2

“อย่าคิดมากดิวะ ช่วยคนให้ขึ้นสวรรค์ได้บุญนะเว้ย” ก็แค่รีดน้ำง่ายจะตาย ได้ทั้งเงินได้ทั้งบุญคุ้มเสียยิ่งกว่าอะไร แถมยังฟินทั้งสองฝ่าย

“พอเลยมึง” เจษฎาส่ายหน้า

“หลับหูหลับตาจิ้มให้เสร็จๆ ยากตรงไหน งานง่ายๆ เงินดีจะตายชัก” กฤษณ์คิดเช่นนั้น

“ขนลุกเลยไอ้สัส...กุทำไม่ได้” เจษฎาย่นคอหนี สองมือลูบต้นแขนป้อย ๆ คนไม่เคยรู้สึกอะไรกัน มันจะไปมีอารมณ์ได้ยังไง ไม่แข็งมันก็จิ้มจนแตกไม่ได้หรือเปล่า คนอื่นอาจมองว่าง่าย แต่เขาทำไม่ได้แน่ ๆ

“ลองดูก่อน ถ้ากลัวได้ของสยองก็ไปขอพี่แจงดู ลูกรักอย่างมึงให้พี่แกหาลูกค้างานดี ๆ ให้ก่อน เบิกฤกษ์ไง” กฤษณ์แนะนำอย่างรู้ทันว่าเจษฎากำลังกังวลเรื่องอะไร แรก ๆ ตนก็เป็น แต่พักหลังชินเสียแล้ว

เจษฎาครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ แต่ด้วยความจนตรอกและคิดไม่ตกเรื่องเงินหลายหมื่น ทำให้เขาตัดสินใจจะลองทำดูสักครั้ง จะว่าไปก็ดีกว่าปล่อยน้ำทิ้งให้เสียเปล่ากับนิ้วมือทั้งห้า เอามาหาเงินได้ประโยชน์กว่า ได้เงินครบแล้วค่อยเลิกทำ ไม่เห็นเป็นไร เผลอ ๆ หากเขาสามารถทำให้ลูกค้าติดใจได้ โดนเปย์หนัก ๆ แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

เจษฎาไปหาจีรนันท์ผู้จัดการคลับ แล้วเอ่ยขออย่างตรงไปตรงมา

“พี่แจง เจร้อนเงิน หางานเสริมให้หน่อยได้ไหม”

“มีแค่งานขาย มึงจะรับไหมล่ะ?” เสียงประชดจากผู้จัดการสาวสวยวัยสามสิบห้า เธอเคยเสนองานให้ตั้งเท่าไร ลูกค้ายอมจ่ายไม่อั้นแต่เจษฎาก็ปฏิเสธหมด คราวนี้คงจนตรอกแล้วจริง ๆ สิท่าถึงได้มาของานเอง

“อืม... เจจะลองดู” เขาตอบเสียงเรียบ ทำเอาจีรนันท์เบิกตากว้าง

“ฮะ! กูหูฝาดป้ะเนี่ย” คิ้วสวยเลิกขึ้นถามอย่างไม่วางใจนัก

“ฟังไม่ผิดหรอก... แต่ช่วยเลือกลูกค้าที่พอดูได้ให้หน่อยดิ” เจษฎาต่อรอง ถ้าได้แบบไม่ถูกใจมาเกรงว่าน้องชายตนจะไม่ให้ความร่วมมือ

“เรื่องมากอีก เอารุ่นแม่ให้ซะเลยดีไหม ไอ้นี่...” ปากด่า ทว่าสายตากลับไล่ดูรายชื่อลูกค้าในตารางที่ช่องวีไอพี เห็นว่าเจษฎาหล่อและเป็นน้องรักหรอกนะจึงยอมหาลูกค้าหน้าตาดีให้ 

สายตาคมสวยสะดุดกับชื่อหนึ่งในตาราง จีรนันท์ยกยิ้มพึงพอใจ เพราะกำลังคิดไม่ตกกับการหาเด็กหนุ่มหน้าใหม่งานดีส่งให้ลูกค้ารายนี้อยู่พอดี อะไรมันจะลงตัวปานนี้ หวังว่าการส่งเจษฎาไปจะทำให้ลูกค้ากระเป๋าหนักพึงพอใจได้ สำหรับวงการขายเขายังสดใหม่ รูปร่างหน้าตากินขาดไม่น้อยหน้าไปกว่าพวกเบอร์ตองคนไหนทั้งนั้น

“อะ แกไปห้องนี้เลยเจ แก้ผ้าแล้วรีบไปให้ไวเลย ลูกค้ากำลังจะมาถึงแล้ว เร็ว ๆ ห้ามไปสาย” จีรนันท์ยัดการ์ดสีดำที่ระบุหมายเลขห้องวีไอพีใส่มือเขา ปากสั่งมือไม้ก็จัดการถอดเสื้อของเจษฎาไปด้วยอย่างเร่งรีบ เพราะลูกค้ารายนี้ไม่ชอบคอยใคร

“เฮ้ย ๆ อะไรเนี่ยพี่แจง!” เจษฎาร้องโวยวายเมื่อจีรนันท์เริ่มปลดเข็มขัดตนหลังจากที่เสื้อผ้าท่อนบนหลุดออกจากตัวไปแล้ว “ต้องแก้ผ้าตอนนี้เลยเหรอวะ” 

“มันเป็นกฎของลูกค้า มึงอย่าเรื่องเยอะไอ้เจ ถอดเร็ว ๆ”

“ฮะ!” บ้าไปแล้ว ลูกค้ารายนี้ต้องเป็นคนประเภทไหน เก็บกดอัดอั้นมานาน โรคจิต ซาดิสม์ มีรสนิยมแปลก ๆ หรือยังไง คงเป็นพวกสาวแก่แม่หม้าย อ้วนล่ำดำเตี้ย ที่หาทางปลดปล่อยไม่ได้ จีรนันท์เอาลูกค้าแบบไหนมาให้เขากันวะ!

“เชี่ยเอ๊ย... พอก่อน พอ ๆ ๆ พี่แจงผมไม่เอาแล้ว ไม่ขายแล้วโว้ย!” เจษฎาเปลี่ยนใจ แต่มีหรือคนอย่างจีรนันท์จะยอม หลังจากทะเลาะตบตีและยื่นข้อเสนอให้เจษฎาในแบบที่ไม่เคยให้อภิสิทธิ์กับใครมาก่อน

“กูหักหัวคิวยี่สิบเปอร์เซ็นพอ เอาไม่เอา?”

“แปดสิบยี่สิบนะ ห้ามกลับคำทีหลัง”

“เออ! กูพูดคำไหนคำนั้น” จีรนันท์กรอกตาหน่ายใจ ในที่สุดแล้วชายหนุ่มก็ยอมจนได้

และใครจะคิดว่าการตัดสินใจขายบริการในวันนั้น มันจะทำให้เขาติดใจ จำนวนเงินที่ได้ตอบแทนก็ส่วนหนึ่ง ทว่าเป็นรสรักที่เขาและเธอต่างก็ปรนเปรอให้กันมากกว่า ที่ทำให้เจษฎาไม่อาจลืมเลือนไปได้ สัมผัสหวามหวาน เร่าร้อนพวกนั้น ไหนจะใบหน้าสะสวยที่ถึงจะใส่หน้ากากกระต่ายปิดบังไปครึ่งหน้าก็ไม่อาจปกปิดแววตาและตัวตนของเธอได้

'รวี' ชื่อนี้ที่เขาจำได้ขึ้นใจ เจษฎาหมายมาดแล้วว่าตั้งแต่นี้ต่อไป เขาจะต้องเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์ขึ้นเตียงกับเธอได้ ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็อย่าหวังเลย