บทที่ 3 มาเป็นของฉันสิ (3)

รถสปอร์ตสีเทาเงินคันหรูแล่นเข้ามาจอดบริเวณหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์ในเวลาแปดโมงสี่สิบห้านาที

เค้กรีบปลดเข็มขัดนิรภัยทันทีที่รถหยุดสนิท ก่อนจะหันไปยกมือไหว้คนขับอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

“เดี๋ยวก่อนสิครับ”

มือเล็กที่กำลังจะเปิดประตูชะงักค้าง

“คะ?”

นิคกี้ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเอง ก่อนจะหันมามองเธอด้วยสีหน้าคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้

“น้องเค้กลืมอะไรหรือเปล่า?”

เค้กกะพริบตาปริบๆ แล้วก้มลงสำรวจตัวเอง

กระเป๋าก็อยู่ โทรศัพท์ก็อยู่ บัตรนักศึกษาก็อยู่ หนังสือในกระเป๋าก็อยู่ครบ ไหนจะยังดินสอกดกับปากกา...เธอลืมอะไรอีกล่ะ?

“ไม่เห็นมีอะไรเลยค่ะ”

“แน่ใจนะ?”

“ค่ะ”

“งั้นพี่คงต้องเตือนความจำหน่อยแล้ว”

พูดจบนิคกี้ก็โน้มตัวเข้ามาใกล้

เค้กเบิกตากว้าง รีบยกมือขึ้นยันอกเขาไว้ทันที

“ยะ อย่านะคะ!”

นิคกี้หยุดชะงัก ก่อนจะเลิกคิ้วมองมือเล็กๆ ที่วางทาบอยู่บนหน้าอกตัวเอง

เขาถามกลั้วหัวเราะ “อย่าอะไร?”

“ก็นาย—”

“พี่จะหยิบของที่อยู่ข้างหลังน้องเค้กให้ต่างหาก”

เค้กตัวแข็งค้างเมื่อได้ยิน

ข้างหลังเธอ?

เมื่อก้มลงมอง ก็พบว่ามีน้ำยาลบคำผิดด้ามหนึ่งตกอยู่ตรงซอกเบาะจริงๆ

นิคกี้หยิบมันขึ้นมาให้เธอดู ก่อนจะยื่นคืนให้ด้วยรอยยิ้มที่ทำให้คนรับแทบอยากเอาน้ำยาลบคำผิดด้ามนั้นทิ่มหน้าผากเขา

“นี่ไงครับ ของที่ลืม”

“...ขอบคุณค่ะ” เค้กรับปากกามาถือไว้ ก้มหน้าต่ำจนแทบมองไม่เห็นทาง

น่าอายที่สุด! เธอคิดอะไรของเธออยู่กันแน่ ถึงได้คิดว่าเขาจะจูบเธอในรถตอนกลางวันแสกๆ หน้าคณะแบบนี้!

“ว่าแต่...” นิคกี้เปรยขึ้นอย่างอารมณ์ดี “เมื่อกี้น้องเค้กคิดว่าพี่จะทำอะไรเหรอ?”

“ไม่ได้คิดอะไรไม่ดีทั้งนั้นค่ะ!”

“พี่ยังไม่ได้พูดเลย ว่าน้องเค้กคิดเรื่องไม่ดี”

“นายนิคกี้!” เสียงหวานแหววแง่งอนหลุดออกมาอย่างเหลืออด

นิคกี้ฮาครืนทันที “โอเคๆ ไม่แกล้งแล้วครับ ลงไปเรียนได้แล้ว เดี๋ยวสาย”

เค้กรีบเปิดประตูลงจากรถ ก่อนจะปิดประตูดังปัง! ด้วยความหมั่นไส้

แต่ยังไม่ทันจะได้เดินหนีไปไหนไกล กระจกฝั่งคนขับก็เลื่อนลง

“เค้ก”

เสียงเรียกของนิคกี้ทำให้ใครหลายคนบริเวณนี้หันมามอง

เค้กหันกลับไปหาเขาอย่างไม่เต็มใจนัก “มีอะไรอีกคะ?”

นิคกี้เท้าแขนกับกรอบกระจกประตูรถ มองเธอด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน

“พี่ไปทำธุระแป๊บเดียว เดี๋ยวไปหา รับสายพี่ด้วยนะครับ!” เขาบอกกึ่งตะโกน

“ถ้าเค้กไม่อยากรับสายล่ะคะ!”

“ทำไมล่ะคะ ก็เราตกลงกันไว้แล้วนี่ ว่าวันนี้จะอยู่ด้วยกัน”

สายตาแปลกๆ ของคนรอบข้างทำให้เค้กทั้งโกรธทั้งอาย “ใครบอกว่าฉันตกลงด้วย!”

“ก็เมื่อกี้ไง”

“เค้กไม่ได้—”

“รอพี่นะครับ เด็กดี” นิคกี้ตัดบทแล้วยิ้มกว้าง ก่อนจะเลื่อนกระจกขึ้นแล้วขับรถออกไป ทิ้งให้เค้กยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น

เค้กมองตามท้ายรถจนลับสายตา

“ไอ้คนบ้า! ผู้ชายประสาท!”

เธอกระทืบเท้าลงบนพื้นเบาๆ อย่างขัดใจ

ทำไมเธอถึงเอาชนะผู้ชายคนนี้ไม่ได้สักทีนะ!

“เค้ก!”

เสียงเรียกจากด้านหลังทำให้เค้กหันกลับไปมอง

สิตาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา ก่อนจะคว้าแขนเธอไว้ด้วยท่าทางตื่นเต้น

“เมื่อกี้ฉันเห็นนะ!”

“อะไร?” เค้กตีหน้าซื่อ

“รถสปอร์ตสีเทาเงินคันนั้นน่ะ! รถพี่นิคกี้นี่!”

เค้กชะงักไปเล็กน้อย

“แกรู้ได้ยังไง”

“ใครจะไม่รู้! ก็พี่เขาดังนี่!” สิตาเบิกตากว้างจนแทบถลน “อย่าบอกนะว่าพี่เขามาส่งแก!”

เค้กพยักหน้าอย่างจำใจ “อืม”

“กรี๊ด!” เพื่อนสาวรีบยกมือปิดปากตัวเอง ก่อนจะลากเค้กไปยืนตรงมุมบันไดที่ไม่ค่อยจะมีคนเดินผ่านมากนัก

“แก! นี่มันเรื่องใหญ่แล้วนะ!”

“ใหญ่ตรงไหน?” เค้กถามอย่างไม่เข้าใจ

ทำไมวันนี้คนรอบตัวเธอดูประสาทๆ แบบนี้นะ?

“แก๊” สิตาร้องเสียงหลง “รุ่นพี่นิคกี้มาส่งแกถึงหน้าคณะเลยนะ!”

“ก็เราอยู่บ้านเดียวกันนี่นา...”

“แล้วไงยะ! ผู้หญิงตั้งกี่คนที่อยากให้เขามาส่ง เขาไม่เคยทำแบบนี้กับใครเลยนะ!”

เค้กนิ่งไปเล็กน้อย “จริงเหรอ?”

“จริงสิ! แกไม่รู้เหรอว่าผู้หญิงที่เคยคบกับพี่เขาส่วนใหญ่ต้องเป็นฝ่ายไปหาเองทั้งนั้น บางคนยังต้องรอเป็นชั่วโมงกว่าจะได้เจอหน้าเขาด้วยซ้ำ! แล้วรถสปอร์ตสีเทาเงินคันนี้น่ะ ของต้องห้าม! อย่าว่าแต่ขึ้นไปนั่ง เขาไม่ให้ผู้หญิงคนไหนแตะด้วยซ้ำ!” สิตาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังราวกับกำลังเล่าข่าวใหญ่ระดับประเทศ “แต่กับแก พี่เขามาส่งถึงหน้าคณะ แถมยังเปิดเผย เปิดตัว ชะโงกหน้าคุยด้วย!”

เค้กเม้มริมฝีปากเข้าหากันอย่างอึดอัด มาส่งน่ะใช่ แต่เขาไม่ได้ทำเพราะเป็นสุภาพบุรุษอะไรหรอก! เขาแค่หาเรื่องแกล้งเธอต่างหาก!

“แกอย่าคิดอะไรแปลกๆ นะ” เค้กรีบดุ “พี่นิคกี้ก็แค่ทำตามที่แม่ขอให้ช่วยดูแลฉันแค่นั้นเอง”

“จ้ะๆ” สิตาพยักหน้าหงึกๆ แต่สีหน้าดูไม่ได้เชื่อเธอเลยสักนิด “แหมะ ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะว่าเขาสนใจแก”

“แต่หน้าแกพูด!” เค้กอดสวนไม่ได้

“โอเคๆ ไม่แซวแล้วก็ได้” สิตายกมือยอมแพ้ ก่อนจะหรี่ตามองเพื่อนสนิท “แต่ฉันขอถามอะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?”

“อะไร?”

“ตอนอยู่บนรถ...แบบว่า...แกกับพี่เขาได้ทำอะไรกันหรือเปล่า?”

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!” เค้กตอบเสียงดังจนคนที่เดินผ่านไปมาหันมามอง

เธอรีบก้มหน้าลงด้วยความอับอาย

“หยุดพูดอะไรแปลกๆ ได้แล้ว!”

สิตาหรี่ตามองอย่างจับผิด “น่าสงสัย”

“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยจริงๆ นะ!”

“ก็ได้ๆ ฉันเชื่อแกก็ได้” สิตายิ้มกริ่ม ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบ “แต่ถ้าวันไหนพี่เขาจีบแกขึ้นมาจริงๆ อย่าลืมเล่าให้ฉันฟังทุกอย่างนะ ฉันอยากรู้ว่าผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเสือผู้หญิงอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัย เวลาเอาจริงกับใครสักคน จะเป็นยังไง”

“สิตา!” ไม่สิ แล้วอย่างตานิคกี้นั่นน่ะนะ จะจริงจังกับใครสักคน? เธอ? เค้กแทบอยากเอามือปิดปากเพื่อนให้รู้แล้วรู้รอด “ฉันกับเขาไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก! เราเป็นพี่น้องกัน!” เค้กพูดอย่างหนักแน่น ก่อนจะหันหลังเดินหนีไปยังห้องเรียน

แต่เพิ่งก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงของสิตาก็ดังไล่หลังมาอีกครั้ง “แล้วถ้าแกเผลอชอบเขาขึ้นมาล่ะ? พี่เขายิ่งมีโมเมนต์ประมาณนี้บ่อยอะ ใครได้คุยเป็นต้องหลง”

เค้กหยุดเดิน หันไปจ้องหน้าเพื่อนสนิททันที

ชอบนิคกี้?

“ไม่มีทาง!”

ผู้ชายที่ชอบแกล้งเธอ พูดจาหื่นกาม แล้วก็ชอบทำให้เธออับอายต่อหน้าคนอื่นแบบนั้นน่ะนะ? เธอจะชอบลง?

เธอไม่มีวันชอบผู้ชายแบบนั้นเด็ดขาด!

“ไม่มีวันหรอก!” เค้กยืนกรานเสียงแข็ง ก่อนจะรีบเดินหนีเข้าไปในอาคารเรียน

สิตามองตามหลังเพื่อน ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “ปฏิเสธเสียงดังขนาดนี้...ฉันว่าต้องมีอะไรสักอย่างในกอไผ่บ้างแล้วแหละ...”