บทที่ 5

ช่วงเช้าของวันต่อมา

ณ ห้องทำงานของประธานบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทคโนโลยี

ฝ่ายบุคคลนำเอกสารเข้ามาส่ง

“ประธานสวี นี่คือเรซูเม่ของผู้สมัครที่มาสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ”

“วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวผมมีประชุม จะไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์แล้ว”

“ได้ค่ะ”

สวีจื่อหมิงกำลังจะลุกไปห้องประชุม สายตากลับเหลือบไปเห็นเรซูเม่แผ่นบนสุดโดยบังเอิญ

ซ่งหว่าน

พอเห็นชื่อนี้ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อหยิบเรซูเม่มาดูและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในรูป หัวใจเขาพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ปนด้วยความประหลาดใจเล็ก ๆ

เขาเป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์จาง และอายุมากกว่าซ่งหว่านเล็กน้อย

ตั้งแต่ตอนที่ไปศึกษาต่อต่างประเทศ เขาก็เคยได้ยินอาจารย์เล่าว่ารับศิษย์น้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉลาดหลักแหลมราวกับอัจฉริยะ

ทุกครั้งที่อาจารย์โทรมาคุยเรื่องวิชาการ ก็มักจะเอ่ยชมศิษย์น้องคนนี้ไม่หยุด

ตอนแรกเขาสนใจข่าวของเธอ เพียงเพราะอยากรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน ถึงได้เป็นที่ชื่นชมของอาจารย์นัก

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขากลับเผลอหลงรักศิษย์น้องคนนี้ ทั้งที่เคยเห็นเธอแค่ในรูปถ่าย

เมื่อเรียนจบ เขาก็ตัดสินใจขึ้นเครื่องกลับประเทศโดยไม่ลังเล

แต่ใครจะรู้ว่าข่าวแรกที่ได้รับทันทีที่ลงจากเครื่องบิน กลับเป็นข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงาน

เขานึกว่าทั้งชีวิตคงไม่มีทางได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้รับเรซูเม่ของเธอ

สวีจื่อหมิงรีบโทรหาเลขาทันที

“แจ้งทุกฝ่าย ยกเลิกการประชุมช่วงเช้า!”

สวีจื่อหมิงเดินไปยังห้องสัมภาษณ์

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเห็นเขาเข้ามาในห้องก็ชะงัก ก่อนจะรีบลุกจากที่นั่งตรงกลางเพื่อเว้นที่ให้เขา

“ท่านประธานสวี”

สวีจื่อหมิงพยายามระงับความตื่นเต้นในใจไว้

“เริ่มได้เลย”

การสัมภาษณ์เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

สวีจื่อหมิงนั่งตำแหน่งประธานกลางโต๊ะโดยไม่พูดไม่จาอะไร ปล่อยให้ฝ่ายบุคคลเป็นผู้สัมภาษณ์ผู้เข้าสมัคร

“ประธานสวี ผู้สมัครคนเมื่อครู่นี้…”

ฝ่ายบุคคลขอความเห็นจากสวีจื่อหมิง

“พวกคุณตัดสินใจกันเองได้เลย”

“ค่ะ”

“ผู้สมัครคนถัดไป ซ่งหว่าน”

จนกระทั่งซ่งหว่านเดินเข้ามาในห้องสัมภาษณ์ สวีจื่อหมิงถึงได้จ้องมองเธอแบบไม่ละสายตา

สีหน้าท่าทางของเธอดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่

ฝ่ายบุคคลถามคำถามด้านวิชาชีพหลายข้อ

แม้ซ่งหว่านจะยึดอาชีพหลักเป็นแม่บ้านมาสี่ปีเต็ม แต่เธอก็อ่านหนังสือและพัฒนาตัวเองมาตลอด จึงสามารถตอบคำถามได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัด

ฝ่ายบุคคลพยักหน้าด้วยความพอใจ กำลังจะบอกให้เธอกลับไปรอฟังผล แต่สวีจื่อหมิงกลับเอ่ยขึ้นว่า

“ผมเห็นว่าคุณแต่งงานแล้ว”

เดิมทีเขาแค่อยากถามว่าเหตุใดเธอถึงออกมาทำงานกะทันหัน

ฝ่ายบุคคลเข้าใจเจตนาของเขาผิด จึงถามต่อจากเขาว่า

“คุณซ่ง บริษัทต้องการพนักงานที่ทำงานได้ในระยะยาว คุณมีแผนจะตั้งครรภ์ในช่วงนี้หรือไม่คะ?”

ซ่งหว่านส่ายหน้า

“ฉันกำลังจะหย่าในเร็ว ๆ นี้ และไม่มีแผนจะมีบุตรค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ สวีจื่อหมิงก็ชะงักไป ตอนที่เห็นแววตาเหงาหงอยในดวงตาเธอ เขาก็อดปวดใจไม่ได้

สี่ปีของการแต่งงาน เธอต้องผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้างนะ?

“คุณซ่ง เราทราบข้อมูลคร่าวๆ ของคุณแล้ว กลับไปรอฟังผลนะคะ”

“ค่ะ”

ซ่งหว่านเดินออกจากห้องสัมภาษณ์

การสัมภาษณ์ที่เหลือสำหรับสวีจื่อหมิงช่างน่าเบื่อ เขาจึงออกจากห้องก่อนเวลา

การที่ซ่งหว่านกำลังจะหย่า สำหรับเขาแล้ว มันคือโอกาสอย่างไม่ต้องสงสัย

ความรู้สึกที่ถูกกดไว้ลึกสุดในใจ เริ่มเอ่อล้นจนควบคุมไม่อยู่

บ่ายวันเดียวกัน

ซ่งหว่านได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายบุคคลของหมิงรุ่ย แจ้งให้เธอไปรายงานตัวและเริ่มงานสัปดาห์หน้า

ซ่งหว่านนำข่าวนี้ไปบอกอาจารย์

อาจารย์รู้ดีว่าเธอดูเป็นคนหัวอ่อนและใจดี แต่ความจริงแล้วเธอเข้มแข็งมาก จะต้องได้งานด้วยความสามารถของตัวเองแน่นอน

เมื่อหรงเสวี่ยรู้ว่าซ่งหว่านได้งานทำแล้วก็ดีใจมาก พยายามจะลากเธอออกไปฉลองให้ได้ ห้ามยังไงก็ไม่ยอมฟัง

กลางคืน

ซ่งหว่านมาตามนัดที่บาร์หมอก

บรรยากาศแสงสีฉูดฉาดภายในทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยชิน

“หว่านหว่าน ทางนี้!”

หรงเสวี่ยยืนโบกมือเรียกอยู่หน้าห้องส่วนตัว

ซ่งหว่านเพิ่งจะนั่งลง

ผู้จัดการร้านก็พาชายหนุ่มเปลือยท่อนบนแถวหนึ่งเดินเข้ามา

ซ่งหว่านตกใจจนสะดุ้ง

“เสวี่ยเสวี่ย เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?”

“เพื่อฉลองที่เธอกำลังจะหย่า ได้งานใหม่และเริ่มชีวิตใหม่ พี่สาวคนนี้เลยจัดหนุ่ม ๆ มาให้ เลือกคนที่ชอบให้เขานั่งดื่มเป็นเพื่อนสิ”

สีหน้าซ่งหว่านกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องก็ได้”

เธอไม่ใช่คนชอบเล่นอะไรแบบนี้

ประสบการณ์ด้านความรักเพียงหนึ่งเดียวของเธอ คือการตกหลุมรักฮั่วซือเหนียนตั้งแต่วัยแรกแย้ม และแต่งงานกับเขา

“เอาคนนี้แหละ”

หรงเสวี่ยชี้ไปที่หนุ่มคนหนึ่งซึ่งหน้าตาหล่อที่สุด แล้วตัดสินใจแทนซ่งหว่าน

หนุ่มคนนั้นนั่งลงข้างซ่งหว่าน

กล้ามอกและหน้าท้องเป็นมัดๆ เคลื่อนไหวชัดเจนอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้จะมองตรงไหนดี จึงหยิบแก้วขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

หนุ่มคนนั้นคว้ามือเธออย่างเป็นกันเอง ขณะส่งสายตายั่วยวน

“พี่สาว มานั่งบนตักผมดื่มสิ ลองจับกล้ามท้องผมได้ตามสบายเลย”

ซ่งหว่านตกใจอีกครั้ง

“ฉัน…ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ”

เธอทำตัวให้ชินกับอะไรแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ จึงหาข้ออ้างแล้วรีบเผ่นหนีออกมา

เธอล้างหน้าในห้องน้ำ พยายามตั้งสติบอกให้ตัวเองใจเย็นไว้

ตอนออกมาจากห้องน้ำเธอดันเลี้ยวผิดทาง จึงเผลอเดินเข้าไปในโซนวีไอพีโดยไม่รู้ตัว

ในช่วงเวลาเดียวกัน

ภายในห้องวีไอพี

ฮั่วซือเหนียนกำลังแนะนำตัวซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนให้รู้จักกับกลุ่มเพื่อนสนิท

ลู่อิ๋นและเสิ่นเจวี้ยนเป็นเพื่อนกับฮั่วซือเหนียนมาตั้งแต่เด็ก พวกเขามีพื้นเพครอบครัวร่ำรวยและมีหน้ามีตาในเมืองไห่

ฮั่วซือเหนียนพาดแขนไว้บนโซฟา

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนนั่งข้างเขา มองเผินๆ แล้วเหมือนกำลังถูกเขาโอบกอดด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

ลู่อิ๋นชูแก้วเหล้าขึ้นมา

“พี่สะใภ้ มาๆ ชนแก้วกัน”

“คุณชายฮั่วไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาแนะนำตัวให้พวกเรารู้จักเลยนะ พี่เป็นคนแรกเลย!”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนหันไปมองฮั่วซือเหนียน

“พวกนายอย่าแซวฉันแบบนี้เลย พวกนายพูดแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนที่เขามาพาเลยหรือเปล่า?”

“ฉันพูดจริงนะ ไม่เชื่อถามเสิ่นเจวี้ยนได้!”

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย

“เขาพูดจริงทุกอย่างเลย ฮั่วซือเหนียนขึ้นชื่อว่าเป็นพวกไม่สนผู้หญิง ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งหว่านใช้เล่ห์กลบังคับให้แต่งงานด้วย เขาคงไม่ชายตาแลเธอหรอก”

พอได้ยินแบบนั้น ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก็รู้สึกยินดีปรีดาอย่างบอกไม่ถูก

เธอยกเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างอารมณ์ดี

ลู่อิ๋นรินเพิ่มให้อีกแก้ว

“พี่สะใภ้คอแข็งจริง ๆ มา ชนอีกแก้ว!”

ฮั่วซือเหนียนยื่นมือห้าม

“เธอดื่มไม่เก่ง แค่นี้พอแล้ว”

ลู่อิ๋นร้องแซว

“แค่นี้ก็ปกป้องกันแล้วเหรอ?”

“แค่สองแก้วเองนะ คุณชายฮั่ว ใจแคบเกินไปหรือเปล่า?”

ฮั่วซือเหนียนรับแก้วจากมือของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน

“ฉันดื่มแทนเธอเอง”

“ไม่ได้นะ!”

ลู่อิ๋นยัดแก้วใส่มือของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนอีกครั้ง

“อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะคล้องแขนดื่มกันหน่อยไหม?”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนมองฮั่วซือเหนียนอย่างเขินอายก่อนพูดว่า “ดื่มก็ดื่ม แต่หลังจากแก้วนี้ห้ามบังคับฉันแล้วนะ”

“พี่สะใจกว้างจริงๆ!”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนกับฮั่วซือเหนียนยกแก้วขึ้น

ในตอนนั้นเอง

ซ่งหว่านก็ผลักประตูเข้ามา

จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฮั่วซือเหนียนกับซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนกำลังคล้องแขนกันดื่มเหล้าพอดี

ทันทีที่ฮั่วซือเหนียนเห็นซ่งหว่าน แววตาก็เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างชัดเจน

“เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”