไม่เป็นที่รักของคุณชาย แต่เธอก็เป็นสะใภ้ที่คุณย่าฮั่วเลือกเองกับมือ

ป้าสวีทำได้แค่กลืนความโกรธลงคอ

ซ่งหว่านเชิดหน้าเดินขึ้นชั้นบนไปทันที

ป้าสวีบ่นพึมพำอยู่ด้านหลัง

“เกิดมาหน้าตาสวยอย่างเดียวแล้วมีประโยชน์อะไร คุณชายก็ไม่เห็นหัวเธออยู่ดีไม่ใช่เหรอ? ตำแหน่งคุณนายตระกูลฮั่ว สักวันก็ต้องเป็นของคนอื่น!”

คำพูดของป้าสวีเหมือนมีดคมกริบที่ปักลึกเข้าไปในใจของซ่งหว่าน

ซ่งหว่านสูดหายใจลึกๆ

ไม่สำคัญแล้วล่ะ

หลังจากวันนี้ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับฮั่วซือเหนียน จะไม่สำคัญอีกต่อไป

กลับมาถึงห้อง

ซ่งหว่านจัดการสัมภาระส่วนตัวทั้งหมดของตัวเอง

ของส่วนตัวของเธอมีไม่มากนัก แค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็ใส่ได้หมดแล้ว

ตอนยกกระเป๋าเธอไม่ทันระวังจึงเผลอไปโดนแผล

ความเจ็บปวดแล่นมาจากส่วนท้องอย่างรุนแรง

หน้าผากของเธอหลั่งเหงื่อเย็นออกมา

ซ่งหว่านต้องกินยาแก้ปวดหลายเม็ดถึงจะบรรเทาอาการให้ปวดน้อยลงได้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือเปล่า เธอเอนตัวนอนบนเตียงเพียงพักเดียวก็ผล็อยหลับไป

กลางดึก

ร่างสูงหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

มีเสียงน้ำไหลซ่าๆ ดังมาจากห้องอาบน้ำ ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ฮั่วซือเหนียนก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำในสภาพผ้าขนหนูพันเอวผืนเดียว

เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างมาก ไหล่ผึ่งผายและเอวแคบสอบ กล้ามท้องเรียงตัวเป็นมัดสวยชัดเจนดูแข็งแรงมีพลัง หยดน้ำไหลลงมาตามร่องกล้ามเนื้อ

เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น

เขายกชายกระโปรงชุดนอนของซ่งหว่านราวกับเป็นกิจวัตรประจำวัน

ซ่งหว่านสะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บ

“เจ็บ...”

เธอผลักเขาออกโดยอัตโนมัติ

“ไปให้พ้นนะ”

“ป่านนี้แล้วยังเล่นตัวอีก? ซ่งหว่าน นี่เป็นแผนการแบบใหม่ของเธอเหรอ?”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นเบาๆ จากด้านบนศีรษะของเธอ

นอกจากฮั่วซือเหนียนจะไม่ยอมผละออกไปแล้ว ยังพูดจาถากถางเธอเหมือนกำลังเอาคืนด้วย

“ร่วมเตียงกันเดือนละครั้งเป็นเรื่องที่เธอไปขอคุณย่ามาเองไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้จะมาปฏิเสธ?”

ความเจ็บปวดบริเวณแผลที่ผ่าตัดทำให้ซ่งหว่านน้ำตาร่วงในทันที

เธอรู้นานแล้วว่าฮั่วซือเหนียนเกลียดเธอ

ตอนนั้น

คุณย่าตระกูลฮั่วพยายามจับคู่เธอกับฮั่วซือเหนียนให้แต่งงานกัน

หลังจากแต่งงาน พอเห็นว่าฮั่วซือเหนียนทำตัวเย็นชาใส่เธอ คุณย่าฮั่วถึงได้ตั้งกฎแบบนี้ขึ้นมา สั่งให้เขากับเธอร่วมเตียงกันเดือนละหนึ่งวัน

ทุกครั้ง เขาจะทำเหมือนเธอเป็นเครื่องมือสำหรับระบายความใคร่

พอย้อนนึกถึงชีวิตแต่งงานตลอดสี่ปี ซ่งหว่านก็รู้สึกเจ็บจนจุกอก

เธอใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ยอมอ่อนข้อให้เขาทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับความรักจากเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะยังฝืนดึงดันไปเพื่ออะไรล่ะ?

“ฮั่วซือเหนียน พวกเราหย่ากัน...”

ซ่งหว่านยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เสียงเรียกเข้าก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

ฮั่วซือเหนียนไม่ชอบให้ใครโทรหาเขากลางดึกแบบนี้

แต่ครั้งนี้กลับกดรับสายด้วยท่าทีอ่อนโยน

“มีอะไรเหรอ?”

“ซือเหนียน ฉันอยู่คนเดียวแล้วกลัวมากเลย นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เสียงออดอ้อนของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย

“ได้สิ”

เขาตอบตกลงโดยไม่ลังเลสักนิด น้ำเสียงที่ใช้อ่อนโยนแบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

“รอฉันสักยี่สิบนาทีนะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

จากนั้นสายก็ตัดไป

ฮั่วซือเหนียนผละออกไป

เขาไม่แม้แต่จะหันมองเธอด้วยซ้ำ

หลายนาทีต่อมา เสียงรถถูกขับออกไปก็ดังมาจากชั้นล่าง

น้ำตาเปียกชุ่มบนหมอน

นิ้วมือของซ่งหว่านจิกผ้าปูที่นอนแน่น

ที่แท้การเป็นคนที่รักกับคนที่ไม่ถูกรัก มันก็แตกต่างกันมากขนาดนี้

เช้าของวันต่อมา

ซ่งหว่านทิ้งเอกสารหย่าเอาไว้ แล้วลากกระเป๋าสัมภาระออกจากบ้าน

บริเวณท้องมีอาการเจ็บเหมือนถูกแทง คล้ายมีของเหลวร้อนๆ ทะลักจากส่วนล่างของร่างกาย ก่อนจะไหลลงไปตามขาของเธอ

เมื่อก้มลงไปมอง

ก็เห็นว่าด้านล่างมีรอยเลือดที่น่าอกสั่นขวัญแขวนอยู่