共有

บทที่ 5

作者: ซ่งอัสดงตะวันตก
ช่วงเช้าของวันต่อมา

ณ ห้องทำงานของประธานบริษัทหมิงรุ่ยไบโอเทคโนโลยี

ฝ่ายบุคคลนำเอกสารเข้ามาส่ง

“ประธานสวี นี่คือเรซูเม่ของผู้สมัครที่มาสัมภาษณ์วันนี้ค่ะ”

“วางไว้ตรงนั้นก่อน เดี๋ยวผมมีประชุม จะไม่เข้าร่วมการสัมภาษณ์แล้ว”

“ได้ค่ะ”

สวีจื่อหมิงกำลังจะลุกไปห้องประชุม สายตากลับเหลือบไปเห็นเรซูเม่แผ่นบนสุดโดยบังเอิญ

ซ่งหว่าน

พอเห็นชื่อนี้ เขาก็ชะงักไปเล็กน้อย

เมื่อหยิบเรซูเม่มาดูและเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในรูป หัวใจเขาพลันเอ่อล้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน ปนด้วยความประหลาดใจเล็ก ๆ

เขาเป็นศิษย์เอกของศาสตราจารย์จาง และอายุมากกว่าซ่งหว่านเล็กน้อย

ตั้งแต่ตอนที่ไปศึกษาต่อต่างประเทศ เขาก็เคยได้ยินอาจารย์เล่าว่ารับศิษย์น้องผู้หญิงคนหนึ่งที่ฉลาดหลักแหลมราวกับอัจฉริยะ

ทุกครั้งที่อาจารย์โทรมาคุยเรื่องวิชาการ ก็มักจะเอ่ยชมศิษย์น้องคนนี้ไม่หยุด

ตอนแรกเขาสนใจข่าวของเธอ เพียงเพราะอยากรู้ว่าเธอเก่งแค่ไหน ถึงได้เป็นที่ชื่นชมของอาจารย์นัก

แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขากลับเผลอหลงรักศิษย์น้องคนนี้ ทั้งที่เคยเห็นเธอแค่ในรูปถ่าย

เมื่อเรียนจบ เขาก็ตัดสินใจขึ้นเครื่องกลับประเทศโดยไม่ลังเล

แต่ใครจะรู้ว่าข่าวแรกที่ได้รับทันทีที่ลงจากเครื่องบิน กลับเป็นข่าวว่าเธอกำลังจะแต่งงาน

เขานึกว่าทั้งชีวิตคงไม่มีทางได้เกี่ยวข้องกันอีกแล้ว แต่กลับไม่คาดคิดว่าจะได้รับเรซูเม่ของเธอ

สวีจื่อหมิงรีบโทรหาเลขาทันที

“แจ้งทุกฝ่าย ยกเลิกการประชุมช่วงเช้า!”

สวีจื่อหมิงเดินไปยังห้องสัมภาษณ์

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเห็นเขาเข้ามาในห้องก็ชะงัก ก่อนจะรีบลุกจากที่นั่งตรงกลางเพื่อเว้นที่ให้เขา

“ท่านประธานสวี”

สวีจื่อหมิงพยายามระงับความตื่นเต้นในใจไว้

“เริ่มได้เลย”

การสัมภาษณ์เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

สวีจื่อหมิงนั่งตำแหน่งประธานกลางโต๊ะโดยไม่พูดไม่จาอะไร ปล่อยให้ฝ่ายบุคคลเป็นผู้สัมภาษณ์ผู้เข้าสมัคร

“ประธานสวี ผู้สมัครคนเมื่อครู่นี้…”

ฝ่ายบุคคลขอความเห็นจากสวีจื่อหมิง

“พวกคุณตัดสินใจกันเองได้เลย”

“ค่ะ”

“ผู้สมัครคนถัดไป ซ่งหว่าน”

จนกระทั่งซ่งหว่านเดินเข้ามาในห้องสัมภาษณ์ สวีจื่อหมิงถึงได้จ้องมองเธอแบบไม่ละสายตา

สีหน้าท่าทางของเธอดูไม่ค่อยสดใสเท่าไหร่

ฝ่ายบุคคลถามคำถามด้านวิชาชีพหลายข้อ

แม้ซ่งหว่านจะยึดอาชีพหลักเป็นแม่บ้านมาสี่ปีเต็ม แต่เธอก็อ่านหนังสือและพัฒนาตัวเองมาตลอด จึงสามารถตอบคำถามได้อย่างลื่นไหลไม่ติดขัด

ฝ่ายบุคคลพยักหน้าด้วยความพอใจ กำลังจะบอกให้เธอกลับไปรอฟังผล แต่สวีจื่อหมิงกลับเอ่ยขึ้นว่า

“ผมเห็นว่าคุณแต่งงานแล้ว”

เดิมทีเขาแค่อยากถามว่าเหตุใดเธอถึงออกมาทำงานกะทันหัน

ฝ่ายบุคคลเข้าใจเจตนาของเขาผิด จึงถามต่อจากเขาว่า

“คุณซ่ง บริษัทต้องการพนักงานที่ทำงานได้ในระยะยาว คุณมีแผนจะตั้งครรภ์ในช่วงนี้หรือไม่คะ?”

ซ่งหว่านส่ายหน้า

“ฉันกำลังจะหย่าในเร็ว ๆ นี้ และไม่มีแผนจะมีบุตรค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบนี้ สวีจื่อหมิงก็ชะงักไป ตอนที่เห็นแววตาเหงาหงอยในดวงตาเธอ เขาก็อดปวดใจไม่ได้

สี่ปีของการแต่งงาน เธอต้องผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้างนะ?

“คุณซ่ง เราทราบข้อมูลคร่าวๆ ของคุณแล้ว กลับไปรอฟังผลนะคะ”

“ค่ะ”

ซ่งหว่านเดินออกจากห้องสัมภาษณ์

การสัมภาษณ์ที่เหลือสำหรับสวีจื่อหมิงช่างน่าเบื่อ เขาจึงออกจากห้องก่อนเวลา

การที่ซ่งหว่านกำลังจะหย่า สำหรับเขาแล้ว มันคือโอกาสอย่างไม่ต้องสงสัย

ความรู้สึกที่ถูกกดไว้ลึกสุดในใจ เริ่มเอ่อล้นจนควบคุมไม่อยู่

บ่ายวันเดียวกัน

ซ่งหว่านได้รับโทรศัพท์จากฝ่ายบุคคลของหมิงรุ่ย แจ้งให้เธอไปรายงานตัวและเริ่มงานสัปดาห์หน้า

ซ่งหว่านนำข่าวนี้ไปบอกอาจารย์

อาจารย์รู้ดีว่าเธอดูเป็นคนหัวอ่อนและใจดี แต่ความจริงแล้วเธอเข้มแข็งมาก จะต้องได้งานด้วยความสามารถของตัวเองแน่นอน

เมื่อหรงเสวี่ยรู้ว่าซ่งหว่านได้งานทำแล้วก็ดีใจมาก พยายามจะลากเธอออกไปฉลองให้ได้ ห้ามยังไงก็ไม่ยอมฟัง

กลางคืน

ซ่งหว่านมาตามนัดที่บาร์หมอก

บรรยากาศแสงสีฉูดฉาดภายในทำให้เธอรู้สึกไม่ค่อยชิน

“หว่านหว่าน ทางนี้!”

หรงเสวี่ยยืนโบกมือเรียกอยู่หน้าห้องส่วนตัว

ซ่งหว่านเพิ่งจะนั่งลง

ผู้จัดการร้านก็พาชายหนุ่มเปลือยท่อนบนแถวหนึ่งเดินเข้ามา

ซ่งหว่านตกใจจนสะดุ้ง

“เสวี่ยเสวี่ย เธอทำบ้าอะไรเนี่ย?”

“เพื่อฉลองที่เธอกำลังจะหย่า ได้งานใหม่และเริ่มชีวิตใหม่ พี่สาวคนนี้เลยจัดหนุ่ม ๆ มาให้ เลือกคนที่ชอบให้เขานั่งดื่มเป็นเพื่อนสิ”

สีหน้าซ่งหว่านกระอักกระอ่วนอยู่ไม่น้อย

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ต้องก็ได้”

เธอไม่ใช่คนชอบเล่นอะไรแบบนี้

ประสบการณ์ด้านความรักเพียงหนึ่งเดียวของเธอ คือการตกหลุมรักฮั่วซือเหนียนตั้งแต่วัยแรกแย้ม และแต่งงานกับเขา

“เอาคนนี้แหละ”

หรงเสวี่ยชี้ไปที่หนุ่มคนหนึ่งซึ่งหน้าตาหล่อที่สุด แล้วตัดสินใจแทนซ่งหว่าน

หนุ่มคนนั้นนั่งลงข้างซ่งหว่าน

กล้ามอกและหน้าท้องเป็นมัดๆ เคลื่อนไหวชัดเจนอยู่ตรงหน้า เธอไม่รู้จะมองตรงไหนดี จึงหยิบแก้วขึ้นจิบเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

หนุ่มคนนั้นคว้ามือเธออย่างเป็นกันเอง ขณะส่งสายตายั่วยวน

“พี่สาว มานั่งบนตักผมดื่มสิ ลองจับกล้ามท้องผมได้ตามสบายเลย”

ซ่งหว่านตกใจอีกครั้ง

“ฉัน…ฉันขอไปห้องน้ำก่อนนะ”

เธอทำตัวให้ชินกับอะไรแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ จึงหาข้ออ้างแล้วรีบเผ่นหนีออกมา

เธอล้างหน้าในห้องน้ำ พยายามตั้งสติบอกให้ตัวเองใจเย็นไว้

ตอนออกมาจากห้องน้ำเธอดันเลี้ยวผิดทาง จึงเผลอเดินเข้าไปในโซนวีไอพีโดยไม่รู้ตัว

ในช่วงเวลาเดียวกัน

ภายในห้องวีไอพี

ฮั่วซือเหนียนกำลังแนะนำตัวซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนให้รู้จักกับกลุ่มเพื่อนสนิท

ลู่อิ๋นและเสิ่นเจวี้ยนเป็นเพื่อนกับฮั่วซือเหนียนมาตั้งแต่เด็ก พวกเขามีพื้นเพครอบครัวร่ำรวยและมีหน้ามีตาในเมืองไห่

ฮั่วซือเหนียนพาดแขนไว้บนโซฟา

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนนั่งข้างเขา มองเผินๆ แล้วเหมือนกำลังถูกเขาโอบกอดด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง

ลู่อิ๋นชูแก้วเหล้าขึ้นมา

“พี่สะใภ้ มาๆ ชนแก้วกัน”

“คุณชายฮั่วไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนมาแนะนำตัวให้พวกเรารู้จักเลยนะ พี่เป็นคนแรกเลย!”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนหันไปมองฮั่วซือเหนียน

“พวกนายอย่าแซวฉันแบบนี้เลย พวกนายพูดแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนที่เขามาพาเลยหรือเปล่า?”

“ฉันพูดจริงนะ ไม่เชื่อถามเสิ่นเจวี้ยนได้!”

เสิ่นเจวี้ยนพยักหน้าเห็นด้วย

“เขาพูดจริงทุกอย่างเลย ฮั่วซือเหนียนขึ้นชื่อว่าเป็นพวกไม่สนผู้หญิง ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งหว่านใช้เล่ห์กลบังคับให้แต่งงานด้วย เขาคงไม่ชายตาแลเธอหรอก”

พอได้ยินแบบนั้น ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก็รู้สึกยินดีปรีดาอย่างบอกไม่ถูก

เธอยกเหล้าขึ้นมาดื่มอย่างอารมณ์ดี

ลู่อิ๋นรินเพิ่มให้อีกแก้ว

“พี่สะใภ้คอแข็งจริง ๆ มา ชนอีกแก้ว!”

ฮั่วซือเหนียนยื่นมือห้าม

“เธอดื่มไม่เก่ง แค่นี้พอแล้ว”

ลู่อิ๋นร้องแซว

“แค่นี้ก็ปกป้องกันแล้วเหรอ?”

“แค่สองแก้วเองนะ คุณชายฮั่ว ใจแคบเกินไปหรือเปล่า?”

ฮั่วซือเหนียนรับแก้วจากมือของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยน

“ฉันดื่มแทนเธอเอง”

“ไม่ได้นะ!”

ลู่อิ๋นยัดแก้วใส่มือของซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนอีกครั้ง

“อย่างน้อยที่สุดก็ควรจะคล้องแขนดื่มกันหน่อยไหม?”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนมองฮั่วซือเหนียนอย่างเขินอายก่อนพูดว่า “ดื่มก็ดื่ม แต่หลังจากแก้วนี้ห้ามบังคับฉันแล้วนะ”

“พี่สะใจกว้างจริงๆ!”

ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนกับฮั่วซือเหนียนยกแก้วขึ้น

ในตอนนั้นเอง

ซ่งหว่านก็ผลักประตูเข้ามา

จังหวะที่เธอเงยหน้าขึ้น ก็เห็นฮั่วซือเหนียนกับซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนกำลังคล้องแขนกันดื่มเหล้าพอดี

ทันทีที่ฮั่วซือเหนียนเห็นซ่งหว่าน แววตาก็เต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างชัดเจน

“เธอมาที่นี่ได้ยังไง?”
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード

最新チャプター

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 42

    ถ้าเธอเกิดทำอะไรพลาดขึ้นมา คุณย่าฮั่วกลับไปแล้วคงไม่ปล่อยเขาไว้แน่ฮั่วซือเหนียนหันตัวว่ายน้ำกลับไปด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่คลื่นลูกใหม่จะซัดเข้ามา เขาก็คว้าเอวเธอไว้ทันที“แค่ก ๆ… ซือเหนียน…”เธอสำลักจนหน้าแดงก่ำ แต่ยังคงจับแขนของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย“ฉันเรียกคุณ… แต่คุณไม่… ฉันนึกว่า…”หยดน้ำใสไหลลงมาตามขนตาของเธอ แยกไม่ออกว่าเป็นน้ำทะเลหรือน้ำตาร่างกายของเธอสั่นไปทั้งตัว ราวกับเพิ่งเจอกับความตกใจอย่างหนัก“ยัยโง่”เขาทำหน้าบึ้งด้วยสีหน้าเย็นชา ลากเธอขึ้นไปบนฝั่ง“ว่ายน้ำไม่เป็น แล้วจะกระโดดลงทะเลทำไม?”ซ่งหว่านขดตัวอยู่บนชายหาด ไอไม่หยุด เสื้อผ้าที่เปียกโชกแนบติดกับร่างกาย แต่แต่เธอยังดื้อดึงอธิบาย“ฉันหาคุณไม่เจอ… เสียงคลื่นมันดังเกินไป…”เขาโยนผ้าเช็ดตัวให้เธออย่างห้วน ๆ เพื่อปกปิดหน้าอกของเธอที่ยิ่งดูอิ่มเต็มชัดเจนขึ้นเพราะเสื้อผ้าเปียกน้ำ“ขึ้นไปรออยู่บนฝั่ง อย่ามาถ่วงฉัน!”พอนึกย้อนกลับไป ตอนนั้นที่เธอยอมเสี่ยงชีวิตกระโดดลงทะเลเพื่อตามหาเขา คงต้องรวบรวมความกล้าอย่างมากเลยสินะซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนสังเกตได้อย่างเฉียบไวว่าฮั่วซือเหนียนกำลังเหม่อลอยอยู่

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 41

    สวีจื่อหมิงยกมือดันแว่นขึ้นเล็กน้อย“พวกเธออย่าคิดกันไปเองนะ ฉันยังไม่มีแฟน”“ว้าว! งั้นประธานสวีชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอ?”พนักงานสาวโสดหลายคนดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันทีสายตาของสวีจื่อหมิงกวาดไปทางซ่งหว่านที่ยืนอยู่ไม่ไกลโดยไม่ตั้งใจเขากระแอมเบา ๆ“ฉันมีคนที่ชอบอยู่แล้ว เพียงแต่…ยังไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมเป็นแฟนฉันหรือเปล่า”ประโยคนี้ทำให้ทุกคนในห้องอยากรู้ขึ้นมาทันที“โอ้พระเจ้า! ผู้หญิงแบบไหนกัน ถึงขนาดยังไม่สนใจประธานสวีของพวกเรา?”“ถ้าเป็นฉันนะ คงรีบคุกเข่าตอบตกลงทันทีแล้ว!”“ประธานสวี รีบบอกหน่อยสิ เป็นคนที่พวกเรารู้จักไหม?”“เลิกประชุม!”สวีจื่อหมิงใช้เพียงสองคำ ตัดความอยากรู้อยากเห็นของทุกคนทันทีการประชุมจบลง ทุกคนทยอยออกจากห้องประชุมซ่งหว่านเพิ่งเดินออกจากห้องประชุม ก็ถูกสวีจื่อหมิงเรียกไว้“หว่านหว่าน ทริปพักผ่อนสุดสัปดาห์นี้ เธอต้องมานะ”ซ่งหว่านลังเลอยู่ครู่หนึ่ง“ฉันอาจจะ…”เธอไม่ค่อยชอบไปในที่ที่มีคนเยอะ ๆโดยเฉพาะที่นั่นมีความทรงจำที่ไม่ค่อยดีของเธออยู่“นี่เป็นกิจกรรมทีมครั้งแรกตั้งแต่เธอเข้าบริษัท ถือว่าไปพักผ่อนผ่อนคลายก็แล้วกัน”ซ่งหว่านเงยหน้าขึ้น สบ

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 40

    “คุณย่า อย่าโกรธเลยนะคะ”ซ่งหว่านค่อย ๆ ลูบหลังของคุณย่าเบา ๆ“หมอบอกว่าคุณย่าห้ามโกรธนะคะ”คุณย่าฮั่วจับมือของซ่งหว่านไว้ ดวงตาแดงเล็กน้อย“หว่านหว่าน ย่าขอโทษเธอ ถ้าตอนนั้นย่าไม่ดื้อดึงจะจับคู่พวกเธอสองคน เธอก็คงไม่ต้องทนความน้อยใจมากขนาดนี้”“คุณย่า ไม่ใช่ความผิดของย่าค่ะ”ซ่งหว่านฝืนยิ้มเล็กน้อย“เป็นเพราะวาสนาระหว่างฉันกับฮั่วซือเหนียนจบลงแล้ว อีกอย่าง ฉันก็ปล่อยวางแล้ว” ซ่งหว่านค่อย ๆ ปลอบคุณย่าฮั่วอย่างใจเย็น และให้ดื่มซุปบำรุงไปเล็กน้อยหลังจากคุณย่าหลับสนิทแล้ว ซ่งหว่านก็เดินออกจากห้องผู้ป่วยอย่างเงียบเชียบบนทางเดินซ่งหว่านเพิ่งปิดประตูแล้วหันกลับมา ก็เห็นซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนพิงอยู่ข้างกำแพง เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่“ซ่งหว่าน เรามาคุยกันหน่อย”ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนยกมือเสยผมเล็กน้อย ยังเหมือนเมื่อก่อน สีหน้าหยิ่งยโสเหมือนอยู่เหนือคนอื่นซ่งหว่านมองเธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“ฉันไม่มีอะไรต้องคุยกับเธอ”ซ่งหว่านยกเท้ากำลังจะเดินออกไป แต่ซ่งเฉี่ยนเฉี่ยนก้าวขึ้นมาหนึ่งก้าว ขวางอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วพูดด้วยเสียงแผ่วต่ำ“เมื่อกี้เธอก็เห็นแล้ว ว่าซือเหนียนปกป้องฉันมากแค่ไหน ทั้ง

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 39

    “คุณท่านรู้ว่าคุณยุ่ง ก็แค่คิดถึงคุณมากเท่านั้นเอง”“รีบเข้าไปเถอะค่ะ คุณย่าฮั่วเพิ่งทานยาเสร็จ ตอนนี้ยังมีแรงดีอยู่เลย”ซ่งหว่านผลักประตูห้องผู้ป่วยเข้าไป คุณย่าฮั่วกำลังเอนพิงหัวเตียงอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว คุณย่าก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยขุ่นมัวพลันสว่างขึ้นทันที“หว่านหว่าน!”“คุณย่าคะ”ซ่งหว่านรีบเดินเข้าไป จับมือที่ผู้สูงอายุยื่นมาให้ “สุขภาพของคุณย่าดีขึ้นบ้างไหมคะ? ช่วงสองวันนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง?”“พอได้เห็นเธอแล้ว ย่าก็เหมือนหายจากทุกโรคเลย”คุณย่าฮั่วยิ้มตาหยี พลางตบหลังมือเธอเบา ๆ“ไม่ได้มาซะนาน ย่าเกือบคิดว่าเธอลืมยายแก่คนนี้ไปแล้วเสียอีก”“จะเป็นไปได้ยังไงคะ”ซ่งหว่านยิ้ม ก่อนหยิบกล่องเล็ก ๆ ที่ประณีตออกมาจากกระเป๋า“คุณย่าคะ ฉันเอาขนมกุ้ยฮวาที่คุณย่าชอบที่สุดมาให้ ตั้งใจไปซื้อจากร้านเก่าแก่ทางฝั่งใต้ของเมืองโดยเฉพาะ”“แต่คุณย่ากินมากไม่ได้คะ มากสุดกินได้แค่สองชิ้นเท่านั้น”ดวงตาของคุณย่าเป็นประกายขึ้นทันที“หว่านหว่านของเรานี่ช่างเอาใจใส่จริง ๆ รู้ว่าย่าชอบกินอะไร ไม่เหมือนเจ้าเด็กดื้อซือเหนียนคนนั้น เอาแต่ทำให้ย่าโมโห!”พอพูดถึง

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 38

    ภายในงานเกิดเสียงฮือฮาขึ้นทันที ข้อความคอมเมนต์ในไลฟ์ก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว[บ้าเอ๊ย! เรื่องพลิกแล้วเหรอ?!][ฉันก็บอกแล้วว่ายาของหมิงรุ่ยได้ผลดี จู่ ๆ จะมีปัญหาขึ้นมาได้ยังไง!][คนพวกนี้ชั่วร้ายเกินไป ถึงกับเอาชีวิตของผู้ป่วยมาเป็นเครื่องมือ!]สวีจื่อหมิงมองนักข่าวด้านล่างเวทีที่กำลังตกตะลึงอยู่ ก่อนจะกดรีโมตอีกครั้งบนหน้าจอขนาดใหญ่ปรากฏวิดีโอหนึ่งช่วง—เป็นวิดีโอที่ครอบครัวของผู้ป่วยซึ่งเข้าร่วมการทดลองทางคลินิกบันทึกไว้ เพื่อออกมาพูดความจริง“สามีของฉันใช้ยาของหมิงรุ่ยแล้ว เนื้องอกเล็กลงอย่างเห็นได้ชัด!”“ในที่สุดแม่ของฉันก็สามารถกินข้าวได้แล้ว และสภาพร่างกายกับจิตใจก็ดีขึ้นมาก!”“ยาตัวนี้มอบความหวังให้พวกเรา เราจะไม่มีวันยอมให้มันถูกใส่ร้าย!”เมื่อวิดีโอเล่นจบ ภายในงานก็เงียบสงัดทันทีทันใดนั้น ป้าหลี่ก็ลุกขึ้นยืน เสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น“สามีของฉันใช้ยาของหมิงรุ่ยแล้ว ตอนนี้สามารถลงจากเตียงมาเดินได้แล้ว! คนที่ปล่อยข่าวลือพวกนั้น พวกคุณไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยเหรอ?!”คำพูดของเธอเหมือนประกายไฟ ที่จุดประกายบรรยากาศภายในงานขึ้นทันทีครอบครัวผู้ป่วยคนอื่น ๆ ก็พากันลุกขึ้นย

  • ประธานฮั่ว คุณนายฟ้องหย่าแล้วครับ   บทที่ 37

    ซ่งหว่านส่ายหน้า “บริษัทต้องการให้พี่อยู่ดูแลสถานการณ์ เรื่องเล็กแค่นี้ฉันจัดการเองได้”หลังจากการประชุมสิ้นสุดลง ซ่งหว่านก็มาที่โรงพยาบาลที่โรงพยาบาล เธอได้พบกับญาติผู้ป่วยคนแรกที่ยินดีออกมาเป็นพยาน นั่นคือป้าหลีสามีของเธอป่วยเป็นมะเร็งปอดระยะสุดท้าย และได้เข้าร่วมการทดลองทางคลินิกของยาใหม่ของหมิงรุ่ยมาแล้วครึ่งเดือน“ผู้เชี่ยวชาญซ่ง สามีฉันใช้ยาของพวกคุณแล้ว อาการดีขึ้นมากจริง ๆ!”ป้าหลีจับมือซ่งหว่านไว้ ดวงตาเริ่มเอ่อคลอด้วยน้ำตา“เมื่อวานเขายังลงจากเตียงมาเดินได้เลย นี่เป็นครั้งแรกในรอบครึ่งปี!”หัวใจของซ่งหว่านอุ่นวาบขึ้นมา“ป้าหลี ตอนนี้บนอินเทอร์เน็ตมีคำพูดด้านลบบางอย่าง…”“ฉันเห็นหมดแล้ว!”ป้าหลีกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ“คนพวกนั้นพูดเหลวไหล! ฉันจะอัดวิดีโอเดี๋ยวนี้ เพื่อบอกความจริงให้ทุกคนรู้!”ซ่งหว่านรีบเดินทางไปเยี่ยมครอบครัวของผู้ป่วยกว่าสิบรายโดยไม่หยุดพักสิ่งที่ทำให้เธอดีใจคือ กว่าครึ่งหนึ่งยินดีออกมาเป็นพยานให้หมิงรุ่ยไบโอเทค“คนที่เรารักถูกมะเร็งทรมานจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม ค่ารักษาที่แพงลิบในแต่ละวันก็เหมือนแค่ยื้อเวลาไปรอความตายที่อื่นเท่านั้น ในที่สุดก็มี

続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status