แม่เลี้ยงคนใหม่

“ไหนว่าจะกลับช่วงบ่ายๆ เอ...ทำไมกลับมาไวจัง หรือว่าลืมของ...”

“งั้นเดี๋ยวส้มกลับก่อนดีกว่า จะได้เลยไปเยี่ยมคุณพ่อด้วย...”

“อ้าว! คุณหนูจะกลับเลยหรือคะ ไม่เข้าบ้านก่อนหรือคะ”

“ไม่ดีกว่าค่ะ ไว้ส้มค่อยมาเยี่ยมป้ารื่นใหม่ ส้มไปก่อนนะคะ” หญิงสาวรีบตัดบทด้วยการสวมกอดหญิงวัยกลางคนเร็วๆ ก่อนที่จะหันหลังไปก้าวขึ้นรถของโรงแรมทันที

“ออกรถได้เลยค่ะ” หญิงสาวพยายามข่มเสียงไม่ให้สั่นทั้งที่หัวใจเต้นรัวเร็วกว่าปกติ

แต่เสี้ยววินาทีที่รถสองคันกำลังแล่นสวนกันนั้นเอง จู่ๆ วิศราก็รู้สึกวูบ หน้ามืด เหมือนจะหายใจไม่ออก ร่างกายชาวาบราวกับโดนฟ้าผ่าลงมา เมื่อได้เห็นใบหน้าคมเข้มของคนขับรถคันนั้นถนัดตา

หญิงสาวกำมือแน่นจนเล็บคมจิกเข้าไปในเนื้อกลางฝ่ามือจนห้อเลือด สมองเธอไม่ได้เลอะเลือนจนถึงขั้นจำไม่ได้ว่ารถที่เพิ่งวิ่งสวนเข้าไปคือ...รถของเธอเอง!

กล้าดียังไง...หมอนั่นมันกล้าดียังไงถึงได้บังอาจเอารถคันโปรดของเธอไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ แถมที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือไม่ใช่แค่เขาที่ถือวิสาสะใช้ข้าวของของเธอ แต่ที่เบาะข้างๆ คนขับนั่นยังมีสาวสวยแปลกหน้าที่เธอไม่เคยรู้จักนั่งชูคอเคียงข้างกันมาด้วยอีกคน

“อุ๊ย!...” หญิงสาวสะดุ้งนิดๆ เมื่อรู้สึกเจ็บแสบกลางฝ่ามือที่เผลอจิกเล็บกดลงไปจนเลือดซึมออกมา ทว่าบาดแผลที่มือยังไม่อาจเทียบแผลลึกในใจที่เคยทำให้ชีวิตเธอเกือบพังย่อยยับมาก่อนด้วยซ้ำ

หลายปีที่เธอจากไป นอกจากบ้านและรถแล้ว เธอไม่อยากจะคิดเลยว่าพวกกาฝากหน้าด้านนั่นจะยึดสมบัติพัสถานอะไรของเธอไปครอบครองอีก ไม่แน่ว่า...สาเหตุที่พ่อเธอต้องเข้าไอซียูครั้งนี้ก็อาจเป็นแผนร้ายของคนพวกนั้นที่โลภมากจนหวังฆ่าคนฮุบสมบัติก็เป็นได้

หญิงสาวรู้สึกชาวาบไปทั่วร่างเมื่อคิดถึงบิดาสุดที่รัก หากท่านเป็นอะไรขึ้นมา ชาตินี้เธอคงไม่อาจอภัยให้ตัวเองได้อีกโทษฐานที่ละเลยหน้าที่ ทิ้งพ่อตัวเองไว้กับพวกหน้าเนื้อใจเสือ แต่ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว คนพวกนั้นจะไม่มีวันได้ทำตามใจตัวเองอีกต่อไป ไม่นานหรอกที่เธอจะทวงคืนทุกสิ่งที่ถูกคนพวกนั้นช่วงชิงไปกลับคืนมาแบบทบต้นทบดอก นายปราบดาตัวร้ายจะต้องกระเด็นออกจากบ้านของเธอไปพร้อมพี่สาวตัวดี เหมือนที่เขาเคยเขี่ยเธอออกจากบ้านตัวเองอย่างเจ็บแสบเมื่อห้าปีก่อน!

ดวงตาคู่งามวาวโรจน์มองไปนอกหน้าต่างรถ พลันความทรงจำต่างๆ ที่คิดว่าลืมไปแล้วก็พรั่งพรูเข้ามาในสมองราวกับภาพยนตร์ที่ถูกกรอกลับไปสู่อดีต...

/////////

แม้วันเวลาจะผ่านไปนานเท่าไร หากมีคนถามว่าชีวิตนี้เกลียดขี้หน้าใครมากที่สุด วิศรา อาภาพิพัฒน์ คงไม่ลังเลเลยที่จะตอบว่า...

‘เธอเกลียดผู้ชายที่ชื่อ...ปราบดา วงศ์ทวีกร มากที่สุด’

และถ้าจะถามว่าความรู้สึกเกลียดที่ว่ามันเริ่มต้นขึ้นตั้งแต่เมื่อไร เธอก็คงตอบได้ทันทีว่า...นับตั้งแต่วินาทีแรกที่คนผู้นี้เหยียบย่างเข้ามาในบ้านแล้วพราก ‘เจ้าถุงแป้ง’ น้องหมาตัวโปรดของเธอที่บิดาเพิ่งให้เป็นของขวัญวันเกิดปีที่สิบแปดไป ด้วยการขับรถชนมันตายคาที่ แถมที่ร้ายกาจคือเขายังไม่ยอมลงมาดูชีวิตเล็กๆ ที่เขาเป็นผู้ปลิดชีพมันเองกับมือเลยด้วยซ้ำ เขาคงจำไม่ได้หรอกว่าทำอะไรลงไป แต่กับคนเป็นเจ้าของอย่างเธอนั้นกลับจำฆาตกรที่ชนแล้วหนีได้แม่น และหมายหัวว่าจะต้องเอาคืนอย่างสาสมให้ได้

แต่แล้วความเกลียดที่ว่าก็พอกพูนทบทวีขึ้นไปอีก เมื่อหมอนั่นได้ก้าวเข้ามาสู่บ้านของเธอในฐานะสมาชิกใหม่พร้อมกับ ปุริมา วงศ์ทวีกร หรือ ปุริมา อาภาพิพัฒน์ นามสกุลที่เพิ่งเปลี่ยนใหม่ ซึ่งเป็นพี่สาวแท้ๆ ของเขา ที่มาพร้อมกับตำแหน่งภรรยาใหม่ของบิดา และยังเป็น...แม่เลี้ยงของเธออีกด้วย!

มีอย่างที่ไหน แต่งงานใหม่แต่ดันพาน้องชายตัวเองเข้ามาอยู่ในบ้านสามีใหม่เหมือนพวกกาฝากไม่มีผิด

แถมที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือ พบกันเพียงแค่สองครั้งหมอนี่ก็ได้พรากของรักของเธอไปทั้งสองครั้ง ครั้งแรกน้องหมาตัวโปรด มาครั้งนี้แสบกว่าเขากล้าพาพี่สาวมาพราก...บิดาสุดที่รักของเธอไป!

“ส้มลูกรัก มานี่สิพ่อมีคนจะแนะนำให้ลูกรู้จัก” วิศรุต อาภาพิพัฒน์ บิดาของเธอยิ้มแย้มหน้าบานชนิดที่ลูกสาวไม่ได้เห็นมานานนับตั้งแต่มารดาของเธอจากไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหลายปีก่อนก็ว่าได้ “นี่คือคุณปู ตั้งแต่วันนี้จะมาอยู่ที่บ้านกับพวกเราในฐานะคุณแม่คนใหม่ของหนูไงลูก”