บทที่ 1

“ขอร้อง...โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย!”

ท่ามกลางความมืด เสียงร่ำไห้อันแผ่วเบาและเปราะบางของนางกลับแลกมาด้วยการช่วงชิงอันบ้าคลั่งที่ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น โดยปราศจากความปรานีแม้แต่น้อย

เสียงหอบหายใจต่ำพร่า เย้ายวนชวนให้ลุ่มหลง ทว่าเมื่อดังเข้าหูอวี๋ซือเหมียน กลับนำมาซึ่งความสิ้นหวังและความหวาดกลัวอันไร้ที่สิ้นสุด!

นางผลักเขาออกครั้งแล้วครั้งเล่า ใช้ทั้งมือทั้งเท้าตะเกียกตะกายหนีออกไป ทว่ากลับถูกลากกลับมาอย่างไร้ความปรานีครั้งแล้วครั้งเล่า...

ความมืดประหนึ่งตาข่ายของมารร้าย แผ่เข้าปกคลุมและกัดกินทุกสิ่งทุกอย่างของนาง อวี๋ซือเหมียนหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

หลังถูกจับพลิกเปลี่ยนท่าไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระดูกทุกชิ้นทั่วร่างราวกับถูกถอดแยกออกจากกัน ในที่สุดอวี๋ซือเหมียนก็ได้เห็นโฉมหน้าของบุรุษผู้นั้นอย่างชัดเจนท่ามกลางแสงอรุณอันริบหรี่

ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับสลักเสลาด้วยคมมีด ดวงตาหงส์เย็นเยียบไร้ปรานี ใต้ดวงตามีไฝน้ำตาสีแดงชาดแต้มอยู่ ยิ่งขับให้ดูเย้ายวน ริมฝีปากบางยกโค้งเป็นรอยยิ้มเจ้าสำราญเจือแววเย้ยหยัน

อวี๋ซือเหมียนสั่นสะท้านไปทั้งร่างด้วยความหวาดผวา

นางจำบุรุษเบื้องหน้าได้แล้ว

เฟิงเสวียนนี่ โอรสสายตรงเพียงองค์เดียวของฮองเฮา เมื่ออายุหกขวบถูกส่งไปเป็นองค์ประกันยังแคว้นเป่ยหมิง ภายหลังกลับหายสาบสูญไร้ร่องรอย ครั้นหวนคืนสู่แคว้นชางหลงอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นอันธพาลเสเพลที่ไม่เอาการเอางานไปเสียแล้ว

ด้วยความรู้สึกผิด ฮ่องเต้จึงมอบกององครักษ์อวิ๋นเซียวให้เขาเป็นผู้บัญชาการ ทว่าผู้ใดจะคาดคิดว่าเฟิงเสวียนนี่กลับปล่อยตัวตามอำเภอใจอย่างถึงที่สุด ใช้ชีวิตฟุ้งเฟ้อมัวเมา ใช้อำนาจโดยมิชอบ เข่นฆ่าทำร้ายขุนนางผู้ซื่อสัตย์ จนกลายเป็นดาวหายนะที่ผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างหวาดกลัว

ยามนี้นางมิใช่เพียงสูญเสียความบริสุทธิ์ไปเท่านั้น เกรงว่าแม้แต่ชีวิตก็คงยากจะรักษาเอาไว้ได้

ดวงตาเย็นเยียบที่เจือด้วยเส้นเลือดแดงของเฟิงเสวียนนี่มองสตรีเบื้องหน้าผู้บอบบางราวกับเถาฝอยทองอย่างเย็นชา แววสังหารผุดขึ้นในดวงตา

ลำคอเรียวยาวซึ่งเต็มไปด้วยรอยจุมพิตถูกเขาคว้าบีบไว้ในทันใด ความรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกถาโถมเข้าใส่ ทำให้อวี๋ซือเหมียนสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตากลมใสเอ่อคลอด้วยน้ำตา นางดูอ่อนแอบอบบางเสียจนไม่ว่าผู้ใดเห็นก็ย่อมเกิดความสงสาร

ทว่าดวงตาเย็นชาของเฟิงเสวียนนี่กลับไร้ความเวทนาแม้เพียงเสี้ยว รอยด้านบาง ๆ บริเวณเนื้อนิ้วของเขาจงใจครูดผ่านผิวขาวผ่องเนียนละเอียดดุจกระเบื้องเคลือบของนาง

มุมปากของเขายกโค้งอย่างเย็นชา “บังอาจลอบวางแผนเล่นงานข้า ทั้งยังวางยาปลุกกำหนัดใส่ข้า เจ้าอยากตายเยี่ยงไร?”

น้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่ายินดีหรือขุ่นเคืองลอดออกจากริมฝีปากบางอันชวนลุ่มหลง อวี๋ซือเหมียนส่ายหน้าอย่างทรมาน

“ข้าไม่ได้ทำ! ข้าคือคุณหนูใหญ่แห่งจวนกั๋วกง ข้าเองก็ถูกผู้อื่นปองร้ายเช่นกัน...”

นางกำลังดื่มชากับสหายอยู่แท้ ๆ ไหนเลยจะรู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ จึงถูกตีจนหมดสติ ครั้นฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง กลับพบว่าตนนอนอยู่ข้างกายเฟิงเสวียนนี่เสียแล้ว

ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นจากด้านนอก “นายท่าน ตื่นแล้วหรือยังขอรับ รัฐทายาทอวี้เรียกท่านไปชมเรื่องสนุก จวนอวี๋กั๋วกงถูกสังหารล้างตระกูลภายในคืนเดียว ทุกคนพากันไปดูหมดแล้ว...”

เฟิงเสวียนนี่หันขวับกลับมามองสตรีเบื้องหน้าที่จู่ ๆ ก็เบิกตากว้าง ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องโหยหวนก็ดังขึ้นข้างหู ผ้าห่มถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เผยเรือนร่างเปลือยเปล่าปราศจากอาภรณ์ของนางต่อสายตาเฟิงเสวียนนี่อย่างชัดเจน

เฟิงเสวียนนี่มองหญิงสาวที่ลนลานคว้าอาภรณ์ของเขามาสวมอย่างสะเปะสะปะ ก่อนจะวิ่งโซซัดโซเซออกไปประหนึ่งเสียสติ ชั่วขณะหนึ่งเขาถึงกับตั้งตัวไม่ทัน

เซียวชีที่ยืนอยู่หน้าประตูถึงกับตะลึงงัน เขาชะโงกหน้ามองอาภรณ์สตรีบนพื้นที่ถูกฉีกจนแหลกเป็นชิ้น ๆ ก่อนหันไปมองเฟิงเสวียนนี่ซึ่งนั่งอยู่บนเตียงด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ทั่วร่างเต็มไปด้วยรอยข่วนเปรอะเลือด แล้วกลืนน้ำลายลงคออย่างแรง

สวรรค์! ในที่สุดนายท่านของเขาก็ได้ลิ้มรสสตรีแล้ว!

……

เพียงชั่วข้ามคืน จวนกั๋วกงก็ถูกชำระล้างด้วยโลหิต คนทั้งจวนไม่มีผู้ใดรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว ยามนี้ทั้งภายในและภายนอกจวนเนืองแน่นไปด้วยฝูงชนที่มามุงดู ขณะที่ทุกคนกำลังวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ สตรีผู้หนึ่งซึ่งผมเผ้ายุ่งเหยิง สวมอาภรณ์ของบุรุษ ก็ร้องไห้ตะโกนพลางพุ่งเข้าไปในจวนกั๋วกง

“ไม่...”

ภาพนองโลหิตที่ปรากฏแก่สายตาทำให้หัวใจของอวี๋ซือเหมียนจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวังอันไร้ที่สิ้นสุด โลหิตเหนียวข้นใต้ฝ่าเท้าทำให้ทั่วทั้งร่างของนางหนักอึ้งด้วยความโศกสลด

จวนที่แต่ก่อนเคยอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะและความสุข ยามนี้กลับเย็นเยียบและน่าเวทนา ศพไร้ศีรษะนอนเกลื่อนกลาด เป็นภาพอันน่าสยดสยองและชวนให้หวาดผวา

อวี๋ซือเหมียนทรุดเข่าลงในกองโลหิตอย่างแรง เสียงกรีดร้องโหยหวนดุจคนเสียสติดังก้อง ราวกับสายลมเย็นเยียบยามเที่ยงคืนกลางเหมันต์ที่พัดผ่านหุบเขา ความเจ็บปวดประหนึ่งหมื่นศรทะลวงหัวใจ หวาดผวาจนแม้แต่เสียงลมเสียงนกยังทำให้ขวัญผวา

บ้านของนาง...ไม่มีอีกแล้ว!

เพียงชั่วข้ามคืน นางสูญเสียความบริสุทธิ์ สูญเสียญาติพี่น้องทั้งหมด และสูญสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างไปจนหมด

จากคุณหนูสูงศักดิ์ที่ผู้คนทั่วเมืองหลวงต่างพากันอิจฉา อวี๋ซือเหมียนกลับตกต่ำกลายเป็นหญิงแพศยาที่คบชู้ไปทั่ว และรอดพ้นจากการสังหารล้างตระกูลมาได้เพราะออกไปมั่วอยู่กับบุรุษข้างนอก

จวนกั๋วกงที่แต่ก่อนผู้คนมาเยือนไม่ขาดสาย ยามนี้กลับเงียบเหงาร้างผู้คน โคมขาวไว้ทุกข์แกว่งไกวเดียวดายกลางสายลมหนาว เบื้องหน้าโลงศพสีดำที่เรียงรายเป็นแถว หญิงสาวร่างบอบบางผ่ายผอมคุกเข่าอยู่เพียงลำพัง

อวี๋ซือเหมียนร่ำไห้ตลอดสามวันสามคืนเต็ม จากนั้นก็มิเคยหลั่งน้ำตาอีกแม้แต่หยดเดียว นางจ้องกระถางไฟเบื้องหน้าเขม็ง เปลวเพลิงโหมแรงกลืนกินกระดาษเงินสำหรับเซ่นไหว้สีเหลืองอร่ามทีละแผ่น แสงไฟส่องใบหน้าซีดเซียวผ่ายผอมของนางจนแดงก่ำ

คนทั้งจวนต้องตายอย่างอนาถโดยไร้สาเหตุ อวี๋ซือเหมียนกำหมัดแน่น กระดุมเหล็กสลักรูปเหยี่ยวบินในมือจิกฝังเข้าไปในเนื้อ โลหิตหยดลงบนแขนเสื้อสีขาวไม่ขาดสาย ย้อมจนเกิดเป็นดอกโลหิตอันประหลาดตา

กระดุมเหล็กเม็ดนี้นางแกะออกมาจากมือของพี่ชายใหญ่ เป็นหลักฐานสำคัญเพียงชิ้นเดียวที่เหล่านักฆ่าทิ้งเอาไว้

อวี๋ซือเหมียนกำมันไว้เช่นนั้นตลอดหนึ่งเดือนเต็ม ไม่เคยปล่อยมือ

นางเฝ้ารอแล้วรอเล่า ทว่ากลับไม่มีผู้ใดมาทวงความเป็นธรรมให้จวนกั๋วกง สิ่งที่รอจนมาถึงกลับเป็นราชโองการอันไร้ปรานีฉบับหนึ่ง

“รับบัญชาจากสวรรค์ ฮ่องเต้มีราชโองการว่า กั๋วกงอวี๋เจิ้นถังทุจริตรับสินบนสามหมื่นตำลึงในคราวบรรเทาภัยพิบัติ ฝ่าบาททรงคำนึงถึงความดีความชอบที่เขาเคยกรำศึกในอดีต จึงทรงละเว้นโทษแก่คนในครอบครัวเป็นกรณีพิเศษ ทรัพย์สินทั้งหมดให้ยึดเข้าหลวง...”

อวี๋ซือเหมียนเบิกตากว้างในทันใด เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นเจือโทสะ “ไม่! ท่านพ่อของข้ารับราชการด้วยความซื่อสัตย์และยึดมั่นในกฎหมาย ไม่มีทางทุจริตรับสินบนเป็นอันขาด! ขอฝ่าบาทโปรดคืนความเป็นธรรมให้ท่านพ่อของข้าด้วย!”

อวี๋ซือเหมียนยังกล่าวไม่ทันจบ ก็ถูกคนจับแขนทั้งสองข้างลากออกจากจวน

อวี๋ซือเหมียนมององค์ชายสี่ผู้สั่งให้นางไสหัวออกจากจวนกั๋วกง ความเคียดแค้นในใจพลุ่งพล่านเสียดฟ้า

“ให้ข้าเข้าไป! พวกเจ้ามีสิทธิ์อันใดมาขับไล่ข้า ที่นี่คือเรือนของข้า...”

อวี๋ซือเหมียนทุบประตูบานหนาหนักอย่างแรง จู่ ๆ ความคลื่นไส้ก็พลุ่งขึ้นจากท้อง นางส่งเสียงอาเจียน ก่อนก้มตัวลงสำรอกแต่น้ำเปรี้ยวออกมา

ร่างของนางแข็งค้างในทันใด เมื่อนึกขึ้นได้ว่าประจำเดือนของนางเลยกำหนดมาห้าวันแล้ว นางยกมือซ้ายอันสั่นเทาขึ้นจับชีพจรตนเอง หัวใจจมวูบลงทันที

นางตั้งครรภ์แล้ว!

อวี๋ซือเหมียนเดินเตร็ดเตร่อย่างเลื่อนลอยไปตามท้องถนนตลอดสามวันสามคืนเต็ม ท้ายที่สุดฝีเท้าของนางก็หยุดลงเบื้องหน้าจวนเสวียนอ๋อง

นางเหม่อมองประตูจวนสูงใหญ่โอ่อ่าเบื้องหน้า ยืนนิ่งอยู่เช่นนั้นเต็มหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดจึงสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมความกล้าแล้วก้าวเข้าไป

พอดีกับที่บุรุษในอาภรณ์หรูสีม่วงปักลายกิเลนกลืนเพลิงเดินออกมาจากด้านใน อวี๋ซือเหมียนเห็นใบหน้าหล่อเหลาเย็นชาใบนั้นในปราดเดียว ก่อนทรุดเข่าลงกับพื้นดังตุบ

“ขอท่านอ๋องโปรดรับข้าไว้ด้วย!”

เฟิงเสวียนนี่ชะงักฝีเท้า หลุบตามองสตรีผู้ไม่รู้จักกลัวตายที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อย “เป็นเจ้าหรือ?”

ภาพอันวาบหวามเย้ายวนในค่ำคืนนั้นผุดขึ้นในห้วงความคิดของเขา เขาแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “อยากตายนักใช่หรือไม่?”

เขายกเท้าก้าวเดินออกไป

อวี๋ซือเหมียนรีบลุกขึ้นจากพื้น ก่อนตะโกนไล่หลังเขาว่า “เฟิงเสวียนนี่ ข้าตั้งครรภ์ลูกของเจ้า!”

เฟิงเสวียนนี่หันกลับมาทันที ดวงตาหงส์เย็นคมฉายแววตกตะลึง ผ่านไปครู่ใหญ่ จู่ ๆ เขาก็หัวเราะเสียงต่ำออกมา

“ใครก็ได้มานี่! ไปต้มยาขับครรภ์มาหนึ่งชาม!”