ค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง 1

รองอาจารย์ใหญ่ชวี ก้าวออกมาเบื้องหน้า มองลูกศิษย์ที่อ่อนล้าด้วยสายตาเห็นใจ ก่อนจะเอ่ยเสียงดังฟังชัด

“ฝ่าบาทมีพระราชบัญชาให้แจ้งแก่พวกเจ้าว่า ในค่ำคืนนี้ จะมีการจัดงานเลี้ยงฉลองต้อนรับคณะราชทูตจากแคว้นถู่ปัว ณ พระราชวังหลวง พวกเจ้าทุกคนต้องเข้าร่วมงานโดยพร้อมเพรียงกัน”

เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นในกลุ่มลูกศิษย์ หลายคนเริ่มมีสีหน้าสดชื่นขึ้น เมื่อรู้ว่าจะได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในพระราชวังหลวง

“และอีกสามวัน จะมีการจัดการแข่งขันตีคลีระหว่างแคว้นขึ้น ฝ่าบาททรงมีพระราชประสงค์ให้พวกเจ้าทุกคนมีส่วนร่วมในการนำชัยชนะมาสู่แผ่นดินต้าถัง” รองอาจารย์ใหญ่ชวีกล่าวเสริม

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ/ขอรับ”

 เหล่าลูกศิษย์ต่างตอบรับเสียงดัง บ้างตอบด้วยเสียงหนักแน่น บ้างตอบด้วยเสียงหอบเหนื่อย บ้างตอบด้วยเสียงอ่อยๆ แสดงถึงความไม่เต็มใจที่จะเข้าร่วมการแข่งขัน

“พวกเจ้าจงกลับไปพักผ่อน เปลี่ยนอาภรณ์ให้เรียบร้อย แล้วเดินทางไปร่วมงานเลี้ยงตามเวลาที่กำหนด”

รองอาจารย์ใหญ่ชวีเอ่ย ก่อนจะเดินนำอาจารย์คนอื่นๆ กลับเข้าไปในตำหนักศึกษา

เหล่าลูกศิษย์ค่อยๆ ทยอยลุกขึ้นยืน บ้างประคองเพื่อน บ้างเดินกะเผลกออกจากลานหน้าตำหนักศึกษา เสียงพูดคุยวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นอีกครั้ง บ้างตื่นเต้นกับงานเลี้ยง บ้างกังวลกับการแข่งขันตีคลีที่จะมาถึง บ้างบ่นถึงความเหนื่อยล้าจากการถูกลงทัณฑ์

แสงสุริยันลาลับขอบฟ้า แสงจันทรา และโคมไฟนับร้อยส่องสว่างทั่วพระราชวังหลวง เสียงดนตรีบรรเลงดังคลอเคล้าไปกับการสนทนาของผู้คนในงานเลี้ยงต้อนรับคณะราชทูตถู่ปัว บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหรูหรา จ้าวมู่เฉินในชุดอาภรณ์สีขาวสะอาดตายืนอยู่กับคุณชายเสิ่น และคุณชายตู้ ในมุมหนึ่งของงานเลี้ยงไม่ไกลจากที่ประทับขององค์รัชทายาทหลี่เสียน

สายตาของจ้าวมู่เฉินเหลือบไปเห็นเฉินซีห่าวนั่งอยู่กับกลุ่มองค์ชายใหญ่ เขาเห็นเฉินซีห่าวจ้องมองมาที่ตนด้วยแววตาไม่เป็นมิตร จ้าวมู่เฉินรู้ดีว่าเฉินซีห่าวไม่ชอบหน้าเขา ด้วยเขาคือ คู่หมั้นของเฉินซูเหรินน้องสาวของเขา ทว่าในสายตาเฉินซีห่าว เขาเป็นเพียงบุตรชายของขุนนางต่ำศักดิ์ที่ไม่คู่ควรกับน้องสาวของตน

เฉินซีห่าวลุกขึ้นเดินตรงมาหาจ้าวมู่เฉิน สีหน้าของเขาบ่งบอกถึงความไม่พอใจ

“เจ้ากล้าดียังไง ถึงมาปรากฏตัวอยู่ในงานเลี้ยงนี้” 

เฉินซีห่าวเอ่ยเสียงลอดไรฟัน

“ข้าได้รับพระราชบัญชาให้มาร่วมงาน” จ้าวมู่เฉินตอบด้วยน้ำเสียงสงบ

“อย่าคิดว่าเจ้าจะได้รับความสนใจจากผู้ใดในงานเลี้ยงนี้” เฉินซีห่าวกล่าว 

“เจ้ามันก็แค่บุตรชายของขุนนางระดับต่ำ ไม่มีใครสนใจเจ้าหรอก”

“ข้าไม่ได้ต้องการความสนใจจากผู้ใด” จ้าวมู่เฉินตอบกลับ

“อย่ามาเสแสร้ง” เฉินซีห่าวกล่าว 

“ข้ารู้ดีว่าเจ้าต้องการอะไร เจ้าต้องการที่จะปีนป่ายขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าที่เจ้าเป็นอยู่”

“ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งใดทั้งนั้น” จ้าวมู่เฉินยืนยัน

“เจ้ามันไม่คู่ควรกับน้องสาวของข้า” เฉินซีห่าวกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก 

“นางเป็นบุตรีขององค์หญิง ส่วนเจ้ามันก็แค่บุตรชายของขุนนางระดับต่ำ”

“เรื่องนี้เป็นพระประสงค์ของฝ่าบาทข้าไม่อาจขัดพระราชโองการได้” จ้าวมู่เฉินตอบกลับ

“อย่าริอ่านมาเทียบชั้นกับน้องสาวของข้า” 

เฉินซีห่าวกล่าวอย่างเกรี้ยวกราด 

“เจ้าจงจำไว้ว่า เจ้าไม่มีวันเทียบเทียมนางได้”

เฉินซีห่าวเดินจากไป ทิ้งให้จ้าวมู่เฉินยืนอยู่กับความรู้สึกขุ่นเคือง เขาเข้าใจดีว่าเฉินซีห่าวไม่พอใจที่น้องสาวของตนต้องแต่งงานกับเขา แต่เขาไม่คิดว่าเฉินซีห่าวจะแสดงออกอย่างชัดเจน และดูถูกเขาถึงเพียงนี้

“เจ้าอย่าไปใส่ใจเขาเลย” คุณชายเสิ่นกล่าว

“ข้ารู้” จ้าวมู่เฉินตอบ “แต่ข้าไม่ชอบที่เขาดูถูกข้าเช่นนี้”

“เขาก็แค่ต้องการที่จะข่มเจ้า” คุณชายตู้กล่าว “อย่าไปสนใจเขาเลย”

จ้าวมู่เฉินพยักหน้า เขาเข้าใจดีว่าเฉินซีห่าวต้องการที่จะข่มเขา แต่เขาก็จะไม่ยอมให้เฉินซีห่าวทำเช่นนั้นได้ 

เสียงประโคมดนตรีบรรเลงดังก้องกังวาน เมื่อขบวนราชทูตจากแคว้นถู่ปัวก้าวเข้ามาในงานเลี้ยง เหล่าขุนนางและผู้เข้าร่วมงานต่างลุกขึ้นยืนประสานมือคารวะ เพื่อแสดงความเคารพต่ออาคันตุกะจากแดนไกล

เหล่าราชทูตถู่ปัวสวมอาภรณ์หลากสีสัน ผ้าไหมเนื้อดีปักลวดลายวิจิตรตระการตา เครื่องประดับทองคำ และอัญมณีล้ำค่าสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ แต่ละคนมีท่าทางสง่างาม แววตาเฉลียวฉลาด บ่งบอกถึงภูมิปัญญาและความสามารถ

เมื่อราชทูตถู่ปัวนั่งประจำที่ ขันทีอาวุโสก็ประกาศก้องถึงการเสด็จมาขององค์จักรพรรดิถังเกาจง และฮองเฮาหวู่เจ๋อเทียน ผู้คนทั้งงานรีบลุกขึ้นยืนถวายความเคารพอย่างพร้อมเพรียง เมื่อพระองค์และฮองเฮาประทับ ณ ที่นั่งอันสมควร จึงทรงมีพระราชบัญชาให้ทุกคนนั่งตามสบาย

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างครื้นเครง เหล่าขุนนางต่างสนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นแสดงความสามารถในการแต่งบทกวี เหล่าขุนนางฝ่ายบู๊แสดงความสามารถในการดื่มสุราและการต่อสู้

ในขณะเดียวกัน รุ่นเยาว์จากทั้งสองแคว้นต่างจับจ้อง และสังเกตซึ่งกัน และกัน พวกเขาประเมินความสามารถ และไหวพริบของคู่แข่ง จับตามองท่าทางและบุคลิกของแต่ละคน เตรียมพร้อมสำหรับการประลองที่จะมาถึงในอีกสามวันข้างหน้า

จ้าวมู่เฉินสังเกตเห็นคีเลบ นักรบหนุ่มจากถู่ปัว ผู้ซึ่งจะมีส่วนในการแข่งขันตีคลี ร่างกายกำยำแข็งแรง ใบหน้าคมคาย แววตาเฉียบคม บ่งบอกถึงความมุ่งมั่นและไม่ย่อท้อ จ้าวมู่เฉินรู้ดีว่าการแข่งขันตีคลีครั้งนี้ จะเป็นการประลองที่ดุเดือดและท้าทาย

ทางด้านเฉินซีห่าว เขาก็จับจ้องไปที่คีเลบด้วยความสนใจเช่นกัน เขาประเมินความสามารถของคู่แข่ง และมั่นใจว่าตนเองจะสามารถเอาชนะได้ เขาคิดถึงศักดิ์ศรีของตนเอง และน้องสาว คิดถึงเกียรติของตระกูลเฉิน และคิดถึงความอัปยศ หากเขาพ่ายแพ้ต่อคู่แข่งต่างแคว้น

ท่ามกลางบรรยากาศอันครื้นเครง ฝ่าบาททรงมีพระราชดำริให้จัดการแข่งขันโยนลูกธนู เพื่อสร้างความบันเทิง และกระชับมิตรไมตรีระหว่างสองแคว้น ลูกธนูขนาดเล็กถูกจัดเตรียมไว้ พร้อมกับแจกันกระเบื้องเคลือบสีขาววางเรียงรายอยู่ไม่ไกล เหล่าขุนนาง และเชื้อพระวงศ์ต่างให้ความสนใจเข้าร่วมแข่งขัน

“ใครจะเป็นผู้กล้าหาญโยนลูกธนูให้เข้าเป้าหมายกันเล่า?” เสียงฝ่าบาทตรัสด้วยน้ำเสียงทรงพระสรวล

เสียงหัวเราะดังระงมไปทั่วบริเวณงานเลี้ยง ผู้คนต่างจับจ้องไปที่ลูกธนู และแจกัน บ้างก็เชียร์ บ้างก็เดิมพัน บ้างก็ส่งเสียงให้กำลังใจ

เฉินซีห่าวเขารู้ดีว่าจ้าวมู่เฉินไม่สันทัดในเรื่องเหล่านี้จึงเสนอชื่อ ให้จ้าวมู่เฉินเป็นคนเล่นคนแรก ฝ่าบาทเคยได้ยินองค์รัชทายาทเอ่ยชมจ้าวมู่เฉินอยู่หลายครั้ง

‘ จ้าวมู่เฉินดูสิว่าเจ้าจะเอาตัวรอดจากเหตุการณ์นี้ไปได้อย่างไร ’ เฉินซีห่าวแอบกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ