บทที่ 2

น้ำเสียงไร้เยื่อใยของเฟิงเสวียนนี่ราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐล้มลง เส้นสายที่ขึงตึงอยู่ในใจของอวี๋ซือเหมียน ในที่สุดก็ขาดผึงลงด้วยความสิ้นหวัง

เดิมทีนางหวาดกลัวจนตัวสั่นราวกับกระต่ายน้อย ร่างที่โงนเงนแทบทรงตัวไม่อยู่ จู่ ๆ ก็แข็งทื่อขึ้นมา

นั่นสินะ นางลืมไปได้อย่างไรว่าเขาคือพญายมมีชีวิตแห่งเมืองหลวง ผู้ฆ่าคนเป็นผักปลาและไม่เห็นแก่แม้แต่ญาติพี่น้อง

นางกลับหวังว่าเขาจะเห็นแก่ก้อนเนื้อในท้องจนรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ทำกับนาง ช่างเพ้อฝันเสียจริง

ยามนี้อวี๋ซือเหมียนได้สติอย่างแท้จริงแล้ว ใบหน้าเล็กซูบผอมซีดขาวเผยรอยยิ้มประหลาดออกมา นางมองเฟิงเสวียนนี่นิ่ง ๆ ครู่หนึ่ง ดวงตาที่สงบนิ่งไร้ระลอกฉายแววเย็นกร้าว

จากนั้นโดยไม่มีเค้าลางใด ๆ นางก็หันหลังวิ่งกลับไปทันที

เฟิงเสวียนนี่มองร่างเล็กบอบบางของนาง ก่อนแค่นหัวเราะ

เซียวชีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตะลึงจนพูดไม่ออกไปตั้งนานแล้ว สวรรค์! เสวียนอ๋องของเขามีทายาทแล้ว นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่?

“ดูเพลินมากสินะ ให้ข้าหาม้านั่งตัวเล็กมาให้เจ้าด้วยดีหรือไม่ จะได้นั่งกินเมล็ดแตงไปด้วย!”

เซียวชีถูกถีบก้นอย่างแรงหนึ่งที “เจ้าทึ่ม ยังไม่รีบไปตามอีก!”

“ขอรับ!” เซียวชีที่เพิ่งได้สติรีบวิ่งตามออกไป ทว่าวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดชะงัก “ท่านอ๋อง จับได้แล้วจะจัดการอย่างไรขอรับ”

เฟิงเสวียนนี่ใช้ปลายลิ้นดุนเพดานปาก ก่อนหัวเราะ “จัดการอย่างไร? แต่งนางเข้าจวน? ยกขึ้นหิ้งบูชา? ตามใจนางทุกวัน ให้นางคลอดลูกสืบสกุลให้ข้า? ถามได้ดีฉิบหายเลยนี่!”

เซียวชีได้ยินน้ำเสียงประชดประชันที่แฝงไอสังหารของเขาก็เข้าใจทันที ก่อนรีบเผ่นออกไปอย่างรวดเร็ว

เฟิงเสวียนนี่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย เขาพลิกกายขึ้นม้า ก่อนควบทะยานออกสู่ถนนอย่างรวดเร็ว

เขาเที่ยวเล่นกับเหล่าคุณชายเสเพลที่หอว่านฮวาตลอดทั้งวันกว่าจะกลับจวน พอเข้าประตูก็เห็นเซียวชีคุกเข่าอยู่บนพื้น จึงแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “จับคนไม่ได้หรือ?”

“ข้าน้อยไร้ความสามารถ!” เซียวชีก้มหน้าลงอย่างละอายใจ

เขาเองก็คาดไม่ถึงว่าสตรีที่ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงจะมัดไก่ กลับวิ่งได้เร็วยิ่งกว่ากระต่าย เขาส่งองครักษ์อวิ๋นเซียวออกไปกว่าครึ่ง แต่กลับไม่พบร่องรอยของนางแม้แต่น้อย

แววตาที่เจือความเมามายของเฟิงเสวียนนี่ ยามนี้จึงดูสร่างขึ้นเล็กน้อย

คนที่สามารถหลบหนีการตามล่าขององครักษ์อวิ๋นเซียวได้ จะเป็นคนธรรมดาได้อย่างไร เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าสตรีตัวน้อยผู้นี้จะมีดีอยู่บ้าง

ยามเที่ยงคืน ทุกสิ่งรอบกายเงียบสงัด

ภายในถังน้ำเศษอาหารที่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงแผ่วเบาดังขึ้น สตรีผู้หนึ่งซึ่งทั่วร่างเต็มไปด้วยเศษผักเน่า เส้นผมมีเศษอาหารติดอยู่เต็ม ค่อย ๆ ปีนออกมาจากถังอย่างเงียบเชียบ

เสียงถอนหายใจอันเศร้าสร้อยดังขึ้นท่ามกลางราตรีอันเงียบเหงา อวี๋ซือเหมียนยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนดังมา แววตาฉายความตื่นตระหนก นางแตะปลายเท้ากับพื้น ก่อนทะยานขึ้นสู่สันกำแพง แล้วเคลื่อนตัวไปตามหลังคากระเบื้องเขียวอย่างแผ่วเบาประหนึ่งภูตพราย

คนกลุ่มหนึ่งถือดาบคมวาวเย็นเยียบ ค้นหาอยู่นานครึ่งชั่วยามก็ยังไม่พบคนที่ต้องการ สุดท้ายจึงได้แต่เปลี่ยนไปค้นหาที่อื่น

อวี๋ซือเหมียนขดตัวซ่อนอยู่ในกองฟาง มือกำสร้อยคอเก่าแก่เรียบง่ายที่คล้องอยู่บนลำคอแน่น

นี่คือของดูต่างหน้าเพียงชิ้นเดียวที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้นาง

“ท่านพ่อ ท่านแม่...” เสียงแผ่วเบาปนสะอื้นขาดห้วง นางซุกหน้าลงกับหัวเข่า ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด

เพียงหนึ่งเดือน ทุกสิ่งยังคงเดิม ทว่าผู้คนกลับไม่เหมือนเก่า

เหล่าสหายสนิทที่เคยได้รับบุญคุณจากบิดาของนาง บัดนี้กลับหลบหน้าไม่ยอมพบ คราวนี้อวี๋ซือเหมียนได้รู้ซึ้งแล้วว่า ยามตกต่ำแม้แต่คนที่เคยอยู่ข้างกันก็พร้อมจะซ้ำเติม คนที่เคยคอยตามหลังประจบเอาใจนาง เวลานี้กลับมองนางประหนึ่งโรคระบาด อยากหลบหนีไปให้ไกลที่สุด

ในยามนี้ นางอดนึกแค้นตัวเองไม่ได้ เมื่อครั้งร่ำเรียนกับอาจารย์ นางทั้งทะนงตนและรักความสุขสบาย คิดว่าตนเป็นถึงคุณหนูแห่งจวนกั๋วกง ไม่จำเป็นต้องมีวรยุทธ์ไว้ป้องกันตัว จึงเลือกเรียนเพียงวิชาที่ง่ายที่สุดอย่างวิชาตัวเบาและวิชาแพทย์ อาจารย์มักตำหนินางว่าไม่รู้จักคุณค่าของสิ่งที่ตนมี เสียโครงกระดูกชั้นดีที่เกิดมาเหมาะแก่การฝึกยุทธ์ไปเปล่า ๆ

เมื่อคิดดูตอนนี้ คำพูดของอาจารย์ล้วนถูกต้อง ไม่มีดอกไม้ใดผลิบานได้ร้อยวัน ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่โตเพียงใด เมื่อถึงคราวล่มสลายก็พังทลายลงได้ในพริบตา ต่อให้มีความดีความชอบยิ่งใหญ่เพียงใด ก็อาจถูกความผิดพลาดเพียงเล็กน้อยกลบล้างได้ ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่เชื่อเด็ดขาดว่าคนซื่อตรงสุจริตอย่างบิดาจะทำเรื่องเลอะเลือนเช่นนั้น

ไม่ว่าจะเรื่องแผนที่ขุมทรัพย์หรือเรื่องทุจริต ล้วนเป็นเรื่องที่กุขึ้นทั้งสิ้น

ไม่รู้ว่าผู้ใดเป็นคนปล่อยข่าวลือ จนทำให้จวนกั๋วกงของพวกนางต้องประสบหายนะถึงขั้นล่มสลาย คนอย่างบิดาและเหล่าพี่ชายที่ไม่เคยแก่งแย่งกับผู้ใด จะซ่อนแผนที่ขุมทรัพย์ไว้ได้อย่างไร นี่เป็นการใส่ร้ายชัด ๆ

เมื่อนึกถึงครอบครัวที่จากไป หัวใจของอวี๋ซือเหมียนก็เจ็บปวดราวกับถูกมีดบิดคว้านจนแทบขาดใจ

ตั้งแต่เล็กนางคือแก้วตาดวงใจของบิดามารดา เป็นน้องสาวสุดที่รักของพี่ชายทั้งสาม เติบโตมาท่ามกลางความรักและการปกป้องของทุกคน ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลดุจองค์หญิงน้อย มีชีวิตที่ผู้คนต่างอิจฉา เดิมคิดว่าชีวิตนี้จะราบรื่นและมีความสุขเช่นนี้ไปตลอด เพียงรอให้เดือนหน้ามารดาหาคู่ครองดี ๆ ให้นาง แล้วแต่งออกเรือน ใครจะคาดคิดว่าครอบครัวจะเกิดเหตุร้ายขึ้นกะทันหัน ทุกสิ่งพลันตกอยู่ในฝันร้าย

บัดนี้ชื่อเสียงของนางป่นปี้ ครอบครัวล่มสลาย ญาติพี่น้องล้วนเสียชีวิต ทั้งยังมีกำลังคนหลายฝ่ายตามไล่สังหาร เรียกได้ว่าตกอับยิ่งกว่าสุนัขไร้บ้านเสียอีก

ด้วยรูปโฉมเช่นนาง หากถูกคนเหล่านั้นจับได้ จุดจบย่อมคาดเดาได้ไม่ยาก หากนางไม่อาจส่งมอบแผนที่ขุมทรัพย์ให้พวกเขาได้ หากไม่กลายเป็นเครื่องมือระบายความใคร่ของบุรุษ ก็คงถูกทรมานจนทั่วร่างเต็มไปด้วยบาดแผล ชีวิตของนางเดินมาถึงทางตันแล้ว

อวี๋ซือเหมียนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองแสงดาวริบหรี่บนท้องฟ้าผ่านช่องว่างของกองฟาง แววตาที่เคยด้านชาพลันฉายความเหี้ยมเกรียม

แต่นางไม่ยอมจำนนต่อชะตาชีวิตเด็ดขาด

……

เฟิงเสวียนนี่คาดไม่ถึงเลยว่า สตรีที่ดูราวกับตุ๊กตากระเบื้อง เพียงแตะก็แตกผู้นั้น จะหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยถึงหนึ่งเดือนเต็ม

เดิมทีเขาไม่ได้ใส่ใจนัก แต่พอหาไม่พบกลับยิ่งรู้สึกค้างคาใจขึ้นมา แม้แต่ยามหลับฝันยังฝันถึงเรือนร่างอ่อนนุ่มของนาง

ทุกวันที่สิบห้าของเดือน สวีไทเฮาจะไปจุดธูปไหว้พระที่วัดไป๋หม่า เพื่อขอพรให้ราษฎรแคว้นชางหลง

ทุกครั้ง ไทเฮาจะลากเฟิงเสวียนนี่ หลานชายตัวดีของนางไปด้วย มิใช่เพราะเหตุอื่นใด เพียงเพราะเจ้าตัวดีนี่ประพฤติตนเหลวไหลเกินไป ไทเฮาผู้เฒ่าจึงอยากให้เขาสำนึกผิดต่อหน้าพระพุทธองค์ เพื่อลดทอนบาปกรรมลงบ้าง

หญิงชราผมขาว ใบหน้าเปี่ยมเมตตาคุกเข่าอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเปี่ยมศรัทธา

“พระโพธิสัตว์โปรดเมตตา ช่วยประทานภรรยาให้หลานชายของข้าสักคนเถิด”

เฟิงเสวียนนี่ที่คุกเข่าอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่สำรวม หลุดหัวเราะพรืดออกมา

ไทเฮาผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้นถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้ง “ทางที่ดีขอให้เป็นคนเก่งกาจหน่อย จะได้กำราบเขาอยู่! หม่อมฉันยอมลดอายุขัยสิบปี”

เฟิงเสวียนนี่หัวเราะจนฟุบลงกับพื้น “เสด็จย่า ท่านก็อายุแปดสิบแล้ว ต่อให้ไม่ลดอายุขัย ยังจะอยู่ได้อีกนานเท่าไรกัน!”

สวีไทเฮาผู้เฒ่ากัดฟันกรอด “ถ้าเจ้าไม่ทำให้ข้าโมโห ข้าอยู่ถึงร้อยปีก็ไม่มีปัญหา!”

“ได้ ๆ ๆ ข้าไม่ทำให้ท่านโมโหแล้ว! เดี๋ยวท่านอยู่ไม่ถึงร้อยปีแล้วจะมาโทษข้า!”

เฟิงเสวียนนี่หัวเราะพลางประคองไทเฮาลุกขึ้น ก่อนช่วยนวดเอวให้นาง

เขาประคองนางเดินออกไป ไทเฮาถอนหายใจ “เสวียนเอ๋อร์ หากเจ้ายังไม่แต่งภรรยาสร้างครอบครัวและเป็นหลักเป็นฐาน ย่าก็คงตายตาไม่หลับ!”

ในตอนนั้นเอง ไม่รู้ว่าสตรีผู้หนึ่งวิ่งออกมาจากที่ใด จู่ ๆ นางก็ดึงหมวกแม่ชีบนศีรษะออก เผยเส้นผมดกหนางดงามราวกับสาหร่ายทะเล

นางพุ่งเข้ามาราวกับเสียสติ ก่อนโผกอดเอวเฟิงเสวียนนี่ไว้แน่น น้ำตาไหลทะลักราวกับเขื่อนแตก หยุดอย่างไรก็ไม่อยู่ ร่ำไห้เสียจนน่าเวทนา

“อาเสวียน ข้ารักเจ้า ขอร้องอย่าทอดทิ้งข้าเลย ข้าตั้งครรภ์ลูกของเจ้า!”