تسجيل الدخولمشاركة
บทที่ 4 เข้ากันได้ดี (จบ)
تاريخ النشر:
2026-10-26 19:21:54“นายจะคุยอะไรกับฉัน?” เค้กยกมือขึ้นกอดอก เพื่อไม่ให้ตัวเองเผลอชกหน้าเขาอีกรอบ
พอทุกคนออกไปจากห้องรับประทานอาหารแล้ว ที่นี่ก็เงียบเชียบจนน่าใจหาย
“อีกเดี๋ยวคนรับใช้จะเข้ามาเก็บจานนะ” นิคกี้เตือน
“งั้นจะเอายังไง”
“ย้ายที่สิ” นิคกี้ไม่บอกเปล่า เขาถือวิสาสะดึงมือเธอให้เดินตามออกไปทางการาจจอดรถส่วนตัวของเขา
พอมาถึง เค้กถึงได้รู้ว่าที่จอดรถส่วนตัวของนิคกี้ ติดแอร์เอาไว้ด้วย
คนรวยนี่ก็รวยจนเวอร์จริงๆ
ในตอนที่เค้กกวาดตาสำรวจรถสปอร์ตหลายคันในนี้ นิคกี้ก็ดึงตัวเธอเข้ามาใกล้
“วันนี้มีใครมาหาเรื่องเธอหรือเปล่า?” เขาถามพลางยกมือข้างหนึ่งขึ้นไล้หน้าเธอเบาๆ
เค้กตัวแข็งค้าง รู้สึกเหมือนหัวสมองถูกรบกวน ได้แต่ยืนให้เขาไล้แก้มอยู่แบบนั้น
เป็นแบบนี้...อีกแล้ว...
ทำไม?
“ตอบคำถามฉัน” นิคกี้พูดพลางไล้ปลายนิ้ววนช้าๆ
เค้กพยายามตั้งสติตอบ “ไม่มีค่ะ”
“แน่ใจ?”
“ไม่ค่ะ” อ๊ะ! นี่ฉันพูดอะไรออกไป
เค้กรวบรวมสติ ปัดมือนิคกี้ออกไปสุดแรง
เพี๊ยะ!
“นายทำอะไร” เธอถามเสียงสั่นน้อยๆ “นายใช้ยาอะไรกับฉัน?” เธอเคยได้ยินมาว่ามียาที่ป้ายโดนตัวแล้วคนโดนป้ายจะเบลอๆ แบบนี้!
“ฉัน? ใช้ยากับเธอ?” นิคกี้ถามกลั้วหัวเราะ
“งั้นนายทำอะไร!”
เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบเรียบง่าย “ก็แค่ไล้แก้มน้องสาวตัวเอง...แบบนี้ไม่น่าจะมีความผิดนะ?”
“นายทำให้ฉันไม่มีสติ!”
“สัมผัสของฉันทำให้เคลิ้มขนาดนั้นเลยเหรอ” เขายกมุมปากยิ้ม “เธอปากตรงกับใจกว่าที่คิดนะ”
“นิคกี้!”
นิคกี้หัวเราะเบาๆ “เอาเถอะ ตกลงว่ามีคนหาเรื่องเธอใช่ไหม เธอถึงไม่อยากข้องเกี่ยวกับฉันขนาดนั้น”
“ฉันว่าฉันพูดบนรถชัดเจนแล้วนะ”
“เธอพูดไม่หมด...ตอนที่ฉันเอื้อมมือไปแตะหลังเธอที่มหาวิทยาลัย เธอสะดุ้ง แถมยังเกร็งไปทั้งตัว โดนพวกนั้นรุมรังแกใช่ไหม”
“ถ้าฉันบอกว่าใช่ นายจะไปจัดการคนพวกนั้นให้หรือไง”
“ถ้าฉันบอกว่าใช่ล่ะ?”
“อย่างนายเนี่ยนะ? ขอเถอะ แค่ไม่เพิ่มปัญหาให้ฉัน ปล่อยให้ฉันได้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างสงบก็พอแล้ว!”
“เธอไม่ชอบฉัน?”
“ใครจะชอบคนนิสัยแบบนาย” เค้กตัดสินใจพูดตรงๆ “นายลวนลามฉัน สร้างปัญหาให้ฉัน คุกคามฉัน ฉันไม่ใช่พวกมาโซคิสม์ จะได้ชอบความเจ็บปวดแบบนั้น!”
นิคกี้จ้องลึกลงในตาเธอ ก่อนพึมพำ “เธอไม่ชอบฉันจริงๆ”
“แน่นอนสิ! กลับกัน ถ้านายเป็นฉัน เจอกันครั้งแรกก็เห็นอะไรแบบนั้น ต่อมาก็โดนบังคับจับจูบ ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวแต่เป็นตั้งสองครั้ง แถมยังโดนแฟนคลับของนายตามราวี โดนคนมอง โดนคนทั้งคณะนินทา นายจะชอบไหม! แล้วนายยังชอบแกล้งฉันอีก!”
คำตอบที่หลุดออกมาจากปากเธอรัวเร็วเหมือนลูกกระสุนทำให้เขาเลิกคิ้วขึ้นมองเธออย่างประหลาดใจ
“เธอไม่หวั่นไหวกับฉันเลย?” เขาถามเหมือนว่าเรื่องแบบนี้มันแปลกเอามากๆ
“อย่าหลงตัวเองสิ!”
นิคกี้อึ้งไปชั่วครู่ ไม่นานก็เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ชั่วร้ายที่ทรงเสน่ห์ออกมา “ฉันเข้าใจแล้ว...เธอพิเศษ...”
“ห๊ะ?” ผู้ชายคนนี้พูดบ้าอะไร? เขาเป็นประเภทที่ถ้าใครไม่สนใจแล้วจะอยากเอาชนะงั้นเรอะ?
เค้กรู้สึกขนลุกเกรียวไปทั้งตัว
เธอตัดสินใจขีดเส้นกับเขาให้ชัดเจน
“ฉันไม่ชอบนายจริงๆ นั่นแหละ ทั้งในฐานะผู้ชาย หรือพี่ชาย นายสอบตกทั้งคู่”
นิคกี้ไม่ตอบโต้ ตรงกันข้าม เขานิ่งฟัง ปล่อยให้เธอพูดต่อไป
“ฉันอยากให้บ้านนี้สงบสุขนะ แล้วฉันก็อยากให้แม่ของฉันมีความสุขด้วย ฉันจะพยายามญาติดีกับนายต่อหน้าทุกคน แต่นายต้องเลิกยุ่งกับฉัน เลิกลวนลาม เลิกแกล้ง เลิกทำให้คนอื่นๆ ที่มหาวิทายาลัยเข้าใจผิด!”
นิคกี้ถามหลังจากนิ่งมองเธออยู่นาน “ก็คือ...เธอจะเล่นบทพี่ชายน้องสาวที่ดีต่อกันกับฉันต่อหน้าคนอื่น?”
“ใช่ แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป อย่าเข้าใกล้ฉันที่มหาวิทยาลัย ตอนเช้าไปส่งฉันที่สถานีรถไฟฟ้าก็พอ ตอนเย็นก็ไม่ต้องรอรับ”
นิคกี้ลูบคาง ดูครุ่นคิด “เธอหมายความว่า ลับหลังคนอื่น เราจะไม่ใช่พี่ชายกับน้องสาว...ฉันเข้าใจถูกต้องไหม?”
“ใช่ ฉันขี้เกียจแสดงละครตลอดเวลา”
“อ๋อ...” เขาขยับเขามารวบเอวเธอเข้าหาตัว แล้วจูบปาก
“อื้อ!” เค้กพยายามดิ้น แต่ไม่ได้ผล
ไอ้ผู้ชายโรคจิตสมองมีปัญหา! ปล่อยฉันนะ!
เผลอแป๊บเดียว เขาก็ลากเธอเข้าไปในรถสปอร์ตสีเทาเงิน คันที่ใครๆ ก็บอกว่าเป็นของรักของหวง
“ปล่อยฉัน!” เค้กรีบพูดทันทีที่ปากว่าง “อื้อ!”
นิคกี้จูบเธอไม่หยุด ทั้งจูบทั้งกอดรัด ทั้งลูบคลำไปถึงไหนต่อไหน
ผ่านไปเนิ่นนานจนเขาพอใจ เขาถึงยอมถอนริมฝีปากออก แต่ยังไม่ยอมให้เธอผละจากไป
“แบบนี้ฉันโอเค” เขาพูดน้ำเสียงแหบห้าว
“โอเคอะไร! ฉันไม่โอเค!”
“ฉันโอเคก็พอแล้ว” พูดแล้ว เขาก็ขยับเข้ามาปล้ำจูบเธออีกหน
“นิคกี้!” เค้กพยายามทุบหลังเขา “อื้อ! หยุด!” เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักเขาออกไป “ฉันไม่ได้หมายความแบบนี้!”
“ทำไมล่ะ ก็ตอนนี้ไม่ได้อยู่ต่อหน้าคนอื่น...ไม่ได้เป็นพี่น้องกันสักหน่อย” นิคกี้พูดเหมือนคนไม่มีจิตสำนึก
“นายเอาสามัญสำนึกของคนปกติไปโยนให้หมากินหมดแล้วรึไง!”
“ก็เธอพูดเอง...”
“ไม่ได้เป็นพี่น้อง ก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะยอมให้นายทำเรื่องแบบนี้!”
“แต่เมื่อกี้เธอก็เคลิ้มนี่”
เค้กกัดริมฝีปากเมื่อได้ยิน
ก็จริงอยู่ ที่เมื่อครู่เธอเผลอเคลิ้มไปนิดหน่อย เพราะอีตานี่มันช่ำชองมากจริงๆ แต่เธอไม่ได้อยากทำแบบนี้กับเขา!
“หยุดหลงตัวเองได้แล้ว นายคิดว่าผู้หญิงทุกคนบนโลกนี้ต้องยอมนายกันหมดเลยหรือไง!”
“ทำไมล่ะ ทุกคนก็ดูแฮปปี้ดีนะ เมื่อกี้เธอก็ยังเบียดตัวเข้าหาฉัน แถมยังครางด้วยนี่นา...ร่างกายเราเข้ากันได้ดีออก...”
“อย่ามาพูดมั่วนะ!” เค้กแหวใส่ “ฉันไม่ได้คราง! ฉันพยายามร้อง แต่นายปิดปากฉันไว้ มันก็เลยกลายเป็นเสียงอู้อี้!”
โอ๊ย! สามัญสำนึกของหมอนี่มันพังไปแล้วจริงๆ ด้วย!
“เอาเป็นว่าอย่ามายุ่งกับฉัน ฉันหมายถึงอย่ามายุ่งในเชิงนี้ ห้าม เด็ดขาด!”
เค้กผลักตัวเขาออกไปให้ห่างมากขึ้น ก่อนจะรีบลงจากรถ แล้ววิ่งกลับห้องนอนทันที จึงไม่ได้ทันสังเกตว่านัยน์ตานิคกี้เปล่งประกายสีม่วงจางๆ ออกมา
นิคกี้แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเอง แล้วรู้สึกมีเรี่ยวแรงล้นเหลือ
“เค้กก้อนนี้...ให้สารอาหารชั้นดีจริงๆ ด้วย...” เขาพึมพำเสียงเบา “เธอแตกต่างจริงๆ”
แย่ล่ะสิ...ตอนนี้ฉันชักจะอยากได้ ‘เค้ก’ มาครอบครองจริงๆ แล้ว...
أحدث فصل
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (จบ)
“เป็นคู่ที่น่ารักมากจนน่าอิจฉาเลยค่ะ” พนักงานสาวที่ดูแลทั้งคู่อดพูดไม่ได้“ไม่ใช่คู่รักค่ะ!” เค้กรีบแก้คำพูดอีกฝ่ายใหม่ครั้ง “พวกเราเป็นพี่น้องกันค่ะ!”พนักงานสาวยิ้มค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะหัวเราะเบาๆ อย่างเกรงใจ “ค่ะๆ พี่น้องกันค่ะ” ถึงปากจะพูดแบบนั้น แต่แววตาของอีกฝ่ายกลับดูไม่ได้เชื่ออย่างที่พูดเลยสักนิดนิคกี้ก้มลงมองคนข้างตัว ก่อนจะหันไปพูดกับพนักงานเสียงนุ่ม “น้องเขาขี้อายมากน่ะครับ”เค้กแทบจะหันไปกัดแขนเขาจริงๆ แล้วขี้อายอีกแล้ว!คนบ้านี่จะพูดให้คนอื่นเขาเข้าใจผิดไปถึงไหนกัน!เธอหันไปถลึงตาใส่เขา แต่นิคกี้กลับทำเพียงยิ้มตอบอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวเหอะ! หน้าหนาหน้าทน!คนอะไรไม่รู้จักอายบ้างเลย!เผลอแป๊บเดียวนิคกี้ก็ชำระเงินเสร็จเรียบร้อยพนักงานคนเดิมจัดของแถมและกล่องเปล่าของสร้อยคอใส่ถุงชอปปิ้ง แล้วส่งให้นิคกี้ด้วยรอยยิ้ม “ขอบคุณที่มาใช้บริการนะคะ ขอให้คุณลูกค้าทั้งสองคนมีความสุขมากๆ นะคะ”มีความสุข? เค้กฟังแล้วอดตะขิดตะขวงใจไม่ได้แต่นิคกี้กลับยิ้มรับอย่างพอใจ “ขอบคุณครับ” เขารับถุงทั้งหมดมาถือ ก่อนจะยื่นมืออีกข้างที่ว่างอยู่มาหาเธอ “ไปกันครับ น้องเค้ก”เค้กมองมือเขาแล้วส่ายหน้า
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (2)
“ร้านนี้มันแพงนะคะ แค่เสื้อยืดธรรมดาๆ ก็ตัวละหลายหมื่นแล้ว” เค้กเอ่ยขึ้นทันทีที่เห็นป้ายชื่อแบรนด์หรูตรงหน้าร้าน ก่อนจะหันไปมองคนที่ยังจับมือเธอไม่ยอมปล่อย“แล้วไงครับ”“ก็...เสื้อผ้าร้านนี้มันแพงไงคะ”“รู้ครับ”รู้แต่ยังจะจูงมือเธอเดินเข้าหาเนี่ยนะ!อิตาบ้านี่!“เราไปร้านอื่นกันดีไหมคะ”“ไม่ดีครับ”“ทำไมคะ”“เพราะพี่อยากซื้อร้านนี้” นิคกี้ตอบหน้าตาเฉย ก่อนจะดึงเธอเข้าไปในร้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงทักท้วงเมื่อครู่ภายในร้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่หรูหรา เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบทันทีที่เห็นเขาจูงเธอเดินเข้ามา พนักงานสาวในชุดยูนิฟอร์มก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที “สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าสนใจสินค้าประเภทไหนเป็นพิเศษคะ”“คาร์ดิแกน หรือไม่ก็เสื้อแจ็กเก็ตครับ” นิคกี้ตอบพลางกวาดตามองไปรอบร้าน ก่อนจะหยุดสายตาลงตรงชุดที่จัดแสดงอยู่บนหุ่นผู้ชายและผู้หญิง ที่หุ้นผู้ชายโอบเอวหุ่นผู้หญิงเหมือนคู่รักเสื้อแจ๊กเก็ตเนื้อยีนส์สีขาวพิมพ์ลายแบรนด์ที่อยู่บนตัวหุ่นทั้งสองตัว ดูก็รู้ว่าเป็นเสื้อแจ็กเก็ตคอลเลกชันเดียวกัน ดีไซน์ของพวกมันก็เหมือนร้านนี้...เรียบหรูแต่ดูโดดเด่
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 6 อย่าถอดนะ (1)
เค้กเดินตามนิคกี้ไปอย่างเสียไม่ได้ มือของเธอยังคงถูกเขากุมเอาไว้หลวมๆ แม้จะพยายามดึงออกอยู่หลายครั้ง แต่เจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้“พี่นิคกี้จะพาเค้กไปไหนคะ”“ซื้อเสื้อผ้าไงครับ”“เค้กเดินเองได้ค่ะ ไม่ต้องจับมือก็ได้”“กลัวหลงเหรอครับ”“คะ? ต้องถามว่าไม่กลัวหลงทางเหรอรึเปล่าคะ?”“พี่หมายถึงหลงพี่” นิคกี้ยิ้มใสใส ทำเอาเค้กด่าไม่ลง“…ไม่กลัวหลงหรอกค่ะ”“หลงทาง?”“หลงพี่นิคกี้ค่ะ”นิคกี้ยิ้มกรุ้มกริ่มเมื่อได้ยิน ทำเอาเค้กเริ่มจะได้สติ“ฉันหมายถึง ฉันไม่หลงทาง แล้วก็ไม่กลัวหลงทาง แล้วก็ไม่ได้กลัวจะหลงนายด้วย!” พูดจบเค้กก็พยายามดึงมือออกอีกรอบ“อย่าดื้อ” เขาดุทั้งที่ใบหน้ายังคงอาบไปด้วยรอยยิ้ม “เดินดีๆ สิครับ เดี๋ยวพี่พาไปเอง จะได้ไม่เสียเวลา”“พี่นิคกี้รู้จักร้านขายเสื้อผ้าผู้หญิงเหรอคะ” เธอประชด“พี่รู้จักร้านขายชุดนักศึกษาครับ” เขายังคงยิ้มเหมือนเดิม ทำเอาเค้กเริ่มจะหัวเสียขึ้นมาอีกหนเธอเม้มปากเข้าหากัน ถึงจะหงุดหงิด แต่ก็ไม่อยากต่อปากต่อคำกับเขาอีกท่ามกลางความเงียบงันระหว่างทาง เค้กเหลือบมองมือที่ประสานกันอยู่แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเมื่อไหร่หมอนี่จะเลิกพยายามเล่นเป็นพี่ชายที่แสนดีสัก
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (จบ)
นิคกี้ก้มลงมองเศษแก้วและไก่ทอดบนพื้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังคราบอาหารบนเสื้อผ้าของเค้ก สุดท้ายดวงตาคมกริบก็ย้ายไปหยุดอยู่ที่ริมฝีปากสั่นๆ และดวงตาแดงก่ำ บนใบหน้าซีดเผือดของเธอ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเขา มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความขบขันอยู่เลยแม้แต่น้อย“ใครเป็นคนทำ?”ไม่มีใครตอบ นิคกี้จึงหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้าเค้ก “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ?”“ร...รุ่นพี่คะ คือว่า...”“ฉันไม่ได้ถามว่าเธอมีอะไรจะอธิบาย” เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ฉันถามว่าใครเป็นคนทำ”รุ่นพี่ผู้หญิงคนนั้นหน้าซีดลงทันที ส่วนเค้กกลับรีบก้าวเข้าไปหาเขา แล้วจับแขนไว้ “พี่นิคกี้...พอเถอะค่ะ”นิคกี้หันกลับมามองเธอตาดุ “เธออยากให้ปล่อยเรื่องนี้ไป?”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะพยักหน้าอย่างลังเลถึงจะรู้สึกไม่ดี ถึงจะไม่ชอบใจแค่ไหน เธอก็ไม่อยากให้เรื่องบานปลายไปมากกว่านี้แล้วนิคกี้ยกมือขึ้นลูบศีรษะเธอเบาๆ “ได้ครับ”เขาตอบอย่างง่ายดายจนเค้กแปลกใจ ทว่าในวินาทีต่อมา นิคกี้ก็ถอดเสื้อช็อปของตัวเองออกมาคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหู “แต่พี่ขอพูดอะไรสักอย่างได้ไหม?”เค้กเงยหน้ามองเขาอย่างไม่เข้าใจนิคกี้หันกลับไป
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (2)
เช้าวันใหม่นี้ เค้กพบว่าชีวิตในมหาวิทยาลัยไม่ได้สงบลงอย่างที่หวังไว้เลยตรงกันข้าม ข่าวลือเกี่ยวกับเธอกับนิคกี้กลับแพร่กระจายรวดเร็วกว่าที่คิดรูปที่นิคกี้มารับมาส่งเธอเมื่อวานถูกส่งต่อไปยังกลุ่มนักศึกษาหลายกลุ่ม บางคนบอกว่าเธอโชคดีที่มีพี่ชายบุญธรรมเป็นรุ่นพี่สุดหล่อ บางคนก็พูดในทำนองว่าเธอคงใช้ประโยชน์จากความเป็นครอบครัวเดียวกันเพื่อเข้าใกล้เขา และดูเหมือนว่าจะมีคนเชื่อเรื่องหลังมากขึ้นเรื่อยๆ“เค้ก แกไม่ต้องสนใจนะ” สิตาพูดพลางเลื่อนคอมเมนต์ในโทรศัพท์ดูอย่างหัวเสีย “คนพวกนี้ว่างกันมากหรือไง ถึงเอาแต่พูดเรื่องคนอื่นอยู่ได้!”เค้กก้มมองข้อความบนหน้าจอ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ฉันไม่ได้สนใจหรอก”“จริงเหรอ?”“อื้ม” เค้กพยายามยิ้มให้เพื่อน แต่สิตามองออกว่ารอยยิ้มนั้นดูฝืนแค่ไหน“ถ้าไม่ไหวก็บอกฉันนะ ฉันไม่ปล่อยให้ใครมาแกล้งแกง่ายๆ หรอก”เค้กรู้สึกซาบซึ้งจนยิ้มได้จากใจจริง “ขอบใจนะสิตา”“ไม่ต้องขอบใจหรอก เพื่อนกันนี่นา”“แล้วก็ยังมีพวกฉันด้วย” จุ๊บจิ๊บกับโบว์ลิ่งที่เดินมาจากข้างหลัง พูดขึ้นพร้อมเพรียงกันเพราะไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบเมื่อวาน ทั้งสี่คนจึงเดินไปหามื้อกลางวันกินกันที่ห้างสรรพสินค้าใ
ปรารถนาลับปรารถนารัก บทที่ 5 พี่น้องทั่วไป (1)
เช้าวันใหม่ นิคกี้ก็ยังคงถือวิสาสะพาเธอไปส่งที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเองเหมือนเมื่อวานแต่วันนี้ จู่ๆ เขาก็ถามเรื่องที่แปลกมากๆ“เมื่อวานเธอพูดเรื่องให้แสดงเป็นพี่น้องต่อหน้าคนอื่น”“ใช่”“แล้วพี่น้องทั่วไปเขาเป็นกันยังไง ต้องสนิทกันถึงขั้นไหน?”เค้กขมวดคิ้วทำไมเขาถึงชอบทำให้เรื่องง่ายๆ กลายเป็นเรื่องยากอยู่เรื่อยเลยนะ! ใช้จิตใต้สำนึกคิดเอาเองไม่ได้เลยรึไง!“คุณก็รู้อยู่แล้วนี่คะว่าฉันหมายถึงอะไร”“ฉันไม่รู้จริงๆ ฉันไม่เคยมีพี่น้อง”“อ๋อ...” จู่ๆ เค้กก็นึกได้ว่านิคกี้เป็นลูกคนเดียวมาตลอด จนกระทั่งแม่ของเธอแต่งงานกับพ่อของเขาเพราะแบบนี้เขาก็เลยไม่เข้าใจขอบเขตของคำว่าพี่น้องอะไรประมาณนี้ใช่ไหม?ไม่สิ แต่พี่น้องปกติๆ ธรรมดาเขาไม่บังคับจับจูบกันแบบนั้นนี่!จู่ๆ เค้กก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมานี่เธอต้องช่วยสอนคนไร้สามัญสำนึกนี่ถึงขั้นไหน?“เธอช่วยอธิบายหน่อยสิ” นิคกี้พูดขณะขับรถอย่างไม่เร่งรีบ“นิคกี้...”“ฉันฟังอยู่”เค้กเม้มริมฝีปาก ก่อนจะรวบรวมความกล้า แล้วพูดออกไปในที่สุด“แค่ไม่ทำแบบที่ทำก็พอ!”“ขยายความหน่อย”นี่เธอต้องพูดจริงๆ เหรอ...เค้กเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนตัดสินใจพูดตรงๆ “พี่น้องเขาไม่กอ
قد تعجبك أيضًا
เพื่อนเกย์สอนกาม
อลิซาเบธ ลี82.0K وجهات النظرไฟรักเร่าร้อน🔥
Me'JinJIn92.9K وجهات النظرรวมเรื่องแซ่บ (7) NC20+
Beefy Cat109.8K وجهات النظرคลั่งรักเมียแต่ง
ชะนีติดมันส์230.7K وجهات النظرรักอับปาง
เขียว_หวาน93 وجهات النظرพ่ายหัวใจพี่หมอราเชนทร์
โกลัญญา507 وجهات النظرไร้เดียงสาซ่อนร้าย
เย้ายวน592 وجهات النظرประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว
หวานละมุน265 وجهات النظر
