บทที่ 2

ซ่งหว่านกดโทร 1669 เพื่อขอความช่วยเหลือฉุกเฉินด้วยมือสั่นเทา

จนกระทั่งได้ยินเสียงไซเรนของรถพยาบาล เธอถึงได้หมดสติเพราะทนไม่ไหวอีกต่อไป

ตอนที่ได้สติอีกครั้งก็เป็นวันต่อมาแล้ว

ร่างกายเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางเต็มไปหมด

หมอตำหนิเธอด้วยความโกรธระคนหงุดหงิด

“ก็บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าช่วงนี้ห้ามมีเพศสัมพันธ์น่ะ? สามีของเธอทนไม่ไหวขนาดนี้เลยเหรอ? เพิ่งจะผ่าตัดเสร็จแท้ๆ ยังคิดจะมีอะไรกับเธออีก! ไม่ได้เรื่องเลยนะ! แล้วเป็นไงล่ะ แผลฉีกขาดจนตกเลือดเลยเห็นไหม! ถ้าไม่ใช่เพราะส่งตัวมาโรงพยาบาลทันป่านนี้เธอไม่รอดแล้ว!”

“ขอโทษค่ะคุณหมอ ทำคุณเดือดร้อนแล้ว”

คุณหมอก้มหน้าลงมองเห็นดวงหน้าเล็กที่ซีดขาวและอิดโรยของซ่งหว่าน ในใจก็อดสงสารไม่ได้

เธอจึงพยายามเก็บความหงุดหงิดเอาไว้

“ฉันไม่ได้จะว่าหรอกนะ แต่สามีของเธอนี่มันไม่ใช่คนชัดๆ ไม่รู้จักเป็นห่วงทะนุถนอมร่างกายเธอบ้างเลย!”

“รีบโทรแจ้งญาติของเธอเลยนะ บอกให้พวกเขามาอยู่เป็นเพื่อนเธอที่โรงพยาบาล ถ้าหากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาฉันรับผิดชอบไม่ไหวหรอก”

หมอพูดจบก็เดินออกไป

ซ่งหว่านรู้สึกขมปร่าในใจ

เธอไม่มีญาติที่ไหนให้โทรหาหรอก

ตอนที่อายุ 17 ปี

พ่อแม่ของเธอจากโลกนี้ไปเพราะอุบัติเหตุ นับจากนั้นมาเธอก็กลายเป็นเด็กกำพร้า

คุณลุงซ่งเหลียงเป่ยแอบอ้างฐานะผู้ปกครองของเธอเพื่ออยู่ข้างกายเธอ แล้วค่อยๆ ฮุบบริษัทและทรัพย์สินที่พ่อแม่ของเธอเหลือเอาไว้ทีละนิด ๆ แล้วยังยึดคฤหาสน์หลังใหญ่ของครอบครัวเธอไปอีก

ตอนอายุ 19 ปี

คุณลุงที่ดื่มจนเมามายใช้ข้ออ้างว่าคิดถึงคุณแม่ที่ตายไปเพื่อบุกเข้ามาในห้องของเธอ เธอเกือบจะถูกเขาข่มขืนไปแล้ว

นับจากนั้นเป็นต้นมา เธอก็หนีออกจากบ้านหลังนั้นและไม่กลับไปอีก

เพื่อไม่ทำให้คุณหมอลำบากใจ ซ่งหว่านจึงโทรหาหรงเสวี่ย เพื่อนสนิทของเธอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

หรงเสวี่ยมาถึงโรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

เธอได้ยินจากพยาบาลว่าซ่งหว่านต้องพบเจอเรื่องอะไรมาบ้าง ทำเอาเธอโกรธจนแทบระเบิด

“ฮั่วซือเหนียนไอ้ผู้ชายเฮงซวยนั่น! เขาทำร้ายเธอจนอยู่ในสภาพแบบนี้ แล้วยังไม่ยอมโผล่หน้ามาดูอาการเธออีก! เอาเบอร์เขามาให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย! ถ้าฉันไม่ด่าเขาจนบ้านไหม้อย่าเรียกฉันว่าหรงเสวี่ย!”

หรงเสวี่ยทำหน้าเดือดดาลอย่างหนัก

ซ่งหว่านส่ายหน้าเบาๆ

“ไม่ต้องทำแบบนั้นหรอก”

โทรไปหาเขาตอนนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับหาเรื่องอับอายใส่ตัว

เขาจะต้องรังเกียจเธอยิ่งกว่าเดิมแน่

แทนที่จะแตกหักกันจนไม่เผาผี ให้แยกย้ายทางใครทางมันแต่โดยดีเถอะ

“เธอเนี่ยนะ!”

หรงเสวี่ยรู้สึกปวดใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้

“สี่ปีก่อน เธอบอกว่าจะแต่งงานด้วยท่าทางดีอกดีใจซะขนาดนั้น ฉันก็คิดว่าเธอจะแต่งเข้าตระกูลเศรษฐีไปใช้ชีวิตสุขสบายเสียอีก! แต่ความจริงกลับเป็นการชดใช้หนี้กรรมช้ำรัก!”

“ฮั่วซือเหนียนไม่สนใจใยดีเธอเลยสักนิด เขาปล่อยให้เธอตกระกำลำบากทุกอย่าง ไม่รู้เลยว่าเธอยอมทุ่มเทกายใจให้เขาขนาดนั้นเพราะอะไรกันแน่?”

“เพราะเขารวยงั้นเหรอ ไม่น่ามั้ง ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่นน่ะ เศษเงินแค่ไม่กี่หมื่นบาทต่อเดือนยังต้องให้แม่บ้านเป็นคนเอามาให้เธออีกที ขี้เหนียวจะตายไป!”

“หว่านหว่าน ฮั่วซือเหนียนเคยช่วยชีวิตเธอไว้เหรอ? เธอถึงรักเขามากขนาดนั้น!”

ซ่งหว่านยิ้มเจื่อน

“ใช่แล้วล่ะ เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้”

ตอนที่เธอสูญเสียทั้งพ่อและแม่ไป ในช่วงเวลาที่สภาพจิตใจกำลังดิ่งถึงขีดสุด เขาเหมือนแสงแห่งความหวังที่ส่องเข้ามาในชีวิตของเธอ นับจากนั้นมาเธอก็หลงรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น

เพียงแต่ว่า...

ซ่งหว่านยกมือลูบท้องน้อยของตัวเอง

เพื่อเขาแล้ว เธอต้องไปเยี่ยมประตูยมโลกถึงสองรอบ

ถือว่าชดใช้บุญคุณของเขาหมดแล้วล่ะ

นับจากนี้ไป เธอกับเขาจะไม่เกี่ยวข้องกันอีก

หลังนอนโรงพยาบาลหนึ่งสัปดาห์เต็มๆ

หรงเสวี่ยเป็นคนที่คอยดูแลซ่งหว่านอย่างใกล้ชิดตลอด ฮั่วซือเหนียนไม่เคยโทรมาหาเธอเลยด้วยซ้ำ

ช่วงเช้าของวันนี้

หรงเสวี่ยเพิ่งประคองซ่งหว่านเดินออกจากห้องผู้ป่วย

โถงทางเดินก็มีเสียงเอะอะโวยวายดังขึ้นอย่างกะทันหัน พยาบาลสาวกลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งมาไปอีกทาง

“โรงพยาบาลของเรามีรองหัวหน้าแพทย์คนใหม่มาประจำการ ปีนี้เพิ่งอายุ 25 เองนะ! แล้วยังเป็นแพทย์หญิงด้วย!”

“อายุน้อยขนาดนี้กลับได้เป็นรองหัวหน้าแพทย์แล้ว มันจะเก่งเกินไปแล้วมั้ง!”

“ก็นั่นน่ะสิ เมื่อก่อนเธอพัฒนาฝีมืออยู่ที่ต่างประเทศมาโดยตลอด ได้รับรางวัลมาตั้งมากมาย พอกลับมาประเทศก็สร้างความตกตะลึงในวงการแพทย์ในทันที”

“ไม่ใช่แค่เธอมีความสามารถเท่านั้นนะ ยังหน้าตาสวยมากด้วย มีคุณชายตระกูลเศรษฐีคนหนึ่งเป็นแฟนหนุ่มลึกลับของเธอด้วยล่ะ! เพื่อสนับสนุนเธอเขาถึงกับบริจาคตึกให้โรงพยาบาลเลยนะ!”

“ให้ตายเถอะ! มันจะสายเปย์เกินไปแล้ว!”

ตอนอยู่ในโรงพยาบาลช่วงสองสามวันนี้ หรงเสวี่ยรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างมาก

พอได้ยินว่ามีคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้อยู่ด้วย เธอจึงเอ่ยปากทันที

“หว่านหว่าน พวกเราไปดูกันเถอะ!”

ทางเข้าโรงพยาบาล มีผู้คนมารวมตัวกันจำนวนมาก

เห็นได้ชัดเลยว่าโรงพยาบาลให้ความสำคัญกับแพทย์หญิงที่มาใหม่คนนี้มาก ขนาดผู้อำนวยการโรงพยาบาลยังออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง

เพราะกลัวซ่งหว่านจะโดนเบียด พวกเธอจึงยืนอยู่ด้านหลังสุดของกลุ่มคน

หรงเสวี่ยพยายามเขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมองไปด้านหน้า ขณะเดียวกันก็นินทาไปด้วย

“เล่นใหญ่ขนาดนี้ ถ้าไม่บอกคงนึกว่ามีดาราดังมาแล้วนะเนี่ย”

รถแวนสีดำสุดหรูหราคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดอย่างเชื่องช้า มีชายหญิงคู่หนึ่งเดินลงมาจากรถ

เพราะมีคนยืนบังจำนวนมากจึงมองเห็นหน้าของผู้หญิงคนนั้นไม่ชัดเจน

ผู้ชายร่างสูงโปร่งปรากฏตัวให้เห็นเพียงเล็กน้อยท่ามกลางฝูงชน

ดูจากด้านหลังของผู้ชายคนนั้น ซ่งหว่านกลับรู้สึกว่าคุ้นตาแบบแปลกๆ

พริบตาที่ดึงผู้หญิงที่อยู่ข้างกายและหันกลับมา ซ่งหว่านก็รู้สึกหายใจไม่ออกทันที

ใบหน้าหล่อคมคายของผู้ชายคนนั้น ที่แท้คือฮั่วซือเหนียน สามีของเธอเอง!

“ได้ยินว่าคุณหมอซ่งที่เพิ่งมาใหม่ แฟนของเธอเป็นถึงท่านประธานของฮั่วกรุ๊ป คุณฮั่วจะหล่อเกินไปแล้ว!”

“ไม่กี่วันก่อนเห็นในข่าว คุณฮั่วประกาศทุ่มสุดตัวในงานประมูลเพื่อเอาใจแฟนสาวของเขา วันนี้ยังยอมเผยตัวต่อสาธารณะเพื่อหนุนหลังแฟนสาวอีก คุณฮั่วจะรักแฟนมากเกินไปแล้วมั้ง!”

“คุณหมอซ่งนี่โชคดีจริงๆ ได้ค่าบัฟความโชคดีมาเต็มหลอดเลยมั้งเนี่ย ทำไมชีวิตเธอถึงเพอร์เฟคขนาดนี้ได้นะ!”

เสียงฮือฮาจากรอบๆ รวมถึงเสียงพูดคุยนินทาไม่ได้เล็ดรอดเข้ามาในหูของซ่งหว่านเลยแม้แต่นิดเดียว

ตอนที่หรงเสวี่ยเห็นหน้าของฮั่วซือเหนียนก็ถึงกับอึ้งไปเลย

“บ้าไปแล้ว! ไอ้ผู้ชายสารเลวนั่น!”

หว่านหว่านแทบจะตายอยู่รอมร่อ เขากลับไม่คิดจะเป็นห่วงสักนิด

แล้วยังมีหน้าพาชู้รักออกมาเปิดเผยต่อหน้าคนมากมายอีก!

หรงเสวี่ยโมโหจนทนไม่ไหว คิดจะเรียกร้องความยุติธรรมให้กับซ่งหว่าน

แต่ซ่งหว่านกลับรั้งเธอเอาไว้

“ช่างเถอะ เสวี่ยเสวี่ย พวกเรากลับกันดีกว่า”

พวกเขาตัดสินใจจะหย่ากันแล้ว เธอไม่อยากทำให้เรื่องมันเลวร้ายไปมากกว่านี้

ถึงหรงเสวี่ยจะไม่พอใจขนาดไหน แค่ก็กลัวว่าซ่งหว่านที่เพิ่งผ่าตัดได้ไม่นาน จะเจ็บปวดกับภาพเหตุการณ์ตรงหน้าจนอาการแย่ลงกว่าเดิม

จึงทำได้เพียงประคองเธอกลับไปที่ห้องพัก

“ฮั่วซือเหนียนไอ้คนสารเลวนั่น! ทั้งที่แต่งงานมีภรรยาแล้วแท้ๆ ยังกล้าพลอดรักกับชู้รักแบบออกหน้าออกตาไม่แคร์สื่ออีก!”

“ยัยเมียน้อยนั่นก็หน้าด้านพอกันเลย หมอบ้าบออะไรล่ะ! หมอที่ไหนเขาไปยั่วยวนสามีชาวบ้านกันบ้าง! ไม่มีจรรยาบรรณแพทย์สักนิด!”

หรงเสวี่ยด่าชายชั่วและเมียน้อยอย่างเดือดดาล

ซ่งหว่านกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร

หรงเสวี่ยรู้ดีว่าซ่งหว่านรักฮั่วซือเหนียนมากแค่ไหน

เธอจึงแอบเป็นห่วง

“หว่านหว่าน เธอยังโอเคนะ?”

ซ่งหว่านพยายามจะฝืนยิ้มบางๆ

“โอเคสิ ถึงอย่างไรฉันก็ตัดสินใจจะหย่ากับเขาแล้วนี่นา”

เอกสารหย่าเธอเอาไปวางไว้ในห้องนอนแล้ว

อย่างช้าที่สุดก็เดือนหน้า เขาคงจะเห็นเอกสารหย่ามั้ง?

หรงเสวี่ยแอบประหลาดใจอยู่เล็กน้อย

“หว่านหว่าน เธอทำใจได้แล้วจริงๆ เหรอ? เรื่องที่จะหย่ากับฮั่วซือเหนียนน่ะ?”

ซ่งหว่านพยักหน้าเบาๆ

“อืม ฉันทำใจได้แล้ว”

ซ่งหว่านตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจกลับเจ็บเหมือนถูกฉีกเป็นเสี่ยงๆ

เธอรักเขามานานถึงเจ็ดปีเต็ม

ชื่อของเขาสลักอยู่ในส่วนลึกของจิตใจเธอนานแล้ว

เธอจำเป็นจะต้องออกแรงลบชื่อของเขาออกจนเลือดเนื้อถูกฉีกเละเทะไปหมด ถึงสามารถตัดใจจากเขาและถอนตัวออกมาได้

ถึงจะต้องเจ็บมากกว่านี้...

เธอก็ยังตัดสินใจแน่วแน่ที่จะจบความสัมพันธ์นี้อยู่ดี

“เยี่ยมไปเลยหว่านหว่าน!”

หรงเสวี่ยดูจะตื่นเต้นอยู่ไม่น้อย

“เธอทั้งหน้าตาสวยขนาดนี้แล้วยังมากความสามารถอีกต่างหาก อยากได้ผู้ชายแบบไหนก็ไม่ใช่เรื่องยาก ทำไมจะต้องผูกชีวิตกับผู้ชายเฮงซวยอย่างฮั่วซือเหนียนด้วยล่ะ?”

“หย่า! รีบหย่าให้ไวเลย! หลังจากเธอหย่ากับเขาแล้ว เดี๋ยวพี่สาวคนนี้จะพาเธอไปหาโฮสต์หนุ่มหล่อๆ เอง! ไม่ว่าจะหมาป่าซ่อนเล็บ ลูกหมาตาแป๋ว ผู้ชายอบอุ่น หุ่นดีกล้ามแน่น อยากได้แบบไหนก็หาให้ได้ทั้งนั้น พวกเราจะเที่ยวสนุกให้สุดเหวี่ยงไปเลย!”