บทที่ 4

ตอนที่เห็นภาพตรงหน้า ซ่งหว่านรู้สึกหนาวยะเยือกไล่จากฝ่าเท้าขึ้นมาถึงหัวใจ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่

ที่แท้ ผู้หญิงที่ฮั่วซือเหนียนทะนุถนอมเหมือนไข่ในหินคนนั้น ก็คือซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน!

ทำไมต้องเป็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนด้วยล่ะ ทำไมต้องเป็นลูกสาวของศัตรูของเธอด้วย!

“ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ!”

ซ่งหว่านพยายามควบคุมเสียงที่สั่นเครืออย่างสุดกำลัง

“ฉันจะตัดเงินใช้จ่ายทั้งหมดของเธอ”

เสียงของฮั่วซือเหนียนเย็นชา ห่างเหินราวคนแปลกหน้า

“ฮ่า ๆ”

ซ่งหว่านหัวเราะทั้งที่น้ำตาแทบจะเล็ดอยู่แล้ว

มันเสียดแทงเสียเหลือเกิน

เพื่อจะเอาอกเอาใจซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน เขาพร้อมจะทำได้ทุกอย่างจริงๆ

“ช่างเถอะ ซือเหนียน”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนทำเสียงออดอ้อน ควงแขนฮั่วซือเหนียนอย่างสนิทสนม

“เธอเป็นลูกพี่ลูกน้องของฉัน พ่อแม่จากไปตั้งแต่เด็ก เมื่อก่อนตอนอยู่ในบ้านก็ชอบแย่งของฉันเป็นประจำอยู่แล้ว แค่เสื้อผ้าตัวเดียวเอง ยกให้เธอก็ได้ค่ะ”

หรงเสวี่ยทนดูไม่ไหว จึงชี้หน้าซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนแล้วด่ากราด

“ยัยมือที่สามหน้าไม่อาย! แย่งทุกอย่างไปจากหว่านหว่านยังไม่พอ ยังกล้าพูดจาบิดเบือนกลับดำเป็นขาวอีก เดี๋ยวฉันจะตบแกให้ปากฉีกเลยคอยดู!”

สีหน้าฮั่วซือเหนียนมืดครึ้มลงอย่างเห็นได้ชัด

ซ่งหว่านรีบดึงหรงเสวี่ยไว้

เรื่องระหว่างเธอกับฮั่วซือเหนียนและซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน เธอไม่อยากลากคนอื่นเข้ามาพัวพันด้วย

ฮั่วซือเหนียนจ้องซ่งหว่านไม่วางตา สีหน้าเริ่มหมดความอดทนราวกับกำลังรอให้เธอเป็นฝ่ายยอมถอย

แต่ซ่งหว่านกลับยื่นบัตรให้พนักงานขายทันที

“ฉันจะซื้อชุดนี้ค่ะ รูดบัตรเลย!”

เมื่อถูกเธอปฏิเสธแบบไม่ไว้หน้ากัน ฮั่วซือเหนียนก็ขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าไม่พอใจอย่างเด่นชัด

ซ่งหว่านไม่สนใจว่าเขาจะคิดยังไง เธอถือถุงชุดราคาแพงแล้วหันหลังเดินจากไป

ด้านหลัง เสียงทุ้มต่ำของฮั่วซือเหนียนดังขึ้น

“ชุดนี้ ชุดนี้ แล้วก็ชุดนี้ คอลเลกชันใหม่ทั้งหมดในร้านฉันขอซื้อทั้งหมด ส่งของไปที่บ้านของคุณชายซ่ง!”

ซ่งหว่านชะงักฝีเท้าเล็กน้อย

ชุดคอลเลกชันใหม่ทั้งหมด มูลค่าอย่างต่ำ ๆ ก็หลายล้านบาท

เพียงเพราะแย่งชุดที่ถูกใจให้ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนไม่ได้ เขาถึงขั้นยอมใช้จ่ายฟุ่มเฟือยอย่างออกนอกหน้าเพื่อชดเชยให้เธอ

ดูท่าเขาจะรักเธอมากจริงๆ ถึงได้ไม่ยอมให้เธอเจ็บช้ำเลยแม้แต่นิดเดียว

หรงเสวี่ยทนไม่ไหวจึงด่ากราดอีกชุดใหญ่

“บ้าเอ๊ย! ฮั่วซือเหนียนตาบอดหรือไง? ปล่อยภรรยาดี ๆ อย่างเธอไว้ไม่รู้จักรักษา ไม่รู้ว่ายัยซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนหน้าซื่อตาใสแต่ข้างในแรดเงียบนั่นดีตรงไหน!”

หัวใจซ่งหว่านเจ็บแปลบ ทว่าไม่นานก็เย็นชืดลง

ในเมื่อเธอตัดสินใจหย่าแล้ว จะต้องเสียใจเพราะเขาอีกทำไมล่ะ

เช้าวันถัดมา

ซ่งหว่านเดินเรื่อยเปื่อยอยู่คนเดียวอย่างไร้จุดหมายไปตามบนถนน

เดินไปเดินมาก็ดันมาโผล่ที่มหาวิทยาลัยเก่าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ในรั้วมหาวิทยาลัยกำลังจัดงานรับสมัครงาน

เห็นใบหน้าสดใสของรุ่นน้องที่เพิ่งเรียนจบกันได้ไม่นาน ซ่งหว่านก็เผลอเหม่อลอย

ถ้าสี่ปีก่อนเธอไม่ถูกความรักบังตาจนหน้ามืดตามัว ไม่ดื้อดึงแต่งงานกับฮั่วซือเหนียน ถ้าเธอไม่ทิ้งการเรียนและหน้าที่การงานในตอนนั้น ชีวิตในตอนนี้จะต่างออกไปไหมนะ?

“ซ่งหว่าน?”

มีคนเรียกชื่อเธอจากด้านหลัง

ซ่งหว่านหันไปและพบว่าอีกฝ่ายคืออาจารย์จาง อาจารย์ที่ปรึกษาสมัยมหาวิทยาลัยของเธอ

“อาจารย์จาง”

อาจารย์จางดูแก่ขึ้นเล็กน้อย ผมขาวบนศีรษะเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย แต่ยังเป็นตาแก่ปากร้ายคนเดิมไม่มีเปลี่ยน

“ผอมลง สีหน้าก็อมทุกข์ ดูเหมือนชีวิตที่ผ่านมาจะไม่มีความสุขล่ะสิ?”

“ฉัน…”

ซ่งหว่านพูดไม่ออกชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

“ตอนนั้นฉันเห็นเจ้าหนุ่มนั่นจากที่ไกล ๆ แค่ครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าเขาไม่จริงใจกับเธอ เธอเนี่ยนะ ถ้าไม่ได้ลองผิดหวังดูสักครั้งก็จะหลับหูหลับตาเชื่อมั่นไม่ยอมฟังใคร ตอนนี้เจอเข้ากับตัวแล้วเป็นยังไงบ้างล่ะ รู้สึกตัวหรือยัง?”

อาจารย์จางบ่นเธอด้วยความโมโหและผิดหวัง

ซ่งหว่านยิ้มขมขื่น

“ใช่ค่ะ ต้องเจอเองถึงรู้ว่ามันเจ็บแค่ไหน”

“อาจารย์จางคะ เรื่องสิทธิบัตรงานวิจัยยา ขอบคุณอาจารย์มากนะคะ”

“นั่นมันเป็นของที่เธอควรได้อยู่แล้ว เก็บเงินไว้กับตัว อย่างน้อยก็ยังมีลู่ทางไปต่อ”

จนถึงตอนนี้ ซ่งหว่านถึงได้เข้าใจเจตนาดีของอาจารย์จาง

ที่เขาไม่ไปงานแต่ง ไม่ใช่เพราะตัดขาดความเป็นศิษย์อาจารย์ แต่เพราะรู้ว่าข้างหน้าเป็นกองเพลิง ไม่อาจทนมองเธอกระโดดลงไปต่อหน้าต่อตาได้

เที่ยงวันนั้น

ซ่งหว่านกินข้าวกับอาจารย์จางที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัย

“ตอนนี้มีงานทำหรือยังล่ะ?”

ซ่งหว่านส่ายหน้า

เธอเคยคิดจะหางาน แต่สี่ปีที่ผ่านมาเธอใช้ชีวิตเป็นแม่บ้านแบบเต็มตัว เธอแทบจะตัดขาดจากโลกภายนอก ในสายตาเธอมีแต่ฮั่วซือเหนียน จนไม่รู้จะกลับไปปรับตัวในที่ทำงานได้อย่างไรในช่วงเวลาสั้นๆ

อาจารย์จางยื่นนามบัตรให้หนึ่งใบ

“ผู้บริหารบริษัทนี้เป็นศิษย์ของฉันเอง ถ้าเธออยากไปทำงาน ก็ไปเริ่มงานที่นั่นได้ตลอดเวลา”

ซ่งหว่านก้มมองข้อมูลบนนามบัตร

บริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทคโนโลยี จำกัด

เป็นบริษัทที่เพิ่งเติบโตขึ้นในช่วงสองปีมานี้ เน้นการวิจัยยาด้านรักษาโรคมะเร็ง ซึ่งมันตรงสายงานกับเธอพอดี โครงสร้างองค์กรก็ไม่ซับซ้อนอะไรมากนัก เหมาะกับมือใหม่ที่ยังไม่มีประสบการณ์อย่างเธอ

ซ่งหว่านไม่อยากใช้เส้นสายของอาจารย์เป็นทางลัดให้ตัวเอง

ช่วงบ่าย อาจารย์จางมีตารางต้องไปสอนต่อ

เธอกลับบ้านทำเอกสารสมัครงานแล้วส่งให้ฝ่ายบุคคลของบริษัทหมิงรุ่ย

ไม่นานนัก ฝ่ายบุคคลของบริษัทก็โทรมา นัดให้เธอนำเอกสารที่เกี่ยวข้องไปสัมภาษณ์ในช่วงเช้าของวันถัดไป

ตอนที่จัดการเอกสาร เธอถึงได้พบว่าใบปริญญาไม่ได้อยู่กับตัว เธอคงจะลืมเอาไว้ที่ น่าจะลืมไว้ที่คฤหาสน์ในอ่าวรีพัลส์

เธอรีบกลับไปที่คฤหาสน์เพื่อเอาเอกสาร

ขาเพิ่งจะก้าวพ้นประตู ก็ได้ยินเสียงป้าสวีกำลังคุยโทรศัพท์

“คุณชาย เงินเดือนนี้โอนมาผิดจำนวนหรือเปล่าคะ?”

เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ของฮั่วซือเหนียนดังมาจากปลายสาย

“เงินก้อนนี้ใช้สำหรับค่าใช้จ่ายภายในบ้านอย่างเดียว ตั้งแต่เดือนนี้เป็นต้นไป ตัดค่าใช้จ่ายของซ่งหว่านทั้งหมด!”

ป้าสวีหันไปเห็นซ่งหว่านกลับมา สีหน้าก็ลนลานอย่างชัดเจน

ทุกเดือนฮั่วซือเหนียนจะโอนเงินค่าใช้จ่ายของซ่งหว่านผ่านบัญชีของป้าสวี

พอเห็นซ่งหว่านไม่เป็นที่โปรดปราน เธอก็แอบยักยอกเงินก้อนนั้นไปใช้เอง แล้วมอบให้ซ่งหว่านเพียงไม่กี่พันบาทพอเป็นพิธี

เห็นว่าซ่งหว่านทำหน้าเหมือนไม่รู้เรื่อง ป้าสวีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าอีกฝ่ายคงยังไม่ผิดสังเกตเรื่องนี้

เธอเดินตามซ่งหว่านพลางพูดเกลี้ยกล่อมไม่หยุด

“คุณนาย ไปทำให้คุณชายโกรธอีกแล้วเหรอคะ?”

“ได้แต่งงานกับคุณชายก็เป็นบุญของคุณแล้ว ต่อให้เขาจะไปมีผู้หญิงข้างนอกแล้วมันยังไงล่ะ อย่างน้อยคุณก็ยังมีกินมีใช้ไม่ขาดมือ คุณจะเอาเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ไปทะเลาะกับคุณชายทำไม?”

“เชื่อฉันสิ รีบโทรไปขอโทษคุณชายเดี๋ยวนี้เลย บางทีเขาอาจจะยอมยกโทษให้คุณก็ได้”

“ฉันทำแบบนี้เพราะหวังดีต่อคุณนะ อย่าไม่สำนึกบุญคุณกันนักเลย”

ป้าสวีเดินตามเธอมาขณะพูดจ้อไม่หยุด กระทั่งเข้ามาในห้องนอนของเธอ

ซ่งหว่านหันกลับไป สายตามีรอยยิ้มเย็นชา

“ป้าทำเพราะหวังดีต่อฉัน หรือทำเพราะอยากจะหาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองกันแน่ ป้าน่าจะรู้ดีแก่ใจนะ?”

ป้าสวีหน้าชาไปทันที

เธอถือผ้าเช็ดโต๊ะแล้วทำท่าเช็ดตรงนั้นตรงนี้เพื่อกลบเกลื่อน

“คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ ฉัน ฉันไม่เห็นจะเข้าใจเลย”

จากท่าทีผิดปกติของป้าสวี ซ่งหว่านก็ยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเองได้แล้ว

แต่ตอนนี้เธอไม่มีอารมณ์จะไปตามสืบแล้วว่าจำนวนเงินจริงๆ ที่ฮั่วซือเหนียนให้เธอในแต่ละเดือนมันกี่บาทกันแน่

เพราะสำหรับเธอ มันไม่มีความหมายแล้ว

เธอหาใบปริญญาเจอจากลิ้นชักแห่งหนึ่ง ซ่งหว่านก็หันหลังเดินออกไปเลย

ป้าสวีสังเกตเห็นใบหย่าที่วางอยู่บนโต๊ะก็ชะงักไปเล็กน้อย

เธอรีบวิ่งตามออกมา

“คุณจะหย่ากับคุณชายเหรอคะ?”

ซ่งหว่านหันหน้ากลับไปมองเพียงเล็กน้อย

“ในเมื่อป้าเห็นแล้ว ก็ช่วยเอาไปส่งให้ฮั่วซือเหนียนด้วยแล้วกัน”

มองแผ่นหลังของซ่งหว่านที่เดินจากไป ป้าสวีเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่อยากเชื่อ

ตอนแรกไม่ใช่เธอหรือที่ตามตื๊ออยากแต่งกับคุณชายให้ได้?

กว่าจะได้เข้ามาเป็น “คุณนายฮั่ว” ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอยอมปล่อยตำแหน่งนี้ไปจริงๆ เหรอ?