共有

ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ
ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ
作者: ซ่งอัสดงตะวันตก

บทที่ 1

作者: ซ่งอัสดงตะวันตก
โรงพยาบาล เมืองไห่

“ตั้งครรภ์นอกมดลูก ถ้าท่อนำไข่แตกขึ้นมาอาจถึงตายได้เลยนะ การผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ ทำไมมีคุณมาแค่คนเดียวแบบนี้ล่ะ? แล้วสามีคุณอยู่ไหน? รีบโทรให้เขามาเซ็นเอกสารเดี๋ยวนี้!”

ซ่งหว่านอดทนต่อความเจ็บปวดราวกับท้องถูกฉีกขาด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

เสียงรอสายดังอยู่นาน

ปลายสายจึงมีเสียงเย็นชาดังขึ้น

“มีอะไร?”

“ซือเหนียน คุณยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ? ฉันปวดท้องมาก คุณช่วย...”

“ไม่ว่าง!”

เสียงไม่พอใจขัดขึ้นอย่างเย็นชา ก่อนที่เธอจะพูดจบประโยคเสียอีก

“ปวดท้องก็ไปหาหมอ ฉันยุ่งมาก!”

“ซือเหนียน ใครโทรมาเหรอคะ?”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากปลายสาย

“แค่คนไม่สำคัญน่ะ”

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างมาก

“ชอบอันไหนก็ถ่ายรูปส่งมา เดี๋ยวผมซื้อให้”

เสียงตัดสายดัง ตู๊ด ก้องในหูของซ่งหว่าน

หัวใจของเธอราวกับถูกมีดเฉือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เมื่อเห็นว่าใบหน้าเธอซีดเผือด ลมหายใจถี่ขึ้น

หมอจึงรีบตะโกนสั่งว่า

“เร็วเข้า! เตรียมห้องผ่าตัดทันทีเลย! คนไข้ต้องได้รับการผ่าตัดเดี๋ยวนี้!”

ซ่งหว่านได้สติอีกครั้ง ก็นอนอยู่ในห้องพักผู้ป่วยแล้ว

“ฟื้นแล้วเหรอ? เมื่อวานอาการคุณอันตรายมาก โชคดีที่ผ่าตัดทัน ไม่งั้นไม่รอดแน่!”

พยาบาลสาวพูดไปพร้อมกับแขวนสายน้ำเกลือไปด้วย

“สามีคุณนี่ก็จริงๆ เลย! คุณต้องเข้ารับการผ่าตัดใหญ่ขนาดนี้ เขายังไม่โผล่หน้ามาเลย ไร้สามัญสำนึกสิ้นดีเลย!”

“นี่ค่ะ เบอร์ศูนย์พยาบาล ถ้าต้องการผู้ดูแลโทรเรียกได้เลยนะคะ”

“ขอบคุณค่ะ”

ซ่งหว่านรับนามบัตรที่พยาบาลยื่นมาให้

เธอหยิบโทรศัพท์ เตรียมจะโทรหาศูนย์พยาบาล

แต่อยู่ดีๆ กลับมีแจ้งเตือนข่าวร้อนแรงเด้งขึ้นมาบนหน้าจอ

[มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ ประธานฮั่วกรุ๊ป ฮั่วซือเหนียน ทุ่มเงิน 700 ล้านบาท ประมูลสร้อยเพชรของมาดาม ดูว์ บารี ประกาศทุ่มสุดตัวกลางงานประมูลเพื่อเอาใจแฟนสาว!]

ข้อความที่บาดตาทำให้รูม่านตาของซ่งหว่านหดตัวอย่างรุนแรง

ใบหน้าหล่อเหลาที่ปรากฏอยู่ในภาพข่าว คือสามีของเธอ ฮั่วซือเหนียน

เธอคือภรรยาที่เขาไม่เคยให้การยอมรับ

แต่งงานมา 4 ปี

เขาเย็นชาและไร้หัวใจกับเธอเสมอ

เธอเคยคิดว่าเขาแสดงออกเย็นชาแบบนั้นกับทุกคน

เพื่อทำให้เขาใจอ่อนลง เธอพยายามทำตัวเป็นคุณนายฮั่วที่อ่อนหวานและเชื่อฟังอยู่เสมอ

แต่วันนี้ เมื่อเห็นเขาโอบกอดผู้หญิงคนอื่นอย่างเปิดเผยออกหน้าออกตา

เธอถึงได้รู้ว่า...

จริงๆ แล้ว เขาไม่เคยรักเธอเลยสักนิด

หน้าอกรู้สึกเจ็บแปลบ

ดวงตาของซ่งหว่านกลายเป็นสีแดงระเรื่อ

ถึงเวลาที่เธอควรตัดใจได้แล้ว

การแต่งงานสี่ปีที่น้ำเน่าเหมือนละครแบบนี้ ควรจบลงเสียที

ซ่งหว่านขอออกจากโรงพยาบาลก่อนกำหนดสองวัน

คุณหมอทำหน้ากังวล

“ร่างกายคุณยังอ่อนแออยู่มากนะครับ ทำไมไม่พักต่ออีกหน่อยล่ะ?”

“ที่บ้านมีธุระต้องจัดการค่ะ”

“ช่วงนี้ต้องพักผ่อนเยอะๆ ห้ามออกแรงแบบหนักๆ ห้ามมีเพศสัมพันธ์เด็ดขาด และอีก 7 วันกลับมาตรวจซ้ำด้วยล่ะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณหมอ”

ซ่งหว่านกลับไปยังคฤหาสน์เดี่ยวในย่านอ่าวรีพัลส์

ป้าสวีที่เป็นแม่บ้านทำหน้าตาไม่พอใจ ใช้สายตามองเธออย่างจิกกัดและตำหนิเธอทันที

“คุณนายคะ คุณชักจะทำตัวเหลวไหลมากขึ้นทุกวันแล้วนะ! ออกไปเตร็ดเตร่ไม่ยอมกลับบ้านตั้งหลายวัน! ถ้าคุณผู้ชายทราบเรื่องนี้จะต้องโกรธมากแน่ๆ”

ป้าสวีเป็นแค่แม่บ้านของตระกูลฮั่ว แต่กลับวางตัวเหมือนเป็นของแม่สามีอีกครึ่งของเธอ

สำหรับภรรยาที่ไม่ได้รับความรักอย่างซ่งหว่าน เธอไม่เคยจะให้เกียรติกันเลยสักครั้ง

ซ่งหว่านรู้ดีแก่ใจทุกอย่าง

ถ้าฮั่วซือเหนียนไม่ได้ยินยอมหรือเพิกเฉยต่อการกระทำของเธอ

ป้าสวีก็คงไม่กล้าทำตัวกร่างแบบนี้หรอก

ที่ผ่านมาเธอยอมอดทนเพราะอยากเอาใจฮั่วซือเหนียน เพราะงั้นจึงยอมทำดีกับคนใกล้ตัวของเขาด้วยเสมอ

ต่อให้ป้าสวีจะรังแก จะยกตนข่มท่านขนาดไหน เธอก็มักจะเก็บความไม่พอใจเอาไว้

แต่ครั้งนี้ เธอไม่อยากทนอีกต่อไปแล้ว

ซ่งหว่านสะบัดมือตบหน้าอีกฝ่ายเต็มแรง ก่อนจะเอ่ยเสียงเหยียดหยาม

“กล้าดียังไง! เป็นแค่คนรับใช้แท้ๆ มีสิทธิ์อะไรมาพูดกับฉันแบบนี้!”

“คุณ!”

ป้าสวียกมือกุมแก้มข้างที่โดนตบ แววตามีความประหลาดใจและงงงวย ราวกับไม่คาดคิดว่าซ่งหว่านจะกล้าลงมือ

“คุณกล้าตบฉันเหรอ?”

“ตบแล้วจะทำไม? หรือป้าคิดจะตบฉันกลับ?”

ประโยคเย็นชาของซ่งหว่านทำให้ป้าสวีนิ่งงัน

แม้ซ่งหว่านจะไม่เป็นที่รักของคุณชาย แต่เธอก็เป็นสะใภ้ที่คุณย่าฮั่วเลือกเองกับมือ

ป้าสวีทำได้แค่กลืนความโกรธลงคอ

ซ่งหว่านเชิดหน้าเดินขึ้นชั้นบนไปทันที

ป้าสวีบ่นพึมพำอยู่ด้านหลัง

“เกิดมาหน้าตาสวยอย่างเดียวแล้วมีประโยชน์อะไร คุณชายก็ไม่เห็นหัวเธออยู่ดีไม่ใช่เหรอ? ตำแหน่งคุณนายตระกูลฮั่ว สักวันก็ต้องเป็นของคนอื่น!”

คำพูดของป้าสวีเหมือนมีดคมกริบที่ปักลึกเข้าไปในใจของซ่งหว่าน

ซ่งหว่านสูดหายใจลึกๆ

ไม่สำคัญแล้วล่ะ

หลังจากวันนี้ ทุกอย่างที่เกี่ยวกับฮั่วซือเหนียน จะไม่สำคัญอีกต่อไป

กลับมาถึงห้อง

ซ่งหว่านจัดการสัมภาระส่วนตัวทั้งหมดของตัวเอง

ของส่วนตัวของเธอมีไม่มากนัก แค่กระเป๋าเดินทางใบเดียวก็ใส่ได้หมดแล้ว

ตอนยกกระเป๋าเธอไม่ทันระวังจึงเผลอไปโดนแผล

ความเจ็บปวดแล่นมาจากส่วนท้องอย่างรุนแรง

หน้าผากของเธอหลั่งเหงื่อเย็นออกมา

ซ่งหว่านต้องกินยาแก้ปวดหลายเม็ดถึงจะบรรเทาอาการให้ปวดน้อยลงได้

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรือเปล่า เธอเอนตัวนอนบนเตียงเพียงพักเดียวก็ผล็อยหลับไป

กลางดึก

ร่างสูงหนึ่งเดินเข้ามาในห้อง

มีเสียงน้ำไหลซ่าๆ ดังมาจากห้องอาบน้ำ ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา ฮั่วซือเหนียนก็เดินออกมาจากห้องอาบน้ำในสภาพผ้าขนหนูพันเอวผืนเดียว

เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาอย่างมาก ไหล่ผึ่งผายและเอวแคบสอบ กล้ามท้องเรียงตัวเป็นมัดสวยชัดเจนดูแข็งแรงมีพลัง หยดน้ำไหลลงมาตามร่องกล้ามเนื้อ

เขาไม่พูดอะไรทั้งนั้น

เขายกชายกระโปรงชุดนอนของซ่งหว่านราวกับเป็นกิจวัตรประจำวัน

ซ่งหว่านสะดุ้งตื่นเพราะความเจ็บ

“เจ็บ...”

เธอผลักเขาออกโดยอัตโนมัติ

“ไปให้พ้นนะ”

“ป่านนี้แล้วยังเล่นตัวอีก? ซ่งหว่าน นี่เป็นแผนการแบบใหม่ของเธอเหรอ?”

เสียงหัวเราะเย้ยหยันดังขึ้นเบาๆ จากด้านบนศีรษะของเธอ

นอกจากฮั่วซือเหนียนจะไม่ยอมผละออกไปแล้ว ยังพูดจาถากถางเธอเหมือนกำลังเอาคืนด้วย

“ร่วมเตียงกันเดือนละครั้งเป็นเรื่องที่เธอไปขอคุณย่ามาเองไม่ใช่เหรอ? แล้วตอนนี้จะมาปฏิเสธ?”

ความเจ็บปวดบริเวณแผลที่ผ่าตัดทำให้ซ่งหว่านน้ำตาร่วงในทันที

เธอรู้นานแล้วว่าฮั่วซือเหนียนเกลียดเธอ

ตอนนั้น

คุณย่าตระกูลฮั่วพยายามจับคู่เธอกับฮั่วซือเหนียนให้แต่งงานกัน

หลังจากแต่งงาน พอเห็นว่าฮั่วซือเหนียนทำตัวเย็นชาใส่เธอ คุณย่าฮั่วถึงได้ตั้งกฎแบบนี้ขึ้นมา สั่งให้เขากับเธอร่วมเตียงกันเดือนละหนึ่งวัน

ทุกครั้ง เขาจะทำเหมือนเธอเป็นเครื่องมือสำหรับระบายความใคร่

พอย้อนนึกถึงชีวิตแต่งงานตลอดสี่ปี ซ่งหว่านก็รู้สึกเจ็บจนจุกอก

เธอใช้ชีวิตอย่างระมัดระวัง ยอมอ่อนข้อให้เขาทุกอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้รับความรักจากเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

ในเมื่อเป็นแบบนี้ เธอจะยังฝืนดึงดันไปเพื่ออะไรล่ะ?

“ฮั่วซือเหนียน พวกเราหย่ากัน...”

ซ่งหว่านยังพูดไม่ทันจบประโยคดี เสียงเรียกเข้าก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน

ฮั่วซือเหนียนไม่ชอบให้ใครโทรหาเขากลางดึกแบบนี้

แต่ครั้งนี้กลับกดรับสายด้วยท่าทีอ่อนโยน

“มีอะไรเหรอ?”

“ซือเหนียน ฉันอยู่คนเดียวแล้วกลัวมากเลย นายมาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม?”

เสียงออดอ้อนของผู้หญิงคนหนึ่งดังมาจากปลายสาย

“ได้สิ”

เขาตอบตกลงโดยไม่ลังเลสักนิด น้ำเสียงที่ใช้อ่อนโยนแบบที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน

“รอฉันสักยี่สิบนาทีนะ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ”

จากนั้นสายก็ตัดไป

ฮั่วซือเหนียนผละออกไป

เขาไม่แม้แต่จะหันมองเธอด้วยซ้ำ

หลายนาทีต่อมา เสียงรถถูกขับออกไปก็ดังมาจากชั้นล่าง

น้ำตาเปียกชุ่มบนหมอน

นิ้วมือของซ่งหว่านจิกผ้าปูที่นอนแน่น

ที่แท้การเป็นคนที่รักกับคนที่ไม่ถูกรัก มันก็แตกต่างกันมากขนาดนี้

เช้าของวันต่อมา

ซ่งหว่านทิ้งเอกสารหย่าเอาไว้ แล้วลากกระเป๋าสัมภาระออกจากบ้าน

บริเวณท้องมีอาการเจ็บเหมือนถูกแทง คล้ายมีของเหลวร้อนๆ ทะลักจากส่วนล่างของร่างกาย ก่อนจะไหลลงไปตามขาของเธอ

เมื่อก้มลงไปมอง

ก็เห็นว่าด้านล่างมีรอยเลือดที่น่าอกสั่นขวัญแขวนอยู่
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 42

    ถ้าเธอเกิดทำอะไรพลาดขึ้นมา คุณย่าฮั่วกลับไปแล้วคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ฮั่วซือเหนียนหันตัวว่ายน้ำกลับไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่คลื่นลูกใหม่จะซัดเข้ามา เขาก็คว้าเอวเธอไว้ทันที“แค่ก ๆ… ซือเหนียน…”เธอสำลักจนหน้าแดงก่ำ แต่ยังคงจับแขนของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ฉันเรียกคุณ… แต่คุณไม่… ฉันนึกว่า…”หยดน้ำใสไหลลงมาตามขนตาของเธอ แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำทะเลหรือน้ำตาร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งเจอกับความตกใจอย่างหนัก“ยัยโง่”เขาทำหน้าบึ้งด้วยสีหน้าเย็นชา ลากเธอขึ้นไปบนฝั่ง“ว่ายน้ำไม่เป็น แล้วจะกระโดดลงทะเลทำไม?”ซ่งหว่านขดตัวอยู่บนชายหาด ไอไม่หยุด เสื้อผ้าที่เปียกโชกแนบติดกับร่างกาย แต่แต่เธอยังดื้อดึงอธิบาย“ฉันหาคุณไม่เจอ… เสียงคลื่นมันดังเกินไป…”เขาโยนผ้าเช็ดตัวให้เธออย่างห้วน ๆ เพื่อปกปิดหน้าอกของเธอที่ยิ่งดูอิ่มเต็มชัดเจนขึ้นเพราะเสื้อผ้าเปียกน้ำ“ขึ้นไปรออยู่บนฝั่ง อย่ามาถ่วงฉัน!”พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นที่เธอยอมเสี่ยงชีวิตกระโดดลงทะเลเพื่อตามหาเขา คงต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากเลยสินะซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าฮั่วซือเหนียนกำลังเหม่อลอยอยู่

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 41

    สวีจื่อหมิงยกมือดันแว่นขึ้นเล็กน้อย“พวกเธออย่าคิดกันไปเองนะ ฉันยังไม่มีแฟน”“ว้าว! งั้นประธานสวีชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ?”พนักงานสาวโสดหลายคนดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีสายตาของสวีจื่อหมิงกวาดไปทางซ่งหว่านที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่ตั้งใจเขากระแอมเบา ๆ“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เพียงแต่…ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมเป็นแฟนฉันหรือเปล่า”ประโยคนี้ทำให้ทุกคนในห้องอยากรู้ขึ้นมาทันที“โอ้พระเจ้า! ผู้หญิงแบบไหนกัน ถึงขนาดยังไม่สนใจประธานสวีของพวกเรา?”“ถ้าเป็นฉันนะ คงรีบคุกเข่าตอบตกลงทันทีแล้ว!”“ประธานสวี รีบบอกหน่อยสิ เป็นคนที่พวกเรารู้จักไหม?”“เลิกประชุม!”สวีจื่อหมิงใช้เพียงสองคำ ตัดความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนทันทีการประชุมจบลง ทุกคนทยอยออกจากห้องประชุมซ่งหว่านเพิ่งเดินออกจากห้องประชุม ก็ถูกสวีจื่อหมิงเรียกไว้“หว่านหว่าน ทริปพักผ่อนสุดสัปดาห์นี้ เธอต้องมานะ”ซ่งหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“ฉันอาจจะ…”เธอไม่ค่อยชอบไปในที่ที่มีคนเยอะ ๆโดยเฉพาะที่นั่นมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีของเธออยู่“นี่เป็นกิจกรรมทีมครั้งแรกตั้งแต่เธอเข้าบริษัท ถือว่าไปพักผ่อนผ่อนคลายก็แล้วกัน”ซ่งหว่านเงยหน้าขึ้น สบ

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 40

    “คุณย่า อย่าโกรธเลยนะคะ”ซ่งหว่านค่อย ๆ ลูบหลังของคุณย่าเบา ๆ“หมอบอกว่าคุณย่าห้ามโกรธนะคะ”คุณย่าฮั่วจับมือของซ่งหว่านไว้ ดวงตาแดงเล็กน้อย“หว่านหว่าน ย่าขอโทษเธอ ถ้าตอนนั้นย่าไม่ดื้อดึงจะจับคู่พวกเธอสองคน เธอก็คงไม่ต้องทนความน้อยใจมากขนาดนี้”“คุณย่า ไม่ใช่ความผิดของย่าค่ะ”ซ่งหว่านฝืนยิ้มเล็กน้อย“เป็นเพราะวาสนาระหว่างฉันกับฮั่วซือเหนียนจบลงแล้ว อีกอย่าง ฉันก็ปล่อยวางแล้ว” ซ่งหว่านค่อย ๆ ปลอบคุณย่าฮั่วอย่างใจเย็น และให้ดื่มซุปบำรุงไปเล็กน้อยหลังจากคุณย่าหลับสนิทแล้ว ซ่งหว่านก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบบนทางเดินซ่งหว่านเพิ่งปิดประตูแล้วหันกลับมา ก็เห็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนพิงอยู่ข้างกำแพง เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่“ซ่งหว่าน เรามาคุยกันหน่อย”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยกมือเสยผมเล็กน้อย ยังเหมือนเมื่อก่อน สีหน้าหยิ่งยโสเหมือนอยู่เหนือคนอื่นซ่งหว่านมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับเธอ”ซ่งหว่านยกเท้ากำลังจะเดินออกไป แต่ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วต่ำ“เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้ว ว่าซือเหนียนปกป้องฉันมากแค่ไหน ทั้ง

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 39

    “คุณท่านรู้ว่าคุณยุ่ง ก็แค่คิดถึงคุณมากเท่านั้นเอง”“รีบเข้าไปเถอะค่ะ คุณย่าฮั่วเพิ่งทานยาเสร็จ ตอนนี้ยังมีแรงดีอยู่เลย”ซ่งหว่านผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป คุณย่าฮั่วกำลังเอนพิงหัวเตียงอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว คุณย่าก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวพลันสว่างขึ้นทันที“หว่านหว่าน!”“คุณย่าคะ”ซ่งหว่านรีบเดินเข้าไป จับมือที่ผู้สูงอายุยื่นมาให้ “สุขภาพของคุณย่าดีขึ้นบ้างไหมคะ? ช่วงสองวันนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”“พอได้เห็นเธอแล้ว ย่าก็เหมือนหายจากทุกโรคเลย”คุณย่าฮั่วยิ้มตาหยี พลางตบหลังมือเธอเบา ๆ“ไม่ได้มาซะนาน ย่าเกือบคิดว่าเธอลืมยายแก่คนนี้ไปแล้วเสียอีก”“จะเป็นไปได้ยังไงคะ”ซ่งหว่านยิ้ม ก่อนหยิบกล่องเล็ก ๆ ที่ประณีตออกมาจากกระเป๋า“คุณย่าคะ ฉันเอาขนมกุ้ยฮวาที่คุณย่าชอบที่สุดมาให้ ตั้งใจไปซื้อจากร้านเก่าแก่ทางฝั่งใต้ของเมืองโดยเฉพาะ”“แต่คุณย่ากินมากไม่ได้คะ มากสุดกินได้แค่สองชิ้นเท่านั้น”ดวงตาของคุณย่าเป็นประกายขึ้นทันที“หว่านหว่านของเรานี่ช่างเอาใจใส่จริง ๆ รู้ว่าย่าชอบกินอะไร ไม่เหมือนเจ้าเด็กดื้อซือเหนียนคนนั้น เอาแต่ทำให้ย่าโมโห!”พอพูดถึง

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 38

    ภายในงานเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว[บ้าเอ๊ย! เรื่องพลิกแล้วเหรอ?!][ฉันก็บอกแล้วว่ายาของหมิงรุ่ยได้ผลดี จู่ ๆ จะมีปัญหาขึ้นมาได้ยังไง!][คนพวกนี้ชั่วร้ายเกินไป ถึงกับเอาชีวิตของผู้ป่วยมาเป็นเครื่องมือ!]สวีจื่อหมิงมองนักข่าวด้านล่างเวทีที่กำลังตกตะลึงอยู่ ก่อนจะกดรีโมตอีกครั้งบนหน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏวิดีโอหนึ่งช่วง—เป็นวิดีโอที่ครอบครัวของผู้ป่วยซึ่งเข้าร่วมการทดลองทางคลินิกบันทึกไว้ เพื่อออกมาพูดความจริง“สามีของฉันใช้ยาของหมิงรุ่ยแล้ว เนื้องอกเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด!”“ในที่สุดแม่ของฉันก็สามารถกินข้าวได้แล้ว และสภาพร่างกายกับจิตใจก็ดีขึ้นมาก!”“ยาตัวนี้มอบความหวังให้พวกเรา เราจะไม่มีวันยอมให้มันถูกใส่ร้าย!”เมื่อวิดีโอเล่นจบ ภายในงานก็เงียบสงัดทันทีทันใดนั้น ป้าหลี่ก็ลุกขึ้นยืน เสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น“สามีของฉันใช้ยาของหมิงรุ่ยแล้ว ตอนนี้สามารถลงจากเตียงมาเดินได้แล้ว! คนที่ปล่อยข่าวลือพวกนั้น พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยเหรอ?!”คำพูดของเธอเหมือนประกายไฟ ที่จุดประกายบรรยากาศภายในงานขึ้นทันทีครอบครัวผู้ป่วยคนอื่น ๆ ก็พากันลุกขึ้นย

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 37

    ซ่งหว่านส่ายหน้า “บริษัทต้องการให้พี่อยู่ดูแลสถานการณ์ เรื่องเล็กแค่นี้ฉันจัดการเองได้”หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง ซ่งหว่านก็มาที่โรงพยาบาลที่โรงพยาบาล เธอได้พบกับญาติผู้ป่วยคนแรกที่ยินดีออกมาเป็นพยาน นั่นคือป้าหลีสามีของเธอป่วยเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย และได้เข้าร่วมการทดลองทางคลินิกของยาใหม่ของหมิงรุ่ยมาแล้วครึ่งเดือน“ผู้เชี่ยวชาญซ่ง สามีฉันใช้ยาของพวกคุณแล้ว อาการดีขึ้นมากจริง ๆ!”ป้าหลีจับมือซ่งหว่านไว้ ดวงตาเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตา“เมื่อวานเขายังลงจากเตียงมาเดินได้เลย นี่เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปี!”หัวใจของซ่งหว่านอุ่นวาบขึ้นมา“ป้าหลี ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตมีคำพูดด้านลบบางอย่าง…”“ฉันเห็นหมดแล้ว!”ป้าหลีกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ“คนพวกนั้นพูดเหลวไหล! ฉันจะอัดวิดีโอเดี๋ยวนี้ เพื่อบอกความจริงให้ทุกคนรู้!”ซ่งหว่านรีบเดินทางไปเยี่ยมครอบครัวของผู้ป่วยกว่าสิบรายโดยไม่หยุดพักสิ่งที่ทำให้เธอดีใจคือ กว่าครึ่งหนึ่งยินดีออกมาเป็นพยานให้หมิงรุ่ยไบโอเทค“คนที่เรารักถูกมะเร็งทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม ค่ารักษาที่แพงลิบในแต่ละวันก็เหมือนแค่ยื้อเวลาไปรอความตายที่อื่นเท่านั้น ในที่สุดก็มี

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status