เด็กเกเร

“ว้าย! คุณหนูจะทำอะไรคะ”

สาวใช้เก่าแก่ร้องเอะอะเมื่อเห็นคุณหนูคนสวยคว้ากรรไกรตัดหญ้าตรงปรี่เข้าไปที่เจ้ากุหลาบงาม ก่อนตัดมันฉับๆ จนกลีบกุหลาบแหว่งวิ่นร่วงกระจายเกลื่อนพื้น เท่านั้นยังไม่หนำใจคนเจ้าอารมณ์ยังผลักกระถางจนตกลงมาแตกไม่มีชิ้นดี

“คุณส้ม!” เจ้าของเสียงหวานเรียกอย่างตกใจ เมื่อได้เห็นกุหลาบต้นโปรดย่อยยับไปต่อหน้าต่อตา ปุริมารีบวิ่งเข้าไปรั้งแขนเรียวเสลาหมายหยุดการกระทำอุกอาจของลูกเลี้ยงสาว แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมหยุดง่ายๆ จนเกิดการยื้อแย่งชุลมุนขึ้น

"ถอยไป! อย่ามายุ่ง ถอยไป ฉันบอกให้ถอยได้ยินไหม...เพียะ!"

“โอ๊ย!” โดยไม่ทันระวังมือของคนเป็นลูกเลี้ยงจึงสะบัดฟาดเข้าที่ใบหน้าซีกขวาของแม่เลี้ยงเต็มแรงจนหน้าหันเสียหลักล้มไปกองที่พื้น

“ว้าย! คุณผู้หญิง!”

วิศราหันขวับมองใบหน้านวลของฝ่ายตรงข้ามที่มีรอยมือของเธอปรากฏชัด ที่มุมปากมีรอยเลือดซึมออกมาให้เห็น ลึกๆ แล้วเจ้าของฝ่ามือพิฆาตก็แอบตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะเธอไม่ได้ตั้งใจหรือต้องการทำร้ายร่างกายใครถึงกับเลือดตกยางออก แต่มันช่วยไม่ได้ก็ฝ่ายนั้นสะเออะเข้ามาเกะกะขวางทางเธอเองนี่นา

“เอะอะอะไรกัน เสียงดังไปถึงข้างล่าง...ว้าย! คุณหนู! คุณผู้หญิง!” แม่บ้านใหญ่ถึงกับอ้าปากค้าง มองผลงานชิ้นเอกของเจ้านายคนสวยอย่างตกตะลึง ก่อนหันไปมองคนที่นั่งกุมแก้มน้ำตาคลอ

“ป้ามาก็ดีแล้วค่ะ ช่วยสั่งให้ใครก็ได้เอาของพวกนี้ไปทิ้งไกลๆ ที เห็นแล้วรำคาญลูกตา แล้วก็จัดการย้ายทุกอย่างที่เป็นของคุณแม่กลับมาไว้ที่เดิมด้วย” คนพูดปรายตามองเจ้าของกุหลาบนิดๆ “อ้อ! แล้วก็บอกคนแถวนี้ให้จำใส่สมองไว้ด้วยว่าเป็นแค่คนอาศัย อย่าได้บังอาจมาย้ายข้าวของของคุณแม่ส้มโดยไม่ได้รับอนุญาตอีก ไม่งั้นจะหาว่าไม่เตือน”

พร้อมคำพูด หญิงสาวจงใจเหยียบขยี้กุหลาบดอกหนึ่งที่พื้นจนแหลกย่อยยับ ก่อนที่ร่างระหงจะหันหลัง ก้าวฉับๆ เข้าบ้านไปอย่างไม่ยี่หระ โดยมีเหล่าสาวใช้วิ่งแจ้นทำตามคำสั่งนายสาวจ้าละหวั่น เพราะกลัวฤทธิ์เดช

ปุริมากุมแก้มที่บาดเจ็บไว้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม ได้แต่มองตามร่างลูกเลี้ยงสาวอย่างเจ็บช้ำน้ำใจ พลางเอื้อมมืออันสั่นเทาไปเก็บรวบรวมซากกุหลาบที่พื้นขึ้นมากอดแนบอกไว้อย่างแสนเสียดาย

“อ้าว! ไปนั่งทำอะไรตรงนั้นครับพี่ปู” ปราบดาทักพี่สาว แต่พอเห็นความพินาศตรงหน้าก็ตกใจ “อ้าว! แล้วนั่นเกิดอะไรขึ้นครับ ทำไม...”

ดวงตาเข้มลุกวาวยามมองกระถางกุหลาบแสนสวยที่เขาจำได้ว่าเป็นต้นโปรดที่พี่สาวแสนรักและคอยทะนุถนอมมาอย่างดีถูกตัดทำลายจนเสียหายย่อยยับ กระถางแตกกระจายไม่มีชิ้นดี ไม่ต้องถามก็รู้ว่าฝีมือใคร

ปุริมารักต้นไม้ดอกไม้ทุกชนิดโดยเฉพาะดอกกุหลาบต้นนี้ที่ตัดมาจากต้นที่บ้านเก่าซึ่งเป็นของที่ระลึกชิ้นเดียวที่มารดาของพวกเขาเหลือไว้ให้ดูต่างหน้า แต่ที่น่าตกใจกว่ากระถางดอกไม้แตกก็คือ...

“นั่นหน้าพี่ปูไปโดนอะไรมาครับ” ชายหนุ่มปราดเข้าไปดูอาการใกล้ๆ จึงเห็นร่องรอยแดงเห่อที่ข้างแก้มนวลและมุมปากชัดๆ “ใครทำกับพี่ปูแบบนี้ บอกผมมานะ!”

คนเป็นพี่หลบตา เม้มริมฝีปากแน่นเมื่อนึกถึงเจ้าของรอยฝ่ามือ น้ำตาก็รื้นขึ้นมากลบนัยน์ตาทันที

“ยายคุณหนูตัวร้ายนั่นอีกละสิ” ปราบดาเอ่ยฮึดฮัด เพราะพี่สาวที่เขาทะนุถนอมโดนทำร้ายถึงขั้นเลือดตกยางออก “แล้วนี่ยายเด็กเกเรนั่นหายหัวไปไหน”

“ปราบ! นั่นจะไปไหนจ๊ะ” ปุริมาเอะอะตกใจ รีบยึดข้อมือของน้องชายไว้ก่อนที่เขาจะทำอะไรบุ่มบ่ามตามประสาคนหนุ่มอารมณ์ร้อน

“ปล่อยครับ ผมจะไปเอาเรื่องยายเด็กบ้านั่น”

“อย่า...อย่าไปเลยนะ พี่ไม่เป็นไร หนูส้มเขาแค่พลั้งมือ...มันเป็นอุบัติเหตุน่ะ”

“อุบัติเหตุบ้าอะไรกัน นี่มันรอยตบชัดๆ เด็กนั่นกล้าดียังไงมาตบพี่สาวผม แล้วยังมาทำลายข้าวของของคนอื่นอีก มันจะมากเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มกำหมัดแน่น ในใจหมายมาดว่าจะต้องจัดการกับยายตัวร้ายนั่นให้ได้

“ปราบอย่าทำเรื่องเล็กเป็นเรื่องใหญ่เลยนะจ๊ะ พี่ขอละ ถือว่าเห็นแก่พี่กับคุณวิศ ทุกวันนี้ปัญหาก็มากพอแล้ว อย่าให้มันแย่ไปกว่านี้เลยนะ”

“พี่ปู...” คนเป็นน้องถอนหายใจ “แล้วจะปล่อยให้เขามารังแกพี่ไปถึงเมื่อไหร่ วันนี้แค่พลั้งมือตบจนเลือดกบปาก กับพังกระถางกุหลาบต้นโปรด วันหน้าพี่อาจจะโดนอะไรหนักข้อกว่านี้ก็ได้ ถ้ายายเด็กบ้านั่นพลั้งมือทำร้ายพี่หนักข้อกว่านี้ล่ะครับ ไม่! ผมไม่ยอมเด็ดขาด!”